O, wat gaat de tijd soms akelig snel voorbij. Het aanstaande weekend is al weer het laatste met opa en oma Eindhoven en het voelt of ze er nog maar net zijn. De drukke dagen zijn om voor je het weet en het zal volgende week donderdag heel erg vreemd zijn als het ineens weer stil is in huis. Maar daar denken we nu nog maar even niet aan, we hebben nog een week om samen volop dingen te ondernemen.
Het afgelopen weekend zijn we op vrijdag naar het plaatsje Helen in Georgia gereden, een dikke 2.5 uur bij ons vandaan. Het is een heel bijzonder plaatsje, want het is geheel in Duitse stijl. Dat betekent vakwerkhuizen, Duitse straatnamen (denk Edelweiss strasse) en Duitse restaurants (met Duits bier). Dat was wel even een bijzondere ervaring toen we Helen binnenreden! Het is niet verschrikkelijk groot en waarschijnlijk vooral interessant voor toeristen, maar het was prachtig aangelegd en er was voor zo’n klein gehucht eigenlijk een boel te doen. Bovendien brak de zon door zodra we parkeerden, het had onderweg bijna de hele tijd geregend.
Na aankomst zijn we eerst maar iets gaan eten, zigeunerschnitzel voor de ene helft van het gezelschap en jagerschnitzel voor de andere helft. Daarbij hadden we rode kool, spaetzle en frietjes, echt een Duits bordje voor onze neus. Hoewel het niet 100% authentiek was, was het toch erg lekker en vooral meer dan genoeg, dus met ronde buikjes liepen we het plaatsje weer in. Al wandelend kwamen we langs een parkje met een watervalletje, een prieel en een speeltuin, erg mooi aangelegd en een paradijs voor de kleintjes, die er wel aan toe waren om hun benen even te strekken. En nu Nova loopt is er natuurlijk geen houden meer aan, ze wil voortdurend op pad!
Na het nodige schommelen, klimmen en klauteren zijn we doorgelopen naar een ‘museum’ met modeltreinen. Een meneer die lang geleden vanuit Duitsland in de Verenigde Staten terecht was gekomen, had zijn passie voor modeltreinen en zijn heimwee naar Duitsland met elkaar verenigd door een heleboel lokaties uit Duitsland na te bouwen en daar treintjes tussen te laten rijden. Er was duidelijk met veel liefde aan gewerkt en Alex was dolgelukkig dat we naar de treintjes gingen kijken, iets was we hem van tevoren ook beloofd hadden. Na het museumbezoek wilde hij dan ook stante pede naar huis om met zijn Thomas tafel te spelen, maar ja, dat ging natuurlijk niet.
Verder hebben we lekker rondgekuierd, foto’s geknipt en zelfs een Hollands winkeltje bezocht, waar je voor torenhoge bedragen echte Nederlandse producten kon kopen. Aan het eind van de middag viel Nova in slaap en hebben we nog een ijsje gegeten, waarna we weer in de auto zijn gestapt om verder te rijden naar Atlanta. Even buiten Helen zijn we eerst nog gestopt bij Anna Ruby Falls, een zeldzame dubbele waterval. Opa, oma en Rob zijn hier naar toe gegaan voor de nodige foto’s, terwijl ik bij de twee slapende ukkies in de auto ben geble ven.
De rit naar Atlanta was nog wel zo’n anderhalf uur en beide kinderen hebben al die tijd geslapen. Toen we om een uur of zes incheckten in ons hotel, moesten we dus nog iets bedenken om ze weer enigszins moe te krijgen! Gelukkig lag er niet al te ver weg een winkelcentrum, waar we dan maar naar toe zijn gegaan. Nova was eerder op de dag een schoen verloren, dus we moesten voor haar op zoek naar een nieuw paar. Het centrum was tot 21.00 open en rond die tijd stapten we inderdaad weer buiten, met twee kinderen die nog steeds vreselijk wakker waren. Eenmaal terug in het hotel sliep Nova uiteindelijk om half elf en Alex een kwartier later.
Op zaterdag stond er ook iets moois op het programma, namelijk een bezoek aan het aquarium. Het aquarium in Atlanta is het grootste van de wereld en echt zeer indrukwekkend. We waren er vlak na openingstijd en binnen de kortste keren was het verschrikkelijk druk. Om 11 uur zijn we naar de eerste dolfijnenshow van de dag geweest, een echt spektakel met lichtshow en musical en natuurlijk een aantal dolfijnen die de meest fantastische buitelingen maakten. Alex bekeek alles ademloos en Nova vond het steeds opnieuw klinkende applaus bijzonder vermakelijk; ze klapte vrolijk mee en als het volgende applaus te lang op zich liet wachten, begon ze zelf alvast.
Urenlang hebben we rondgekuierd in het aquarium en gekeken naar roggen, haaien, beluga’s en walvishaaien. Het ene bassin is nog fraaier dan het andere. ’s Middags hebben we ook nog een 4D film gezien die zich uiteraard afspeelde in de onderwaterwereld. Alex keek ook door zijn speciale bril en vond het zo bijzonder dat hij de 4D effecten zoals verneveling en het schudden van de stoel niet eens merkte. De dag vloog voorbij en het was te merken dat de kleintjes moe werden. Net na vier uur ’s middags reden we uit de parkeergarage weg en een goede tweeenhalf uur later reden we thuis de oprit weer op. We hebben toen maar Chinees gehaald omdat we geen fut meer hadden om nog te koken.
Op zondag zijn we in Spartanburg gebleven. We zijn ’s morgens op het Milliken terrein nog eens gaan proberen om de vlieger de lucht in te krijgen, en warempel, het lukte nog ook. Helaas was de wind niet constant en kwam de vlieger ook net zo vaak weer naar beneden, maar we hebben het project van opa en Alex in ieder geval een keer in de lucht gezien.
In het centrum was Spring Fling in volle gang, een soort braderie met veel eten en ritjes voor de kinderen. Het was behoorlijk warm op de straat, het asfalt weerkaatste het rijk aanwezige zonlicht. De attracties bleven niet beperkt tot de podia, ook het volk wat rondliep was behoorlijk uniek. Bij de kinderattracties heeft
Alex aardig wat rondjes gedraaid in een zweefmolen, helikopter, ‘reuzenrad’ en een treintje. Met name het treintje was een groot succes, maar hij vond het sowieso allemaal prachtig. Nova mocht mee in de helikopter en oh, wat vond ze het geweldig. Twee durfals, die kleintjes van ons!
Het volgende weekend staat inmiddels al weer voor de deur en ook nu zijn er plannen, hoewel we niet zo ver van huis gaan als de vorige keren. Hou de blog dus in de gaten!
Peperazzi Blog 