Nova, ons mooie wondermeisje

Grote broer Alex

Op zondag 3 april kregen we van het ziekenhuis de ontslagpapieren en kwamen we rond twee uur ’s middags als gezinnetje van 4 thuis! Hoera, net op tijd om een beetje te settelen voordat opa en oma Eindhoven op bezoek kwamen. We hebben Nova haar kamer laten zien en ook heel belangrijk, bij Alex op schoot gelegd, want Alex is helemaal dol op zijn zusje! Vol verwondering kijkt hij elke keer naar de kleine voetjes en handjes en constateert dat er oogjes, oortjes, een neusje en mondje aan zitten. Hij helpt graag met het brengen van schone luiers of sleept haar wiegje rond, komt speeltjes brengen of wil een boekje met haar lezen. Heel aandoenlijk!

Nova doet het intussen ontzettend goed. Al vanaf dat ze net op de wereld was, is ze een kampioen aan de borst en nu ze een paar dagen oud is, kunnen we echt al zien dat de wangetjes iets boller zijn en de vingers en beentjes minder iel. Woensdag mogen we voor het eerst met haar naar de kinderarts en dan horen we hoe ze het precies doet, maar we kunnen ons niet voorstellen dat ze ontevreden over haar zullen zijn.

Trotse papa

We zien overeenkomsten in uiterlijk en gedrag met grote broer Alex, die ook vanaf het begin al overal bij wilde zijn, gezellig aan tafel wilde zitten tijdens het eten, en direct begon met het optillen van zijn hoofdje. Nova is wat dat betreft precies hetzelfde, die hoef je ook niet in een bedje te leggen terwijl de rest van de familie aan tafel zit. Ze wil er gewoon bij zijn! Qua kleertjes en luiertjes is het weer even wennen, al dat minispul. Nova zwemt nog in de kleertjes (zelfs maatje 50) maar we hebben er het volste vertrouwen in dat dat snel verbetert, zeker als ze zo blijft drinken als ze nu doet. Zoals het hoort slaapt ze nog veel en dat doet ze ’s nacht ook, hoewel ze vaak wil drinken en met grote regelmaat haar luiers vult. Alles werkt zoals het hoort, ook fijn om te weten. Een groter probleem voor de nachtrust is grote broer Alex, die het allemaal zo spannend en interessant vindt, dat hij steeds midden in de nacht komt kijken naar zijn zusje en dan bij papa en mama in bed wil kruipen. Steeds als Nova net onder zeil is, komt Alex aangerend en moeten we hem weer terug in bed zien te krijgen. Hopelijk komt daar snel verbetering in!

Bevallen… met een staartje

Zo klein... met zulke gevolgen

Inmiddels is Nova al weer een paar dagen thuis (daarover in een volgend bericht meer) maar de bevalling zelf had nog een aardig staartje. In de uren na Nova’s geboorte voelde ik enorm veel druk in mijn bekken, iets wat nogal makkelijk te verklaren is natuurlijk, als je net een kind op de wereld hebt gezet. Maar toch voelde het anders dan de pijn na de geboorte van Alex en bovendien werd het met het uur erger.

Hoewel ik het niet graag wilde (vanwege de borstvoeding), moest ik op een bepaald moment toch om pijnstillers vragen. Dat begon eerst voorzichtig met een flinke dosis ibuprofen in combinatie met percocet, maar in de loop van de dag werden die doses verhoogd en aangevuld met shots demerol. En ondanks dat had ik nog steeds ontzettend veel pijn en kon op geen enkele manier zitten of liggen.

Eerst werd het geweten aan het niet kunnen legen van de blaas, maar mijn verpleegster had na een poosje in de gaten dat het toch wel eens iets ernstigers zou kunnen zijn. Ik had de pech dat het een verschrikkelijk drukke dag was op de kraamafdeling, met wel vier keizersnedes achter elkaar die de dienstdoende arts flink bezig hielden. De verpleging begon zich af te vragen of ik last had van postpartum hematomen, bloedstolsels na de bevalling. Toen dr. Ellis me rond half acht ’s avonds controleerde, bleek inderdaad dat Nova tijdens de bevalling ergens een ader had geraakt die al de hele dag bloed lekte in mijn bekkenbodem. Geen wonder dus dat ik pijn had, en bovendien moest het snel hersteld worden. Het komt sowieso niet zo veel voor (ongeveer bij 1 op de 5000 bevallingen) en dan zeker niet bij zulke kleine babies en zo’n simpele bevalling (3 halfzachte persweeen).

Toen het probleem eenmaal was vastgesteld, werd ik naar de grote OK gebracht waar ik voor de tweede keer die dag een ruggenprik kreeg (wel heel wat zwaarder dan de eerste trouwens) en in slaap werd gehouden tot de operatie een klein uurtje later voltooid was. Dr. Ellis had twee flinke stolsels verwijderd en toen de verdoving begon uit te werken, kon ik direct merken dat het beter was. Natuurlijk, het deed pijn en ik was bont en blauw, maar de onbeschrijflijke druk was weg. Eindelijk kon ik me helemaal richten op het genieten van onze fantastische kleine meid!