Peuterpraat #9

Behalve praten kan Alex ook dansen

Als peuters echt beginnen praten, dan lopen de archieven snel vol met uitspraken die voor hen verschrikkelijk logisch zijn, maar die voor volwassenen soms moeilijk te begrijpen zijn, aangezien de uitspraken uit een context van peuterfantasie komen.

I don’t see it, beestjes in de night. (’s avonds in de auto)

Looks like a meisjesspookkie. (wij snappen deze ook niet!)

I’m a pig in the mud! (aan het spelen met de crib bumper van Nova)

Wij zijn in de speelkamer en doen wat opdrachtjes in een activiteitenboek. Alex moet van een rij dieren aanwijzen welke er anders is dan de andere. We hebben al vissen gedaan, luiaarden en papegaaien. De laatste rij bestaat uit vier kikkers die op een na allemaal naar rechts kijken. Alex heeft moeite om de afwijkende kikker te vinden, dus ik wijs met hem een voor een de kikkers aan.
Ik: “Welke kant kijkt de kikker op? Left or right?”
Alex: “Left.”
Ik: “Goed zo. En deze, welke kant kijkt deze kikker op?”
Alex: (denkt even na) “Right.”
Ik: “Heel goed. En deze kikker, waar kijkt deze naar?”
Alex: “Naar de papegaais.”

Ik kijk met Alex in een kinderencyclopedie over het menselijk lichaam. We bekijken het skelet en ik leg hem uit dat hij ook botten in zijn lijf heeft en waar hij dit allemaal kan voelen. In het boek staat ook een plaatje van het binnenoor, omdat zich daar de kleinste botten in het lichaam bevinden. Ik vertel Alex dat het belangrijk is dat hij elke dag melk drinkt, zodat hij sterke botten houdt. De kleine man laat het even bezinken en concludeert uiteindelijk: “Milk voor sterke oren!”

Als Alex een dag later zijn hoofd stoot aan de muur, volgen er tranen en natuurlijk een kus waar het pijn doet.
“Mama, kusje voor op mijn botje.”

De ‘botjes’ hebben zodanig veel indruk gemaakt, dat Alex, als hij in een boek over treinen kijkt, begint te praten over de botjes van de trein. Ik vertel Alex dat treinen niet echt botten hebben. Alex kijkt naar de afbeelding van een blauwe trein. Zijn conclusie? “Trein heeft blauwe botjes!”

Ook de auto wordt aan een analyse onderworpen: “De auto heeft three botjes.”

Daar is een skyscraper up in the air.

Ik ben Alex aan het uitleggen over optellen. Met behulp van autootjes laat ik hem zien hoe 1+1=2. Bij een iets moeilijke som laat ik hem 1 auto zien en 3 auto’s en vraag hem om op te tellen. Alex:”one, one, two, three!”

Alex, nadat ik hem vraag of het gelukt is op het potje:”de piemel is leeg!”

Nova heel blij en trots van Alex op de potje.

We kijken naar oude fotos van Alex in de zandbak.
Ik: “Alex doet niets zo graag als in de zandbak spelen en graven…”
Alex: “En poepen!”

Kijk mamma, a real rainbow. (Over zijn tekening.)

Alex is driftig op zoek naar schoenen en een jas. Hij wil direct naar buiten. Als ik hem vraag wat hij buiten gaat doen, roept hij: “Science!” (=wetenschap)

Ik: “Wat voor presents wil Alex van Santa?”
Alex: “Struction!”
Ik” “En wat nog meer?”
Alex: “Crusher.”
Ik: “En wat nog neer?”
Alex: “Presents voor Nova.”
Ik: “Wat zijn leuke presents voor Nova, denk je?”
Alex: “Kleine presents.”

Nieuwe kunstjes

Als Nova iets nieuws leert, is het soms moeilijk om dat vast te leggen. Kinderen hebben meestal de neiging om te stoppen met hun nieuw geleerde vaardigheid zodra je de camera aanzet. Vanavond heeft Rob ons meisje kunnen filmen terwijl ze zwaaide en ‘papa’ zei. Hopelijk komt het ondanks de duisternis toch een beetje duidelijk over.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/NJJ5SCBKsJE?rel=0