De mijlpalen volgen elkaar deze weken snel op, want nu Alex echt drie is, is hij vanmorgen officieel gestart met een programma op de peuterspeelzaal. Tussen alle spanningen rondom zijn verjaardag (echt een grote happening voor zo’n manneke) hebben we hem er ook op geattendeerd dat hij binnenkort zou starten met school. We hebben het Sunshine House twee keer bezocht zodat hij niet voor de leeuwen gegooid zou worden en die twee bezoekjes hadden gemengd succes. Vanmorgen was dus de vraag: hoe zal het gaan?
Toen ik Alex wakker maakte, was zijn eerste vraag: “Is it a school day?” Dus hij had wel degelijk meegekregen dat er weer school op het programma stond. Hij wist ook hoe het zou gaan, eerst papa naar het werk brengen, dan naar de school, dan gingen mama en Nova weer naar huis en een poosje later zouden we hem komen halen. En zo geschiedde het ook.
Ik bracht Alex naar binnen en hij dook direct een tunnel in in de speelruimte. Hij was druk bezig, ging aan de ontbijttafel zitten met de andere kinderen, begon te eten en leek er heel relaxed onder. Ik ben even met de directrice gaan praten en daarna terug naar Alex gegaan om gedag te zeggen. “Thank you, mommy!” zei hij, en Nova en ik kregen een kus en dat was dat. Geen tranen, geen drama, gewoon doodkalm allemaal.
Om half 12 gingen we weer terug om hem op te halen. Toen ik binnen kwam, zag ik hem wild rondspringen. Helemaal Alex. Jammergenoeg had hij aan een glimp van mama genoeg en sloeg hij ineens om. Tranen! Misschien toch ergens opluchting dat mama en Nova echt weer terug kwamen, zoals beloofd. Na een gesprekje met leidster hoorde ik dat hij een ander kindje gebeten had (oei, oei), dat hij rustig en stil is geweest, zijn eigen gang is gegaan (dus niet mee heeft geluisterd naar het boek dat werd voorgelezen), maar ook dat hij het eigenlijk heel goed heeft gedaan voor een eerste dag, dat de communicatie heel makkelijk verliep, dat hij goed met andere kinderen had samen gespeeld en geen enkele keer gehuild had tussendoor.
Nu ja, het klinkt dus alsof het allemaal wel goed gaat komen. Een van de belangrijkste redenen dat Alex naar het verblijf gaat is ook om te leren luisteren naar de juffrouw, instructies op te volgen en zijn beurt af te wachten. Zo te horen moet daar nog aan gewerkt worden, maar het ziet er alleszins niet hopeloos uit. Dat de dag veel indruk had gemaakt, was ook wel duidelijk. Om vier uur ’s middags kondigde Alex aan dat hij moe was en toen ik hem voorstelde om even op de bank te gaan liggen, sliep hij binnen een minuut. Het boefje zal vooral geestelijk een hoop moeten verwerken, denk ik. Donderdag is de volgende keer, het zal me benieuwen.
Peperazzi Blog 