Opa en oma zijn inmiddels al weer ruim een maand thuis en de scholen gaan volgende week weer beginnen. Een mooi moment om nog eens door de beelden van onze vakantie samen heen te gaan. Ik vond nog wat filmpjes van onze vakantie in juni en heb het een en ander aan elkaar geplakt. Het Monopolie-filmpje is voor de doorbijter; ik heb het geschoten om wat van het fanatisme vast te leggen, maar tot echt heftige confrontaties kwam het tijdens het knippen niet.
Het zit er al weer op. De afgelopen vijf weken zijn opa en oma bij ons op bezoek geweest en op de een of andere manier is onze tijd samen alweer om. Vanmorgen hebben we opa en oma naar het vliegveld gebracht en nu is het stiller in huis. Een heel jaar kijken we er naar uit en plotseling is het voorbij. Dat kan maar één ding betekenen: het was een geweldige tijd samen en de tijd is omgevlogen.
Zoals gebruikelijk hebben we samen verschrikkelijk veel ondernomen. Korte trips, maar ook een langere reis die ons naar Charleston, Savannah en Jekyll Island heeft gebracht. Een weekend in de bergen van Asheville. Allemaal leuk, steeds weer goed weer, iedereen blij. Geen wonder dat de tijd zo snel om is gegaan.
De timing van het bezoek was heel goed: in Nederland is het een bijzonder slechte juni-maand geweest. Hier is het daarentegen alleen maar zonnig en warm geweest, en tijdens de hele vakantie hebben we welgeteld één dag regen gehad, toen tropische depressie Colin eventjes roet in het eten gooide tijdens onze dag in Charleston. De kinderen hebben op Jekyll Island kennisgemaakt met het strand, daar waren ze nog nooit eerder geweest. Ik denk dat we rustig kunnen stellen dat het een groot succes was. Het was op de meeste dagen zo warm dat er ’s middags weinig beters te doen was dan naar het zwembad gaan. Iedereen is daardoor vreselijk bruin geworden! In de namiddag was er vaak een karateles waar opa en oma konden zien hoe goed onze kinderen daarin al zijn. En samen hebben we ook steeds gezellig getafeld.
Het zal weer even wennen zijn aan een leven met z’n vieren. De kinderen snappen niet waarom opa en oma niet gewoon hier blijven wonen. Er is toch plaats genoeg? Maar dat is nog moeilijk te begrijpen. Daarom beginnen we vandaag maar gewoon aan het aftellen naar volgend jaar. Het duurt nog lang, maar de eerste dag is al weer voor een deel voorbij. Voor we het weten, zijn ze weer terug bij ons!
Bij de vakantie horen nog de nodige filmpjes, zoals deze bij de Covered Bridge in Campobello.
Een korte impressie van de treinreis in de omgeving van Bryson City.
Actief blijven in de hitte doe je ook met de Wii:
Een dagje in de bergen ziet er zo uit:
Na een avontuurlijke rit zagen we eindelijk Helton Creek Falls:
De gewenste Indominus Rex Lego set is met de post gekomen:
Het kasteel van Assepoester is ook een hele klus:
Een foto maken kan nog heel wat moeite kosten:
Opa heeft helpers wanneer hij gaat klussen:
Klederdracht is niet te benijden op zulke warme dagen:
Met de auto op weg naar Helton Creek Falls (voordat het echt diep werd):
Als het stil is op de blog betekent het dat we het druk hebben. En dat klopt als een bus, want opa en oma Eindhoven zijn op bezoek dus er is elke dag wel iets te beleven. Sterker nog, de tijd vliegt zo hard voorbij dat hun bezoek al weer zo goed als om is en het verdrietige moment van afscheid nemen boven ons hoofd hangt. Vandaag genieten we van onze laatste dag samen en we maken er voor de laatste keer weer een klein feestje van.
Het voelt als een eeuwigheid geleden dat we opa en oma hebben opgehaald in Greenville. Het was een mooie lentedag, behoorlijk warm en een groot verschil met de temperatuur in Nederland die dag. Aanvankelijk stonden er bloedhete temperaturen in het vooruitzicht, maar ze hadden de kou uit Nederland blijkbaar meegenomen want het kwik kwam de eerste week de 30 graden niet voorbij. Het was Nova’s eerst vakantieweek; zij had de vrijdag ervoor haar laatste schooldag gehad. Alex moest nog een week naar school, zij het dat het een feestweek was. De maandag was een nationale feestdag, op dinsdag en woensdag had hij een popcorn- en ijsfeestje en vrijdag was maar een halve dag die ze besteed hebben met televisie kijken. Elke dag kwamen er stapels papier mee naar huis, schriften van het afgelopen jaar, knutselwerkjes, rekenboeken… opa en oma kregen een mooi inzicht in zijn harde werken het afgelopen jaar.
Overdag gingen we samen met Nova op pad, dan haalden we Alex op van school en gingen ’s middags bijvoorbeeld het zwembad in. Dat was aanvankelijk nog een pietsje koel, iets waar de kinderen absoluut geen probleem mee hebben trouwens. Eenmaal in het water is het dan heerlijk! We bezochten onze vaste lokaties: de Hatcher Garden, de Cottonwood Trail en Lake Bowen. Oma had haar zinnen gezet op nieuwe kleren en ook daarvoor zijn een aantal favoriete winkels. Ook opa neemt weer het nodige nieuwe mee voor de garderobe thuis. Het eerste weekend pakte leuk uit door een familiedag bij Rob op het werk, waar het bloedheet was maar voor prima entertainment was gezorgd en ook het eten goed in elkaar zat. Er werden awards uitgereikt en Rob had een mooie prijs te pakken! Dankzij een loterij kwamen daar nog 4 mooie wijnglazen bij; een uitstekende dag! Op zondagmorgen zijn we gaan zwemmen en we konden merken dat het water al zoetjesaan aan het opwarmen was.
De tweede week had Rob vrij en hadden we een leuke rondreis gepland. We begonnen op de eerste dag met een bezoek aan een dierentuin in Asheville, eentje waar opa en oma nog niet eerder geweest waren. Het was een warme dag en het was aangenaam om er in de schaduw te lopen. Van het NC Nature Park gingen we door naar Bryson City in North Carolina. Laat je niet bedotten door de naam van het plaatsje, het heeft niks met een stad te maken! Het is een klein plaatsje in de bergen waar je op de trein kunt stappen voor een toeristische reis langs het water en door de bergen, een trip van vierenhalf uur. We kwamen aan het eind van de middag in ons hotel en onze kamer lag pal aan het zwembad. De kinderen wilden erin en zo geschiedde, maar in de bergen is het echt wel wat koeler en zodoende was het water nog heel koud! Na 20 minuten waren opa en oma verkleumd en zijn ze uit het bad gestapt. Even opfrissen en tijd om richting een restaurant te gaan. Het was ongeveer anderhalve mijl lopen vanaf het hotel dus dat besloten we te avonturen. We hadden gezocht naar het loket voor tickets zodat we de volgende ochtend zouden weten waar we naar toe moesten. Vlak naast het spoor zat een Italiaans restaurant waar we zijn gaan eten. Tegen de tijd dat we onze borden bij Anthony’s leeg hadden, raakten de weergoden het zeer met elkaar oneens en brak er een enorme onweersbui los. Het regende dat het goot en dus namen we een dessert en bleven mooi een poos wachten tot het droog was. Ondanks zeer gebrekkige ontvangst in de bergen lukte het ons om op de radar te kijken en een pauze in de regenwolken te zien die net groot genoeg was om terug te lopen naar het hotel. We kwamen dus toch droog aan de overkant en konden direct de kinderen naar bed sturen. Alex bij opa en oma en Nova bij papa en mama, want als je ze samen op een kamer legt, slapen ze helemaal niet.
Na een stevig ontbijt in het hotel gingen we op dinsdagmorgen naar het loket om daar onze kaartjes te halen. Aan de overkant van het ‘perron’ lag een bakkertje die ook koffie verkocht en aangezien die in het hotel niet te drinken was, was dat een mooie manier om toch nog wat acceptable caffeine binnen te krijgen. We haalden bij een Dollar General wat snacks voor onderweg en rond 10.00 stonden we, met vele anderen, te wachten om in te stappen bij het perron. De trein stond al sinds gisteravond klaar (dat hadden we gezien toen we er aan de overkant naar keken vanaf het terras van het restaurant) en wij hadden gekozen voor kaartjes in een open wagon, dus zonder glas, zodat we ongehinderd foto’s konden knippen tijdens de tocht. We tuften op een rustig tempo door de bergen en een hele poos langs meren en een rivier. Dat op sommige plaatsen huisjes staan is onbegrijpelijk; dat iemand zo afgelegen wil wonen is nog daar aan toe, maar je vraagt je toch af hoe ze de bouwmaterialen ooit op zo’n plaats gekregen hebben. De open wagon blijkt een prima keuze te zijn, het is mooi weer ondanks de voorspelde kans op onweer. Bij de stopplaats aan de rivier voel je wel de benauwdheid, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben als lunch de allerlaatste hapjes uit de restauratiewagen bemachtigd en eten alles op aan een picnictafel bij het water. Het is een idyllisch plekje. De rivier is er vrij wild en er wordt geoefend met kano’s voor een olympisch discipline. Even verderop wordt vrolijke tokkelmuziek gespeeld op banjo’s en al veel te snel moeten we weer aan de terugreis beginnen. Als we weer bijna terug zijn in Bryson City valt er een korte bui, waarna de zon terugkeert.
