Vaderdag

Knuffels van Alex

Dit jaar mocht Rob vaderdag vieren als papa van niet een maar twee kindjes. Als cadeau had hij niet zo veel wensen, hij zou alleen graag willen uitslapen. Nu is uitslapen een heel erg relatief begrip als je jonge kinderen hebt, dus 8:30 was al een hele traktatie! Natuurlijk kwam er toch een cadeautje tevoorschijn, een mooi fotoboek met plaatjes van Rob en z’n twee kleintjes, een kaart en een tekening die Alex had gemaakt van ons gezinnetje.

Als bestemming had Rob het WNC gekozen, een dierenparkje in Asheville waar we een keertje eerder zijn geweest, vorig jaar zomer op een zeer plakkerige dag. Deze keer was het een heel ander verhaal. De voorspellingen hadden gezegd dat er ’s morgens tot 11 uur zo’n 40-50% kans was op regen. Onderweg hadden we inderdaad te maken met flinke hoosbuien en toen we het parkeerterrein opreden druppelde het nog steeds. Toen het er op leek dat het eindelijk droog werd, zijn we naar binnen gegaan en inderdaad, we waren de eerste klanten van de dag!

Speciaal voor ons werd ‘meet a snake’ alsnog gehouden en Alex mocht twee verschillende slangen aaien. Toen we hij enthousiast naar een schildpad stond te wijzen en ‘tuttel, tuttel!’ riep, haalden ze voor hem ook nog een schildpad tevoorschijn. Toen we het reptielenhuis uit kwamen, was het buiten droog en heerlijk om te wandelen. Door de regen was alles fris in plaats van stoffig en de dieren waren net buiten gelaten. In zo’n tweeenhalf uur hadden we het park weer gezien en dat was maar goed ook want op dat moment begon het opnieuw te hozen.

Nova vindt knuffels altijd wel prima

Omdat Biltmore voor Amerikaanse begrippen op een steenworp afstand van het WNC ligt, zijn we daar vervolgens naar toe gereden met het idee om de rest van de middag nog wat door de tuinen te wandelen. Maar door de hevige regen konden we de weg amper zien en hoe dichter we bij de ingang van Biltmore kwamen, des te harder ging het regenen. We zagen een hele stoet auto’s bij Biltmore wegrijden en toen we zelf bij de ingang waren, hoefden we niet eens onze kaartjes te laten zien. De arme portiers spoelden bijna weg. We zijn toch nog doorgereden naar Antler Hill maar het was wel duidelijk dat onze plannen vrij letterlijk in het water vielen. In plaats daarvan zijn we bij Starbucks een lekkere koffie gaan halen en zijn we maar naar huis gereden, waar het trouwens niet geregend had en bloedheet was. Hoe is het mogelijk he!