We rijden door naar het plaatsje Blue Ridge waar we de sleutel voor ons berghuisje ophalen. De foto’s op internet hebben niet gelogen: het is een fantastisch huisje, heel mooi en schoon en prachtig gelegen tegen de Great Smoky Mountains aan. De kinderen voelen zich er direct thuis. Bij een supermarkt in de buurt halen we boodschappen en wat later hebben we onze eerste maaltijd op tafel staan. Natuurlijk eten we buiten, op de wrap-around porch met uitzicht op het beekje bij het huis. Je kijkt er schitterend weg en het is niet moeilijk om je voor te stellen dat het een goed leven is als je hier elke dag zou kunnen zijn. In het huisje ligt een map vol ideeen over activiteiten in de wijde omtrek en het duurt niet lang of we hebben een aantal lokaties gevonden die we willen bezoeken tijdens onze drie dagen in dit kleine paradijsje.
De eerste dag begonnen we met een bezoek aan Mercier Farms, een ‘boer’ die door een nationaal tijdschrift is uitverkoren tot beste agrarier van het land. Hiermee doelen ze dan op de producten die je in de bijbehorende boerenwinkel kunt krijgen en hoewel gezegd moet worden dat het uitpuilde van de heerlijkheden, waren de prijzen waarschijnlijk gekoppeld aan hun roem. Acht dollar voor een zakje pasta is toch echt te gortig! Maar o, wat hebben we er veel leuke en lekkere dingen gezien en toch ook wel een handjevol producten meegenomen om van te smullen. Om de kindjes tevreden te houden, hadden we daarna een speeltuinbezoek op het programma staan. Ergens in Blue Ridge lag een sportpark waar ook een speelweide bijhoorde en terwijl Alex en Nova zich onbehoorlijk vies maakten in de speeltuin, speelden wij een spelletje Bocce op het aangrenzende grasveld. Bocce lijkt erg op jeu de boules en dat hebben we een tijdje gedaan totdat er een onweer begon te rammelen. We reden zodoende door naar ons derde plan voor de dag en dat was een bezoek aan Fall Branch Falls. De waterval lag niet al te ver weg en werd ook niet overspoeld door toeristen. De parkeerplaats lag voorbij het einde van een verharde weg en er was maar plaats voor 5 of 6 auto’s. Wij hadden het rijk min of meer voor ons alleen. Het was wel absoluut de moeite waard! Het was een leuke wandeling er naar toe en ook een beetje spannend met af en toe onweersgerommel boven ons hoofd. De waterval zelf was een beauty en is door onze camera’s goed gedocumenteerd. Pas toen we zelf terug gingen naar de auto kwamen de volgende bezoekers. We waren nog geen twee tellen op weg met de auto of het onweer brak in alle hevigheid los. Op weg terug naar het huisje passeerden we een Walmart Supercenter waar we even naar binnen gingen en terwijl we daar rondliepen hoorden we de regen ongenadig op het dak kletteren. Uiteindelijk zijn we bijna een uur binnen gebleven om te schuilen. Maar zelf helemaal niet nat geworden en raad eens? ’s Avonds na het eten was het weer zo mooi dat we op het dek rondom het huis bellen hebben geblazen in de zomerzon. Niks meer van regen te merken!
Voor de volgende dag hadden we ook een prima programma uitgestippeld in en rond de plaats Blairsville. Hier zijn we in het verleden ook al geweest, zelfs in een huisje in de plaats zelf, dus we kennen de omgeving en wisten ook welke stukjes we nog eens opnieuw wilden zien. We zijn na het ontbijt eerst naar Vogel State Park gereden, een natuur- en recreatiegebied rondom een aangelegd meer. Je kunt er een rondje rond het meer lopen van ongeveer een mijl. Vanaf de parkeersplaats gezien aan de overkant van het meer bleek een pad naar een waterval te liggen dat we in het verleden steeds gemist hadden. Het zat niet in de planning, maar we gingen er natuurlijk toch naar toe. Onze verwachtingen waren niet zo hooggespannen, maar we werden getrakteerd op een prachtige, woeste waterval waar we de naam nog steeds niet van weten. Dat was een leuk en onverwacht cadeautje. Na onze wandeling zijn we minigolf gaan spelen. De vorige keer konden de kinderen er nog niet vreselijk veel van en hoewel het wel verbeterd was ten opzichte van de vorige keer, speelden ze toch meer hockey dan golf met hun club. Het hinderde niet; ze hadden enorme lol en amuseerden zich prima terwijl wij probeerden om het spel te spelen zoals het hoort. Dat was met wisselend succes, alleen opa speelde consequent goed en de rest sloeg vanalles tussen een hole-in-one en drie keer buiten de baan, uiteraard gepaard met ge bijbehorende frustratie maar vooral veel lol. De ochtend vloog om en het was al na enen voordat we bij Papi’s aan het water zaten voor de lunch. Restaurant Papi’s ligt aan een groot terrein vol curiositeiten, vrijwel allemaal oud (of in ieder geval zo gemaakt dat het allemaal oud lijkt). Het is een grappig plekje om rond te kuieren en de fudge-winkel waar we twee jaar geleden waren, zat er nog steeds. De fudge smaakt er nog steeds prima! Met goed gevulde buiken gingen we op zoek naar onze volgende bestemming: DeSoto Falls. Jawel, weer een waterval. Het stikt ervan in deze omgeving en de een is nog fraaier dan de ander. Deze waterval lag al iets verder verstopt dan de vorigen maar was nog steeds goed bereikbaar. Ook nu was het de moeite waard; we zijn nog geen tegenvallende watervallen tegengekomen in Georgia en North Carolina dus het is niet verbazend dat het voor veel mensen een populaire bezigheid is om ze te bezoeken. Na het avondeten spelen we nog een paar rondjes Bocce in de tuin bij het huisje en ondanks het volle programma hebben de kinderen weinig zin om naar bed te gaan. Ze genieten met volle teugen van de vrijheid die de zomervakantie biedt!
Vrijdag is alweer onze laatste dag in de bergen. We hebben nog één waterval op ons verlanglijstje staan voordat we via het plaatsje Helen, buiten Atlanta, naar huis rijden. Het ligt min of meer op de route en we vertrekken vol goede moed naar Helton Creek Falls. De GPS brengt ons heel dicht in de buurt en volledig van de bewoonde wereld vandaan. Het is met de bus moeilijk navigeren over de steeds nauwer worden grintpaden. Als we dan ook nog door het water moeten rijden, maken we de keuze om een lastige driepuntsdraai te maken en terug naar de verharde weg te gaan. De vorige dag hebben we ergens een bordje gezien dus we weten dat er nog een andere mogelijkheid is om bij de waterval te komen. En dit is net eventjes iets TE avontuurlijk, zeker als je geen telefoonontvangst hebt en de garantie dat er de rest van de dag niemand meer zal langskomen. We keren ons dus en nemen de weg naar het andere pad. In de beschrijving staat wel dat het om een ‘hobbelweg’ gaat maar dat het de moeite waard is. Zo gezegd, zo gedaan. We vinden het bordje en beginnen aan de tocht. En dat het een hobbelweg is! Haarspeldbochten door de modder, met een bus die daar eigenlijk niet voor bedoeld is; het is flink billenknijpen en hopen dat we geen tegenliggers tegenkomen. Een werkende tractor gaan voor ons opzij op het enige punt dat iets breder is langs de hele route. Het is voorzichtig rijden en met veel beleid maar uiteindelijk komen we dan bij Helton Creek Falls. En het is adembenemend mooi! Dat maakt de enge reis dan weer de moeite waard, vooral omdat we dezelfde weg weer terug moeten. Een aanrader, maar de volgende keer wel in een auto die bedoeld is voor off-road rijden! Door het zoeken heeft het programma langer geduurd dan we dachten en als we in Helen aankomen, knorren de magen. We komen in een restaurant terecht met een terras boven het water, een rivier waar mensen aan ‘tubing’ doen: op een opblaasband liggen en je door de stroming mee laten nemen. Het is een populaire bezigheid op een hete dag als deze en dankzij onze plaats aan de beste terrastafel (een gelukje dat deze net vrijkwam) hebben we tijdens onze internationale lunch goed zicht op de vele mensen die in het water belanden. Het is een kostelijk gezicht, maar we zijn zeker van plan om de volgende keer zelf ook aan tubing te doen. We wandelen wat door Helen heen, het is een drukke dag in deze toeristische bestemming en de speeltuin, die de vorige keer zo leeg was, is deze dag een stuk voller. In de loop van de middag wordt het toch tijd om de reis naar huis aan te vangen, het is nog ongeveer 2.5 uur rijden en we moeten immers ook nog bedenken wat we met het avondeten gaan doen.
Door de stevige buien die tijdens de vakantieweek gevallen zijn, zijn we benieuwd of de Cottonwood Trail is bijgekomen. Tijdens de eerste wandeling in de eerste week was het daar zo droog dat slechts in het midden van het moerasachtige gebied nog water stond. Dit kwam door de lange droogte die eraan vooraf ging en de hoge temperaturen die er al vroeg in het jaar mee gemoeid waren. Ondanks een aantal forse buien, was het waterpeil slechts minimaal verbeterd en is het nog maar afwachten wat het de komende tijd gaat worden als de verschroeiende hoogzomer op de toch al droge ‘wetlands’ neerslaat.
Onze week in de bergen was relatief koel met temperaturen rond de 25 graden, maar dat is bekeken zodra we terug zijn in South Carolina. Het kwik gaat rap de hoogte in en schiet de 30 graden royaal voorbij. Het is elke dag rond de 35 graden met gevoelstemperaturen royaal in de 40. Er blijft dan niet veel over dan elke dag het zwembad in te gaan. De kinderen hebben daar weinig moeite mee en opa en oma eerlijk gezegd ook niet. Het is bakken en braden op de ligstoelen, dus wij zorgen wel dat we in het water blijven, al is dat op den duur ook niet echt verfrissend meer en heeft het meer weg van een bak soep. Dankzij een nieuwe duikbril voor Alex en een ander zwemvest voor Nova zijn de kinderen niet meer uit het bad weg te slaan. Alex wordt steeds vrijer met duiken en Nova zwemt al peddelend van de ene naar de andere kant. Dankzij de onderwatercamera van de kinderen kunnen we daar bovendien veel leuke foto’s van maken.
Bij het Leger des Heils vind ik nog een salontafel die opgeknapt moet worden, maar een mooie oplossing biedt voor de ottoman die inmiddels (dankzij het, tegen de regels in, springen van de kinderen) op drie plaatsen gescheurd is. Opa werkt daar in de ochtenden noest aan, tot het echt te heet wordt. Op sommige dagen bereikt het kwik om 9 uur ’s morgens al de 35 graden en dan kun je maar beter gewoon kalm doen overdag. Het schuren en lakken neemt zodoende enkele dagen in beslag maar uiteindelijk staat er weer een heel behoorlijke tafel in de kamer, waar we zeker een poosje mee vooruit kunnen totdat we, als de kinderen wat ouder zijn, aan nieuw huiskamermeubilair toe zijn. En dat voor 25 dollar (en een bak zweet van opa)!
De vakantie vordert inmiddels en we vinden nog steeds genoeg om te doen. Een bezoekje aan Chuck E Cheese, een ochtend kijken bij Roper Mountain in Greenville en nog iets nieuws: eens een blik werpen in de Amerikaanse meubelwinkel. In de kamer zal een nog een tijdje duren, maar Alex is inmiddels wel toe aan een nieuw bed. Hij is tenslotte 6 en ligt nog altijd op mama’s oude bed, dat inmiddels zo’n 30 jaar oud is. Tijd voor iets nieuws en dat lukt ons bij Rooms To Go Kids, waar fantastisch leuke kinderspullen staan. En ook papa en mama zien er iets: een nieuwe keukentafel waar ook al een poosje over nagedacht is. Opa en oma vertrekken voordat het nieuwe meubilair arriveert, heel jammer. Maar oma is er wel nog bij dat we voor Alex een vrolijke dinosaurus-beddenset vinden. Nova kondigt aan dat ze ook een nieuw bed wil, maar aangezien ze alle nachten nog bij papa en mama in bed kruipt, zien we daar het nut niet erg van in!
De dagen vliegen om en veel te snel is het tijd om afscheid te nemen. Nederland is ver weg (extra ver als je vlucht steeds wordt omgeboekt en geannuleerd) en bovendien met recht ‘een koud kikkerlandje’ waar het op dat moment ’s morgens maar enkele graden boven 0 is. Daar is inmiddels verandering in gekomen en opa en oma hebben hier flink kunnen oefenen met de hoge temperaturen. De eerste drie weken tot het volgende bezoek zijn inmiddels weer verstreken… het wordt weer heeeel lang aftellen deze keer.
Omdat de blog over de vakantie al lang genoeg is zonder filmpjes ertussen, heb ik besloten om alle bewegende beelden in een apart bericht te zetten. De filmpjes staan in chronologische volgorde.
In de eerste week zijn we na school steeds ergens gaan spelen. In onderstaande speeltuin wilde met name Nova graag doen alsof ze aan het zwemmen was.
Zelf iets maken, altijd leuk om te doen. We hadden spullen gehaald om zelf een kerstbal te versieren: een bal van piepschuim, pailletjes en prikkers. Er is heel wat tijd in gestoken en de ballen hingen nadien natuurlijk in de boom.
Tijdens de vakantie kregen we regelmatig te maken met een Nova die niet wilde lopen. Ze had te maken met ontstoken keelamandelen waardoor ze zich waarschijnlijk niet helemaal lekker voelde, maar wanneer ze naar haar zin aan het spelen was, had ze nergens last van. Als we een stukje wilden wandelen in het bos, kwamen er ineens klachten als ‘Ik kan niet lopen’, ‘Mijn been doet zeer’, ‘Mijn hand doet pijn’ en meer van dat soort fraais.
In Hollywild hebben zowel Alex als Nova voor het eerst op een paard gereden. Het was een groot succes, al zul je vanwege de duisternis goed moeten kijken wat er nu precies allemaal in het filmpje gebeurt.
Er is veel te doen in het Discovery Place in Charlotte, zo veel zelfs dat Nova op den duur in slaap viel. Dat was wellicht ook onder invloed van antibiotica.
In de Greenville Zoo waren de kindjes erg goed gehumeurd. Ze trakteerden ons dan ook op een vrolijk dansje.
Alex is in de wolken met zijn verjaardagscadeau. Ook Nova kan het wel waarderen.
Het filmpje over kerst toont niet alleen het uitpakken van de cadeaus, maar ook de eerste avonturen op Nova’s fiets.
In Fernbank is een leuke speelhoek waar vissen op de vloer geprojecteerd worden. Als je in het ‘water’ stapt, beweegt het ook echt!
In de Zoo van Atlanta reed een treintje rond, dat mochten de kinderen natuurlijk niet missen.
Het zwembad in het hotel was een groot succes!
Bouwen in het Lego Center in Atlanta (of nou ja, een deur maken, want dat waren ze vergeten).
Leren fietsen!
Het is precies een maand geleden sinds het laatste blogbericht en aan mij is nu de schier onmogelijke taak om de afgelopen weken te beschrijven. Bij voorbaat excuses aan eenieder die vruchteloos op de blog is geweest om te lezen hoe het opa en oma Eindhoven is vergaan tijdens hun reis en verblijf. Zij zijn, terwijl ik dit schrijf, weer op weg naar Schiphol en zullen op zaterdagmorgen in alle vroegte landen. We wensen hen alvast veel succes met de zware dag die hen wacht, wakker blijven na zo’n lange reis en het opnieuw wennen aan een huis zonder giechelende kleinkinderen die constant willen weten wat je aan het doen bent.
Want tja, het zit er weer op, drie heerlijke en feestelijke weken samen met opa en oma. Het was een cadeautje, een onverwacht extraatje waar we naar mochten aftellen, dat opeens begon op 14 december en wat nu, ongelooflijk maar waar, alweer voorbij is. Het is niet te omschrijven hoeveel herinneringen en mooie momenten je met elkaar kunt beleven in zo’n korte en intense periode, dus ik denk ook niet dat dat op een blog te doen is, of onze tijd samen volledig recht kan doen. Maar ik wil wel zo veel mogelijk vasthouden en opslaan, dus ik ga mijn best doen om toch het nodige te noteren.
14 December was een zondag en na voor de kinderen eindeloos aftellen en nachtjes afstrepen, was het dan zover: we gingen naar het vliegveld om opa en oma te halen. Op de weg ernaar toe kwamen we een hikje tegen: vanwege het zeer droge weer was er een bermbrand ontstaan die tijdens het blussen voor file zorgde, waardoor we wat vertraging opliepen. Op het moment dat ik met Alex de aankomsthal binnenliep, kwamen opa en oma net naar de bagageband gelopen. Hoera! Ze zijn er! Alex vloog hen in de armen. Nova was tijdens het stilstaan op de snelweg in slaap gevallen en heeft alles gemist; Rob stond buiten bij de auto te wachten op de vakantiegangers. In geen tijd stonden we met de koffers bij onze Quest en reden we alweer naar huis, ditmaal met zes in plaats van vier passagiers.
Eenmaal thuis gingen de koffers open en kwamen de cadeaus tevoorschijn. Voor dino-gek Alex een dimetrodon, voor prinses Nova (inmiddels wakker en zeer verbaasd) een mooie Little Pony, voor allebei chocolaatjes. Voor Rob een scheurkalender en de belofte van een fles whiskey, voor mij heerlijkheden voor in de keuken en een prachtige ketting als cadeau voor mijn verjaardag. Het toeval wilde dat ik voor mijn moeder OOK een ketting had gekocht voor haar verjaardag, voor wie zich afvraagt of we op elkaar lijken. Zo zie je maar, we wonen misschien een eind uit elkaar vandaan, maar we kennen elkaar toch door en door.
Dat op maandagmorgen de dag vroeg begon was niet zo erg, want de vakantiegangers waren door de jetlag al op tijd uit bed. Voor Rob was het de laatste werkweek, de kinderen gingen die week nog naar school dus we moesten nog een paar dagen vroeg uit de veren. Opa en oma mochten kennismaken met het vele pendelen dat we doen. Rob brengt Alex ’s morgens naar school en ik even later Nova naar het kinderdagverblijf. Rond half 11 haal ik haar weer op en tegen half 2 sta ik in de rij om Alex op te halen. Dat geeft je niet vreselijk veel tijd om dingen tussendoor te ondernemen. Genoeg om hier of daar een boodschap te doen, te weinig om te gaan wandelen of iets te bezoeken. Het was de eerste week overigens schitterend weer, de dag van aankomst was het maar liefst 22 graden en ook de dagen erna waren echt genieten van temperaturen die tegen de 20 graden liepen. Elke middag zochten we wel een speeltuin op nadat we Alex hadden opgehaald en genoten de kinderen ervan dat er altijd wel iemand beschikbaar was om achter ze aan te rennen op de speeltoestellen of ze een duw te geven op de schommel. We hebben ook de Cottonwood Trail en de Hatcher Garden bezocht, want die horen inmiddels bij het vaste repertoire!
Het was aftellen naar kerst en elke avond ondernam elf Anna haar fratsen. Opa en oma hadden bij Shell de nodige zakjes Lego bij elkaar gespaard en oma had voor Nova nog het nodige gevonden bij de lokale hobbywinkel, dus al snel begon Anna ’s morgens cadeautjes mee te brengen voor de kinderen. In alle vroegte struinden Alex en Nova het huis af op zoek naar Anna’s verstopplaats en werd tussen de melk en ontbijtgranen door de speeltjes van de dag in elkaar geknutseld. Wanneer we ’s middags thuis waren na een speeltuinbezoek, had opa geregeld een goocheltrucje waarmee hij diepe indruk op de kinderen maakte. Opa Jos had thuis geoefend en een aantal dingen ingestudeerd en daarvoor ook de nodige attributen meegebracht. “A-ma-zing!” riep Nova enthousiast, als opa van een glaasje water een ijsblokje toverde. Ook Alex vond het schitterend, hoewel hij op een gegeven moment toch aan de magie twijfelde: “Opa can’t do magic, opa just studied some tricks!” Maar desondanks zat hij toch steeds ademloos te kijken naar opa’s gegoochel.
Toen de laatste school- en werkdag erop zaten, hadden we gezorgd voor een tijdig diner zodat we om 18.00 bij de ingang van dierenpark Hollywild konden staan. Hier zijn ter gelegendheid van kerst elk jaar miljoenen kerstlichtjes in allerlei vormen te zien en het tart elke verbeelding; je moet het gezien hebben om het te geloven. Met je auto rijdt je langs ontelbare lampjes in de vorm van allerlei dieren en voorwerpen, denk aan hertjes, rendieren, treinen, schommelpaarden, bellen, klokken, verlichte tunnels en eigenlijk alles wat je verder nog wel en niet kunt verzinnen. In een grote weide staan herten, zebra’s, emoes, Schotse hooglanders en Holsteiners waar je met je auto tussendoor rijdt en die je mag voeren… als je dat durft. Ik kan je beloven dat het behoorlijk indrukwekkend is als er zo’n enorme koe je auto inkijkt of er nog een boterham te halen valt en alvast met zijn gigantische tong je raam likt. In het kerstdorp hebben opa en oma een ‘eerste keer’ mee kunnen maken: het eerste ritje op een paard voor allebei de kleinkinderen. Ze vonden het allebei he-le-maal fantastisch! Het gaf ons alvast een idee voor Nova’s verjaardagsfeestje in april, misschien dat we maar eens een manege moeten opzoeken. We hebben na de paardenrit, die veel te snel voorbij was, de rest van het kerstdorp bekeken. Het blijft ieder jaar weer fascinerend en het is 100% onderdeel van onze eindejaarstradities geworden, dus het was extra leuk dat we dat nu met opa en oma konden delen!
Na een dikke week mooi weer begon uitgerekend aan het begin van de kerstvakantie het weer om te slaan en zodoende moesten we in het weekend op zoek naar een binnenactiviteit. In het Discovery Place in Charlotte is een tentoonstelling gaande van een kunstenaar die met gerecycled materiaal diverse dino’s heeft nagebouwd en deze prehistorische bouwsels bovendien interactief heeft gemaakt. Via draaiwielen en knoppen waren ze te bedienen, waardoor ze in beweging kwamen of lawaai begonnen te maken. Zoals te verwachten was, was Alex hier niet weg te slaan en ook Nova is inmiddels aardig behekst door het dinosaurus-virus. Ze kon opa in ieder geval feilloos vertellen welke dino een stegosaurus is, een T.Rex, een spinosaurus, een triceratops of een Argentinosaurus en ik geloof toch dat er niet zo heel veel kindjes van drie jaar zijn die dat kunnen. In dit leuke wetenschappelijk getinte ‘museum’ was nog veel meer te doen, voor zowel groot als klein. Het is een plek die vooral uitnodigt om mee te doen aan alles wat er staat en dat deden we dan ook volop. Halverwege de middag was bij Nova de koek op, die viel in slaap terwijl Alex nog heerlijk doorspeelde in de ruimte waar de inmiddels slapende Nova het meest naar uit had gekeken. Omdat we toch al in Charlotte waren, besloten we door te rijden naar de Concord Mills mall waar de Lego winkel ligt. We hadden besloten om Alex hier zijn verjaardagscadeau te laten uitzoeken en tjonge, dat hebben we geweten. De rij voor de afrit naar dit grote, overdekte winkelcentrum (er zitten meer dan 200 winkels in dit centrum en een ook een bioscoop met 24 zalen, om je een idee te geven) begon al op de snelweg en langzaam schuifelend kwamen we eindelijk op de parkeerplaats terecht. Hier moesten we rondjes rijden tot we het geluk hadden iemand te treffen die net van een van de ca 7250 parkeerplaatsen wegreed, zodat we zijn plekje konden inpikken. Ook binnen was het een chaos van winkelend publiek. Natuurlijk puilde ook de Lego-winkel uit maar het deerde Alex niets. Hij was dolgelukkig met de Lego-trein die hij had uitgezocht en van papa, mama, opa en oma samen kreeg.
Op zondag zou het weer droog zijn alvorens een nieuw regengebied ons zou bereiken, dus daarvan profiteerden we door naar de dierentuin in Greenville te gaan. Het is inmiddels bekend terrein, maar het blijft een leuk bezoek. Er is altijd wel iets bijzonders te zien en zowel de speeltuin in als naast het park is een attractie. Het was zeer rustig in de dierentuin, waarschijnlijk ook omdat de meeste mensen het te druk hadden met hun kerstinkopen om iets anders te doen. Nadat we terug kwamen die middag, hebben we Alex zijn trein laten uitpakken en in elkaar zetten. Hij was wonderwel heel geduldig geweest en had weliswaar al honderd keer naar de doos gekeken, maar niet gevraagd of hij hem al mocht openmaken. Omdat opa en oma net voor zijn verjaardag zouden vertrekken en we het ook niet wilden laten samenvallen met de vele kerstcadeaus, hadden we besloten hem zijn trein die avond te laten uitpakken. Natuurlijk heeft hij zitten bouwen dat het een lieve lust was en hij vloog door de instructieboekjes heen. ’s Avonds lagen de rails al op de grond en reed de locomotief met twee wagons rond; de rest moest nog even wachten tot de volgende dag.
Op maandag was het een heuse regendag, dus een uitstekende gelegenheid voor Alex om zijn trein verder te bouwen en er heerlijk mee te spelen. Ook Nova was er gek mee en liet via de infrarode bediening het voertuig nogal eens ontsporen, dit uiteraard tot grote frustratie van haar broer. Ook dinsdag was een regenachtige dag en we zijn die dag naar het kindermuseum in Rutherfordton gegaan. Deze bestemming was voor opa en oma nog nieuw, hoewel ze inmiddels al aardig wat kindermusea in de omgeving gezien hebben. KidSenses had trots enkele foto’s opgehangen van kersttradities uit andere landen en kijk nou toch, daar hing een foto van Sinterklaas met twee Zwarte Pieten en het bijschrift ‘Zalig Kerstfeast’. Daarover moest ik toch echt even reclameren bij het personeel en niet veel later zagen we dat het papier verdwenen was, overigens met veel excuses van de organisatie. Ook hier hebben de kinderen zich fantastisch vermaakt, met poppenkast, theater, bellenblazen, de schaduwkamer, bij de dierenarts, de televisiestudio, het winkeltje en de vele andere ruimtes waar ze kunnen spelen. De middag was al weer een eind gevorderd toen we naar huis reden.
Woensdag was Christmas Eve en onze dagbesteding stond lang van tevoren al vast: we hadden die middag kaartjes voor de musical Beauty and the Beast in het Peace Center in Greenville. De musical is gebaseerd op de Disney film en we waren heel benieuwd hoe dit samen met de kinderen zou zijn. We hadden plaatsen op de tweede rij van het balkon, precies in het midden, dus in theorie vrij aardige plaatsen. Het theater bleek behoorlijk groot te zijn, met in totaal 2000 zitplaatsen die allemaal gevuld waren! Natuurlijk was het spannend om te wachten tot de start van de ouverture, maar vanaf het moment dat het doek opging, hebben we ademloos zitten kijken. Prachtig decor, sterke stemmen, veel komische stukken, indrukwekkende choreografie, het zat allemaal prima in elkaar. Nova heeft bijna niet met haar ogen geknipperd om toch maar niets te missen. Alex was de wiebelkont die we van hem gewend zijn en hoewel hij beweerde het niet zo geweldig te vinden, bleef hij toch erg geboeid. Tweeenhalf uur voor een jongen van 5 (bijna 6!) is ook een lange zit, hoor. Wij waren erg onder de indruk en dronken er thuis nog eens een lekker glas op, want tenslotte krijg je niet elk jaar de kans om met je ouders te toasten op een mooi kerstfeest.
En toen! Toen was het ineens kerstochtend. Na weken van spanning over ‘naughty’ en ‘nice’ bleken de kindjes dan toch allebei op de lijst van brave kindjes te staan. Elf Anna had afscheid genomen en was door Santa opgehaald tijdens zijn bezoek aan ons huis en oh jee, de beste man moet serieuze rugklachten gehad hebben nadat hij bij ons adres vertrokken is. Onder en rond de boom stond het weer helemaal vol. Van alle cadeaus maakte Alex eerst een dino-kit open, waarbij je ‘botten’ moet uitgraven uit een blok pleister. Hiervan kreeg hij er in totaal twee en geloof maar dat hij ze dezelfde dag nog allebei aan gort heeft geslagen om de ‘historische’ vondsten die erin zaten tevoorschijn te toveren. Een heuse paleontoloog in de dop! Ook Nova was in haar nopjes, ze kreeg de nodige prinsessen- en Little Pony cadeaus en wist nauwelijks waar ze als eerste mee moest spelen. Samen kregen ze een karaoke-machine waar direct heel wat mee gezongen (en gedanst) is. Nova wist alleen niet zo goed hoe ze moest reageren op haar nieuwe fietsje, het leek wel of ze niet goed begreep dat het heus voor haar bedoeld was. De regen was inmiddels voorbij en ’s middags zijn we in Conestee park geweest voor een wandeling en uiteraard de nabijgelegen speeltuin. Het was heerlijk om weer buiten te zijn en niets deed vermoeden dat we net een paar natte dagen achter de rug hadden. De lucht was zo blauw dat het bijna pijn deed aan je ogen.
Ook de dag na kerst bleef het mooi, een uitgelezen kans om de nieuwe fiets van Nova (en ook de step van Alex) uit te proberen in een parkje in de buurt met een mooi geasfalteerd pad. Nova moest natuurlijk leren om te fietsen zonder voortdurend naar haar voeten te kijken (en daardoor de berm in te rijden) en voor Alex was zijn nieuwe step, die een combinatie is van step en skateboard, ook een hele uitdaging die hij nog niet direct machtig was. Zoals dat meestal gaat, reden de kindjes om en om een rondje afgewisseld met spelen in de speeltuin. Na een tijdje was Nova moe en gaf ze er de brui aan. Ze bleef stampvoetend op het pad staan terwijl wij in de speeltuin zaten te kijken hoe ze zich aanstelde. Het was uiteindelijk Alex die zijn zusje te hulp schoot, haar optilde en het hele eind droeg naar het bankje waar de rest van de familie zat. Toch een hele prestatie als je weet dat hij maar een krappe 5 kilo meer weegt dan zuslief.
Met Nova zijn we die dag nog bij de kinderarts geweest vanwege haar aanhoudende hoest. De dokter keek en keek nog eens, want Nova’s keelamandelen waren gigantisch. Dr Lucy schreef direct een verwijsbrief voor de KNO arts. De amandelen gaan eruit, dus dat gebeurt al vroeg in het nieuwe jaar. Arme meid, maar op dit moment knort ze als een beer als ze slaapt en het is heel waarschijnlijk dat ze niet voldoende uitrust. Hopelijk wordt het na deze operatie een stuk beter voor haar en zijn we eindelijk klaar met operaties voor onze jongedame. Het was maar goed dat we dus even naar de dokter waren gegaan en een antibioticakuur hadden gekregen, want we zouden na het weekend voor enkele dagen naar Atlanta vertrekken.
In Atlanta hadden we een fraai hotel geboekt voor een lachertje van een prijs. Blijkbaar wil er deze tijd van het jaar niemand in een hotel zitten en kun je voor een schijntje in een luxe hotel terecht. We hadden een Marriott met een zwembad erin en kamers die normaal 300 dollar per nacht kosten. Maar voordat we daar incheckten, reden we eerst naar het Fernbank Museum of Natural History. Hier waren we al eens eerder geweest (zonder opa en oma) dus we wisten dat hier diverse dinosaurusfossielen te zien zijn. De vorige keer dat we hier waren, was er nog geen sprake van een dinosaurus-obsessie, dus we wisten dat de reactie deze keer ook heel anders zou zijn. Bij aankomst zijn we eerst gaan lunchen in het ‘cafe’. Heel Atlanta stond hier in de rij en tegen de tijd dat we aan de beurt waren, was de voorraad al aardig geplunderd: zelfs de flesjes water waren op! Uit de machine kwam ook niets meer, echt vooroorlogse toestanden. De kinderen hadden de laatste flesjes melk en Alex gooide het zijne ook nog eens om, alles zat onder. Geen denderend begin van ons bezoek, maar dat kwam al snel weer goed want het museum zelf is echt de moeite waard. Nova zag haar geliefde Argentinosaurus in het echt en Alex was zeer in zijn nopjes met alles wat hij zag op dino-gebied. Hij deed net alsof hij zijn werktuigen bij zich had en aan de slag ging met opgraven. Na Fernbank reden we naar ons hotel en nadat we alles vluchtig bekeken hadden, reden we naar een vestiging van Chuy’s, een Mexicaans restauraunt in jaren 50 stijl. Hier hebben we ons de maaltijd goed laten smaken. Er lag een vestiging van Barnes & Noble naast, waar we nog wat rondgekuierd hebben alvorens terug naar het hotel te gaan. Het was te laat om nog te zwemmen, dus dat hadden de kindjes tegoed voor de volgende morgen.
Op dinsdagochtend lagen Alex en Nova met opa en oma in het zwembad terwijl wij naar het Nederlands Consulaat gingen voor het verlengen van onze paspoorten. Het is de laatste keer dat het hier kan, de vestiging in Atlanta sluit in oktober van dit jaar voor het publiek en de volgende keer, gelukkig pas over 10 jaar, moeten we naar Miami of Washington DC. Maar deze keer ging het nog en het was grappig om met de dame achter het loket in het Nederlands te spreken. De pasfoto’s werden goedgekeurd, wat even spannend was aangezien we ze zelf gemaakt hadden. Terug bij het hotel waren de kinderen inmiddels in bad geweest en waren we klaar voor de dag. Het was droog, zonnig maar wel koel en we hadden onze jassen nodig in de dierentuin van Atlanta. Ook hier was het erg druk, maar daar hadden we uiteindelijk alleen last van toen we in het restaurant een eeuwigheid moesten wachten om een lunch te bestellen. Nova wilde net als de vorige dagen absoluut haar wagentje niet uit, dus waarschijnlijk voelde ze zich, ondanks de antibiotica, nog steeds niet helemaal fit. De zoo van Atlanta onderscheidt zich met name door een grote groep gorilla’s die bovendien heel goed te bezichtigen zijn, en de aanwezigheid van vier panda’s, waaronder een panda-tweeling die toen wij er waren lief hingen te slapen in een boom. Je krijgt niet zo vaak de gelegenheid om panda’s in het echt te zien, dus dat is wel bijzonder. Natuurlijk wilden de kinderen ook graag in het treintje rijden en in de caroussel en dat werd door oma graag gefinancierd. Rond een uur of vier konden we voelen dat het snel afkoelde en het werd tijd om te gaan. We besloten om even te stoppen bij de vestiging van Total Wine die in de buurt van het hotel lag. We moesten echter dwars door de stad en dat in de avondspits van Atlanta, dus het duurde erg lang en het kostte de nodige moeite om er te komen. En wat een deceptie: deze vestiging van Total Wine verkocht alleen maar bier en wijn en geen lekkere fles whiskey, die Rob nog altijd tegoed had van mijn ouders. Omdat we laat gelunced hadden, wandelden we ook nog een andere winkel binnen en daarna zochten we een Italiaans restaurant uit. In verband met de drukte wilden we iets dat vrij eenvoudig te bereiken was, maar onze eerste keuze bleek inmiddels bezet te zijn door een heel andere eetgelegenheid. Zodoende reden we naar onze tweede keuze, Maggiore, dat lag bij een mall in de buurt. Werkelijk iedere parkeerplaats stond vol en er reden talloze auto’s rond in de hoop een plekje te bemachtigen; na enkele rondjes hadden we geluk en reed er net iemand weg. We liepen naar Maggiore en dat bleek een zeer luxe restaurant te zijn, helemaal niet geschikt voor kinderen. Gelukkig lag er een vestiging van The Cheesecake Factory naast en aangezien hun menu ook veel Italiaanse gerechten kent, zijn we daar maar naar binnen gegaan. Het was inmiddels half zeven en de wachttijd zou 30-35 minuten bedragen. De receptie stond helemaal vol met wachtende mensen maar we hebben het toch maar volgehouden. We kregen een pieper en toen opa na 35 minuten een ‘truc’ deed om de pieper zogenaamd af te laten gaan, begon het ding precies na zijn “Sim-sala-bim!” te trillen. Het leek wel echte magie. We hebben hier vervolgens heerlijk gegeten, een beetje te heerlijk, want we hadden goed van de overvolle borden gesmikkeld en desondanks toch nog een overheerlijk stuk cheesecake toe genomen. Dit was achteraf met name bij opa en oma verkeerd gevallen; gewoon overeten. Maar oh, wat is de cheesecake in dit restaurant lekker!
De laatste dag van het jaar begon ongeveer hetzelfde als de dag ervoor: met opa, oma en de kinderen in het zwembad van het hotel. Nova wilde al sinds het vertrek van haar grootouders dit voorjaar opnieuw met hen het zwembad in, dus vandaar dat we dit hotel hadden uitgezocht. Na een dik uur spelen was het tijd voor een bad en het was tijd voor onze laatste activiteit in Atlanta, een bezoek aan het Lego Center. Ook hier was het met de benen buiten, nog erger dan bij alle vorige plaatsen. Je kon er amper rondlopen en het was zelfs zo druk, dat Nova volledig geintimideerd was door de mensenmassa en bijna niets wilde doen. De wachttijden waren zeer lang en je kon met moeite iets ondernemen. Op het middaguur werd er afgeteld naar het nieuwe jaar en werden er 500 ballonnen gelost, iets wat culmineerde in een massa mensen waarbij je je afvraagt of het nog wel veilig is volgens de brandweervoorschriften. Maar daarna waren er ineens veel mensen weg, werd het wat rustiger en konden we eindelijk een beetje vrij bewegen. Pas op hoor, het was nog steeds heel druk, maar vergeleken met even daarvoor toch een stuk beter. Alex had met opa en papa een huis gebouwd van reuzenlego-stenen en Nova ontdooide pas een beetje toen ze bij Alex in het huisje werd gezet. De drie uurtjes die we hier zijn geweest vlogen toch wel snel om en rond twee uur was het tijd om weer huiswaarts te keren. Toen we Greenville passeerden, zijn we hier alsnog naar Total Wine gegaan en heeft Rob zijn lekkere fles whiskey alsnog gekregen, op de valreep van het jaar. Bij Trader Joe’s hebben we een en ander meegenomen om thuis mee te kunnen koken en zo hebben we ’s avonds een lichte maaltijd genuttigd, met het diner van de avond ervoor nog in gedachten. Uiteraard wel met een glaasje wijn erbij om het jaar uit te luiden! Nadat de kinderen naar bed waren, hebben we de Oudejaarsconference van Youp van ’t Hek bekeken, toch wel iets wat erbij hoort, vinden wij!
In tegenstelling tot in Nederland is nieuwjaarsdag in de VS niets bijzonders. De winkels zijn niet gesloten en je kunt doen wat je wilt. We waren natuurlijk laat in bed, maar het was wel meteen mooi weer op de eerste dag van het nieuwe jaar. Daarom zijn we ’s middags nog eens met de kinderen gaan fietsen in het park, want Nova heeft de smaak inmiddels goed te pakken en Alex had een moedige stap gezet: hij wilde eindelijk leren fietsen zonder zijwielen. In het heerlijke weer hebben we nog enkele rondjes gemaakt met een dappere Nova en Alex, de held op sokken die toch liever wil fietsen met knie- en elleboogbeschermers (die zijn inmiddels dan ook besteld). En zo kwam de vakantie tot een vrolijk eind, met een laatste heerlijke maaltijd samen, leuke tafelgesprekken, gelukkige kinderen die fantastisch kunnen spelen samen en inderdaad altijd willen weten wat je aan het doen bent. De koffers werden zoetjesaan ingepakt, de rommel enigszins opgeruimd, de laatste knuffels uitgedeeld, de kinderen weer eens uitgelegd waarom opa en oma terug moeten en niet kunnen blijven (want wat hen betreft blijven ze de rest van hun leven gewoon in de logeerkamer wonen). Het was een heerlijke tijd samen die werkelijk is omgevlogen. Opa en oma zijn inmiddels weer veilig geland en thuis aangekomen en het is vreemd om ze via Skype te zien, terwijl je enkele uren daarvoor nog een kop koffie voor ze op tafel zette.
Voor wie het tot het einde van deze zeer lange blog gered heeft, een heel fijn nieuw jaar gewenst! Ik hoop van harte dat jouw feestdagen net zo mooi zijn geweest als de onze.
Bij een vrolijke vakantietijd horen ook de nodige beelden. Hieronder vind je een aantal filmpjes die gemaakt zijn in de afgelopen weken.
Nova met opa en oma in de tuin:
Alex helpt met het schilderen van zijn kamer:
Alex zit bij opa op de nek in het NC Arboretum:
In het Arboretum kun je ook een dinosaurus besturen:
De kinderen hebben fraai zitten schilderen voor papa’s verjaardag:
Nu het schooljaar bijna is afgelopen, mocht Alex laten zien wat hij allemaal geleerd heeft de afgelopen maanden:
Een korte impressie van Linville Falls:
In ons berghutje:
Een klein podium in de Daniel Boone native garden leent zich voor veel fantasie:
Dansen bij McDonalds:
En daarna, hoppa, het zwembad in!
Alex begint al wat woordjes te lezen:
Vandaag is, na meer dan drie weken feest, alweer het verdrietige moment gekomen om afscheid te nemen van opa en oma Eindhoven. Wie denkt dat er met twee extra hulpen in huis veel tijd overblijft om aan de blog te werken, heeft het helemaal mis. We zijn de volledige vakantie lang met z’n allen van hot naar haar gesjeesd, elke dag boordevol activiteit, grote en kleine bezigheden, en niet te vergeten de grotere uitstapjes tijdens de weekenden. Het is goed te begrijpen dat de tijd is omgevlogen, maar desondanks onbegrijpelijk dat het al weer om is. Een jaar lang tel je de dagen af, opeens zijn er blijde gezichten op het vliegveld en in een mum van tijd sta je elkaar al weer uit te zwaaien. Alex was bijzonder ondersteboven van het vertrek; hij vroeg sowieso al elke morgen hoeveel dagen opa en oma nog zouden blijven en toen dat nummer de laatste dagen steeds kleiner werd, hing het zwaard van Damocles boven zijn hoofd. De laatste nacht was hij ontroostbaar bij het slapen gaan, want hij wilde niet dat opa en oma zouden gaan. Hij is zich er nu van bewust dat we hen lange tijd niet ‘in het echt’ zullen zien, dat hij ze niet meer kan knuffelen en met ze spelen.
Maar wat hebben we een heerlijke tijd gehad samen. Het weer was perfect, vrijwel elke dag scheen de zon uitbundig en we konden doen wat we wilden, totaal ongehinderd door regen of storm of, zoals vorig jaar, gebroken ribben. Alleen oma had al snel een fikse kou te pakken, maar dat was uiteindelijk op te lossen met een antibioticakuur. In de ene blog die ik wel geschreven heb, staat al beschreven wat we in het eerste weekend hebben gedaan. Het tweede weekend hebben we dagtrips gemaakt naar het Arboretum in North Carolina, het altijd geliefde Biltmore in Asheville en op Robs verjaardag waren we in Conestee park in Greenville. Rob is dit jaar 40 geworden en had vorig jaar een nieuwe auto gekocht met de mededeling dat hij het komende jaar geen cadeaus meer hoefde. Dat konden we bij zo’n bijzondere mijlpaal natuurlijk niet honoreren, dus er stonden die ochtend 2 flessen whiskey voor hem klaar. De kindjes hadden iets moois geschilderd. ’s Avonds zijn we bij Olive Garden gaan eten om het nog eens extra te vieren. Al met al toch een prima dagje!
In de week die daarop volgde, ging de middagtemperatuur naar ruim 30 graden en was het te warm om ’s middags bijvoorbeeld naar de speeltuin te gaan. In plaats daarvan gingen we steeds naar het zwembad, iets wat de kinderen bijzonder konden waarderen. Het water was ondanks het constante warme weer toch nog een beetje koel, zeker rond de middag wanneer wij in het bad te vinden waren. De kinderen werden elke dag dapperder in het water. Met zijn zwemvest aan heeft Alex heel wat baantjes getrokken in het grote bad, en is samen met zuslief ontelbare keren vanaf de kant het water ingesprongen, steeds weer een stukje verder. Onder invloed van zon en water verkleurden we aardig (tenminste, voor zover de dames aan onze kant van de familie van ‘bruin’ kunnen spreken). De foto’s die bij het zwembad gemaakt zijn, zien er bijzonder vrolijk uit!
Ons volgende weekend samen spendeerden we in Linville, NC, in een huisje in de bergen. Het was erg mooi gelegen met een fantastisch uitzicht op Grandfather Mountain, een beroemde trekpleister in de wijde omtrek. Op vrijdag haalden we de kinderen uit school en we zijn daarna in ongeveer twee uur naar ons huisje gereden. Ondanks dat we pas na 3 uur terecht zouden kunnen, was het huisje klaar om te betrekken en hebben we onze spullen neergezet. Na even rondgekeken te hebben, zijn we naar Linville Falls gereden in Pisgah forest, een waterval omgeven door prachtige natuur met wandelroutes naar diverse uitkijkpunten. Hoewel Nova aanvankelijk geen zin had om te lopen, draaide ze snel bij en hebben zij en Alex prima meegeklauterd over het stijgende pad. Het was een vrij koele dag met zo’n 20 graden, wat tijdens het klimmen wel goed uit kwam. Het was duidelijk dat we weer een prachtig weekend voor de boeg hadden in een erg mooie omgeving.
Dankzij goede planning hadden we voor alle maaltijden gezorgd en hoefden we niet veel tijd te spendern aan koken, waardoor we maximaal de tijd hadden om de omgeving te ontdekken en lekker op ons gemak te genieten van het uitzicht op het dek. Ook de flessen wijn waren prima te genieten en waren een smaakvolle aanvulling op de maaltijden. Op zaterdagmorgen sliepen de kinderen uit tot respectievelijk half acht en kwart voor acht, een record! Ze waren toch echt wel moe van het wandelen in de bergen. Voor deze dag stond enigszins regenachtig weer op het menu en omdat het ’s morgens nog droog was, zijn we eerst naar de Daniel Boone native garden gereden, op ongeveer een half uurtje van het huisje vandaan. Het tuintje was niet vreselijk groot, maar had wel vele leuke hoekjes om te fotograferen. En ook belangrijk, ernaast lag een speeltuin met o.a. een schommel en een zandbak, het enige dat je nodig hebt om onze kinderen volmaakt gelukkig te maken. Het was al na de middag toen we op zoek gingen naar een restaurant voor de lunch. Rob herinnerde zich de Peddlin’ Pig die hij onderweg een keer had gespot en zo kwamen we bij dit barbecuerestaurant terecht voor een heerlijke maaltijd. Terwijl we hier zaten, viel er twee keer een fikse bui en daarna nog eentje terwijl we naar de Linville Caverns reden, een goede activiteit voor wanneer het regent. In de grotten kregen we een rondleiding van ongeveer een half uur en de kinderen vonden het wonderwel geweldig. Ze waren absoluut niet bang voor het donker, piepten niet over vallende druppels en klauterden over de soms gladde rotsen en door zeer nauwe doorgangen zonder een krimp te geven. We waren daar zelf eigenlijk wel verbaasd over. Zelfs in volledige duisternis huilden of mopperden ze niet, wat een helden! Toen we de grot uit kwamen, was de regen opgehouden en wilden we ergens koffie drinken. De koffiezaak in het dorp was echter al om 3 uur gesloten, dus besloten we dan maar naar McDonalds te gaan. Terwijl wij, na een zeer moeilijk verlopen bestelling, onze caramel lattes dronken, speelden de kinderen in de bijbehorende (buiten)speeltuin en hebben ze wel 30 servetten gebruikt om alle natte spullen weer op te drogen. De middag was intussen aardig gevorderd en zo kwamen we weer bij ons huisje terecht waar we heerlijk van chili con carne hebben gesmuld. Koffie drinken kon op het dek. Later die avond heeft het nog een tijd geregend, maar daar hadden we verder geen last meer van in onze knusse cabin met een Schots thema.
Op zondag zou het weer droog en zonnig zijn, dus die dag hadden we gereserveerd voor een bezoek aan Grandfather Mountain. Hier konden we o.a. naar de Mile High Swinging Bridge toe, een brug op een mijl hoogte die we overigens konden zien hangen vanaf ons huisje. Bij de entree kregen we een cd mee die we moesten afspelen in de auto zodat we wisten waar we precies naar keken. Bij elk uitkijkpunt zijn we gestopt, want het was ten eerste heel mooi weer en ten tweede echt de moeite waard om overal van het uitzicht te genieten. Op het laagste uitkijkpunt was een type azalea te zien die wereldwijd alleen in dat gedeelte van North Carolina voorkomt en Grandfather Mountain was de plaats waar de meeste ervan te zien waren. Deze struiken waren op het moment dat wij er waren op het hoogtepunt van hun bloei, dus de toch al mooie vergezichten werden nog eens verder opgevrolijkt door een zee van roze bloemen. Door het vocht van de regen was het ’s morgens nog een beetje mistig en de toppen van de omringende bergen lagen nog net in de optrekkende mist, een sprookjesachtig gezicht.
Iets hoger op de berg lagen twee enorme rotsblokken, genaamd Sphinx en Split Rock. De Split Rock was voor de helft gespleten en dat maakte op Alex diepe indruk. Bij het bezoekerscentrum lag een klein museum en een aantal dierenverblijven, zoals dat van de zwarte beer, otter, hert en poema, allemaal prachtig ingericht op een deel van de berg. Nog hoger werd het uitzicht steeds mooier en uiteindelijk kwamen we bij het hoogste punt, waar we over de brug konden lopen. De Swinging Bridge noemt men ook wel de Singing Bridge omdat we wind die er door waait een fluitend geluid voortbrengt. De brug is een hangbrug die enigszins meewaait met de wind en eerlijk gezegd wilde ik er in eerste instantie niet overheen. Doodeng! Maar de rest van de familie was zonder enige schroom naar de overkant gewandeld en uiteindelijk heb ik dan toch de oversteek gewaagd. Brrr! Maar wat was het daarboven mooi! Op weg naar beneden stopten we nog op de Forest Gump Curve, een sprookjesachtig hoekje waar scenes uit de film met de gelijke naam zijn opgenomen. Er lag een kleine bergweide en we waren hier helemaal alleen, een strakke blauwe lucht, eindeloze uitzichten waar je ook maar keek, heel indrukwekkend.
Na een uur of drie reden we het park weer uit en gingen we op zoek naar een leuk plekje om te lunchen. We kwamen in het plaatsje Banner Elk terecht, een fraai bergdorp waar we zowaar een terrasje vonden! Na een smakelijke lunch zochten we een speeltuin in de buurt en die lag op enkele mi uten lopen, prachtig gelegen, met uitzicht op de bergen, groen groen groen en schitterend aangelegd. De kinderen konden hier nog een poosje spelen voordat we aan de lange rit begonnen naar huis. Het was twee uur en drie kwartier rijden en eenmaal thuis hebben we het bij een lichte maaltijd gehouden, omdat we zo’n copieuze lunch hadden genoten. ’s Avonds hebben we de vele foto’s bekeken die we dat weekend gemaakt hadden, meer dan twee uur lang!
In de laatste week van de vakantie bleef het opnieuw heet, elke dag 33 of 34 graden, dus goed weer voor het zwembad. Daar hebben we opnieuw veel gebruik van gemaakt! De kinderen vonden het geweldig om met opa en oma in het bad te spelen en ze gedroegen zich daar trouwens voorbeeldig. Het besef dat de vakantie er bijna op zat bekroop ons elke dag een beetje meer en de laatste avond van de vakantie was Alex vreselijk overstuur. De ochtend van vertrek werd hij met een snik wakker. Ook Nova was erg aangedaan. “I miss opa en oma”, zei ze, en ze snapte maar niet waarom ze weggingen terwijl we het zo gezellig hadden samen. Na meer dan drie weken waren ze helemaal gewend geraakt aan de twee extra gezinsleden en wat hun betreft gaan ze noot meer weg. Terwijl ik dit schrijf, zit Alex al vierenhalf uur te bouwen aan de Lego-set die hij nog van oma cadeau heeft gehad vandaag, om zijn verdriet af te leiden. We zullen een familiefoto op zijn kamer zetten en een mooi fotoboek maken om de vele herinneringen voor de kinderen te documenteren. Ook voor ons is het weer even aanpassen, het huis is weer een stuk leger en we missen onze vrolijke tafelgenoten. Wat ons betreft begint het aftellen naar de volgende vakentie vandaag al weer.
Tot mijn schrik zie ik dat de laatste blog alweer van 16 april is maar dat heeft een goede reden: opa en oma Eindhoven zijn op 1e Paasdag gearriveerd en zodoende hebben we natuurlijk nog minder tijd dan normaal! Gelukkig gaat de vakantie deze keer een heel stuk voorspoediger dan vorig jaar. We hebben vrijwel alleen maar goed weer en er heeft nog niemand botten gebroken, dus dat zit al mee.
Jammergenoeg is de patio nog steeds niet klaar, al vordert het gestaag. Het buiten zitten is zodoende nog wat behelpen, al hebben we aan de uitklaptafel wel al een aantal keren buiten kunnen eten. Morgen zou het zo’n beetje af moeten zijn, we zullen het zien want die belofte hebben we al vaker te horen gekregen…
Met opa en oma struinen we de nabijgelegen speeltuinen af, zoeken we elke dag lekkere gerechten uit om samen te eten, laten we de camera’s veelvuldig klikken en luisteren we naar de vrolijke verhalen van de kinderen. De kleintjes zijn natuurlijk in de zevende hemel met het bezoek en profiteren er flink van dat ze bij opa en oma kunnen zitten. Alex heeft extra profijt: opa heeft zijn kamer geschilderd, iets wat moest gebeuren omdat zijn raam verplaatst is, en nu heeft hij een prachtige groene kamer, in drie verschillende tinten en met een streeppatroon op twee muren. Een heel geslaagd project!
We hebben ook al weer een reisje gemaakt; afgelopen weekend was het zeer mooi en warm, tot 33 graden. Op vrijdag zijn we naar Congaree National Park gereden bij Columbia, een groot bos vol cypressen met een lange boardwalk tussen de mysterieuze bomen door. Het vele water en de sneeuw van de afgelopen maanden hadden wel wat schade toegebracht, dus de boardwalk was op sommige plaatsen afgesloten. Het verlaten van de aangeduide paden heeft ook risico’s: we lazen op het nieuws dat een dag later een vader met zijn kinderen twee dagen kwijt was nadat ze in hetzelfde bos van de paden afgeweken waren op zoek naar een plekje om te vissen.
Van Columbia reden we door naar Daniel Island dat bij Charleston ligt. Hier hebben we overnacht in een hotel (voor Alex een absoluut hoogtepunt van elke trip) zodat we op zaterdagmorgen op tijd bij de volgende bestemming konden zijn: Birds of Prey, een roofvogelopvang waar ook demonstraties gegeven worden. Dit was erg de moeite, hoewel de rondleiding voor de kinderen niet bijster interessant was. De vliegdemonstratie dan weer wel, vooral Alex vond het erg mooi, met name een van de uilen vond hij prachtig om te zien. Rob heeft een aantal indrukwekkende foto’s kunnen maken van arenden, valken, uilen en wouwen.
Vanaf Birds of Prey was het een uurtje rijden naar Cypress Gardens, een grote tuin ten westen van Charleston waar je lekker kon rondlopen tussen, uiteraard, cypressen maar ook vele andere bomen en planten. Er was een vlindertuin en een moeras waar je zelf met een bootje kon roeien. Het was een zeer fotogenieke lokatie waar ook wel trouwfoto’s geknipt worden (sterker nog, er was een trouwerij in volle gang toen wij er waren). Het was inmiddels behoorlijk warm met temperaturen in de 30 graden.
Van Cypress Gardens zijn we, met een tussenstop bij een Chinees restaurant, verder gegaan naar ons hotel bij Columbia. We hadden besloten om zondag in de dierentuin door te brengen, om het voor de kindjes ook leuk te houden na al die tuinen. Bovendien zit bij Riverbanks Zoo een kleine botanische tuin waar oma haar hart kan ophalen aan bloemenfotografie. Het was opnieuw een erg warme dag en we hebben de voorraad waterflessen goed benut. Doordat we in een hotel dicht bij de zoo zaten, konden we zodra de deuren om 9.00 open gingen naar binnen, een goed idee omdat veel dieren het ’s middags in de warmte voor gezien hielden en in hun hok kropen. Rond een uur of 3 vonden we het zelf ook te warm worden en zijn we terug richting huis gereden. Vlakbij huis zijn we gaan eten in een Mexicaans restaurant, een heerlijke maaltijd in een gelegenheid waar we de laatste tijd graag komen. Met ronde buiken gingen we weer van tafel… met genoeg over voor de volgende dag. Voor dit weekend staan er dagtrips gepland en het lijkt erop dat we wederom mooi weer krijgen. Volgend weekend waarschijnlijk een huisje in de bergen… we zullen zien!
Tja, het is niet te geloven hoe een vakantie van bijna een maand voorbij vliegt, alsof de vakantiegangers net hier zijn. De kinderen zijn helemaal gewend aan opa en oma en beschouwen hen als onderdeel van de inboedel; dat zal dus wel tegenvallen morgenvroeg en ook extra stil zijn voor mama, als papa op het werk is en Alex op school.
De afgelopen weken zijn bepaald niet stil geweest. Het laatste wat ik geschreven heb, was over onze trip naar Charleston en de plantages en hoe we met Jos bij de dokter zijn geweest om naar zijn gekneusde ribben te laten kijken. Toen we na dat weekend terugkwamen, had Jos toch echt heel veel pijn en hebben we het rustig gehouden. Hij bleef regelmatig thuis terwijl ik met oma en de kinderen op pad was, uitstapjes naar de bieb, de speeltuin of de winkel. Doordat de schouder, die aanvankelijk ook erg pijnlijk was, weer beter werd, leek het erop dat Jos vooruit ging. Zodoende boekten we voor het derde en laatste weekend een huisje in de bergen van Noord-Georgia, te vertrekken op zaterdagochtend na de ‘afstudeerceremonie’ op de school van Alex. En toen was het vrijdagavond…
Van het ene op het andere moment kon Jos niet meer zitten of staan. Hij had vreselijke pijn en steken in zijn zij. Het was wel duidelijk dat we zo niet op reis konden, of wat dan ook doen. Met de rontgenfoto’s van eerder in de week op zak, vertrok Rob met opa en oma op vrijdagavond naar de eerste hulp. Daar duurde het wachten lang en pas na middernacht waren ze eens aan de beurt. Er werden opnieuw foto’s gemaakt met een beter rontgenapparaat en kijk eens aan! Een, twee, drie, vier, vijf, zes gebroken ribben. De dokters kwamen allemaal eens even kijken hoe het mogelijk was dat iemand met zoveel pijn helemaal zelf het ziekenhuis was komen binnenlopen, en, zo bleek, dat ook al 8 dagen lang te doen. De grote pijnstillers kwamen tevoorschijn: percocet, lidocaine en ze boden zelfs morfine aan. Het devies bleef echter hetzelfde: rustig aan doen en de eerste weken doen het meeste pijn. Om half drie ’s nachts waren ze weer thuis.
Zaterdagmorgen hebben we eerst de voorschriftjes voor de medicijnen naar de apotheek gebracht en daarna zijn we naar de afstudeerceremonie op de Big Blue Marble gereden. Alex is al weken bezig met liedjes oefenen, dus we vonden dat hij onze volle aandacht verdiende. Samen met de andere kinderen had hij 7 liedjes ingestudeerd en hij bracht het serieus en met toewijding. Het was af en toe weer tranen met tuiten lachen om al die kleintjes hun liedjes te zien zingen. Gelukkig bestaan er filmpjes en foto’s van om dit nog lang te kunnen herinneren. Aan het eind van de show werden er bovendien awards uitgereikt en Alex kreeg er ook twee! Hij sleepte de prijs voor beste blokkenbouwer in de wacht alsook de award voor ‘most behaved’ (ofwel meest voorbeeldig gedrag). Juf Pam fluisterde me later toe dat ze voor Alex nog wel een paar prijzen hadden kunnen uitdelen, bijvoorbeeld beste kennis van aardrijkskunde en meeste kennis van sociale interacties, maar ze hadden afgesproken dat alle kindjes evenveel awards zouden krijgen en dat snappen we natuurlijk heel goed! Er komen nog genoeg jaren om competitief te zijn; laat ze nu maar lekker kind zijn. Alex was in ieder geval heel blij met zijn prijzen!
Van de afstudeertaart was het vervolgens doorrijden naar Blairsville in Georgia, waar we ons huisje hadden geboekt. Het is een mooie tocht door de bossen en bergen om er te komen en via de plaatselijke supermarkt om nog wat bederfelijke waren te kopen en het kantoor om de sleutel van het huisje op te halen, kwamen we rond vier uur ’s middags bij de oprit van het huisje aan. Dat was nog een uitdaging op zich; het was ontzettend stijl en duidelijk niet bedoeld om met een twee ton zware minivan te beklimmen. Maar ja, we moesten alles en iedereen toch naar boven krijgen, dus vooruit met de geit… Het onderste en steilste stuk van het pad was deels geasfalteerd, twee banen van precies een band breed. Het was in de voorgaande week echter nogal nat geweest, dus de grond naast de verharde banen was zacht en modderig. Verder stond er een hek voor het pad, dat zo ver mogelijk openstond, maar met onze brede auto moesten we er een brede bocht omheen maken, zodat we vanuit een erg ongelukkige hoek aan de klim moesten beginnen. Het waren een paar spannende momenten! Op de tweede dag raakte de auto zelfs naast het pad in de modder en zijn we, op de chauffeur na, allemaal uitgestapt om de auto zo licht mogelijk te laten en hebben we stenen en stokken achter de achterwielen gelegd om te voorkomen dat de auto terug zou zakken. De ligging van het huisje was in ieder geval erg avontuurlijk.
En tjonge, een huisje was het! Een prachtige houten huis met drie verdiepingen, een pooltafel en airhockey tafel in de kelder, met deuren naar buiten waar de jacuzzi stond. Op de begane grond een grote eethoek, een flinke keuken met eiland, een zithoek, een grote slaapkamer en badkamer, op de tweede verdieping een overloop met vier luxe stoelen en een extra bed, twee slaapkamers en nog een badkamer. ‘Voor maximaal 6 gasten’, zo stond in de beschrijving, maar er hadden ook wel 8 mensen kunnen slapen. We zaten er dus erg ruim en dat was wel zo prettig, en bovendien ook gezelliger dan twee losse hotelkamers. Buiten op het dek stonden drie zithoeken en een barbecue, en nadat we onze spullen uit de auto hadden gehaald en op de daarvoor bestemde plaatsen hadden neergezet, dronken we eerst eens een kop koffie met uitzicht op de bergen. Een uur later betrok het buiten ineens flink en kregen we een behoorlijke plensbui! Meer regen dan dat kregen we niet, maar je kon wel voelen dat de temperatuur ineens hard zakte. ’s Avonds smulden we van de stoofpot die we van thuis hadden meegebracht, met rijst, aardappelsalade, koolsalade en meloen. Nadat de kinderen eindelijk in bed lagen, hebben we in de kelder eerst gepoold en gehockeyed en daarna Rummikub gespeeld in de huiskamer.
Op zondagmorgen hadden we een hele dag voor ons en hoewel de ochtend koel startte, hadden we op het weer gezien dat het zonnig zou worden. We zijn eerst naar Vogel State Park gereden om daar een wandeling rond het meer te maken. Het is ongeveer 1.6km, dus voor de kinderen mooi te behapstukken. Bij het bezoekerscentrum hebben we een kop koffie en warme chocomelk gehaald, want hoewel het inderdaad zonnig was, blies de wind vrij koel en voelde het koeler aan dan het eruit zag. In de bergen is het sowieso een beetje frisser dan in onze eigen streek en hoe hoger je komt, des te koeler het wordt natuurlijk. Naast het bezoekerscentrum lag ook een minigolfbaan, waar we samen een potje gespeeld hebben, en je raadt het nooit, maar de speler met de 6 gebroken ribben bracht het er het beste vanaf. Alex was vooral blij met zijn groene golfbal (die hij ook niet meer heeft ingeleverd) en hanteerde zijn club meer als een hockeystick. Ach ja, we hebben lol gehad en daar gaat het om!
Van het Vogel State Park was het zo’n drie kwartier rijden naar de Brasstown Bald, het hoogste punt van Georgia op ca. 1400 meter, waar je op een heldere dag vier verschillende staten kunt zien liggen. Daar was het deze dag net een pietsje te heiig voor, maar desondanks was het uitzicht bijzonder fraai. Natuurlijk was het hier nog een stuk koeler dan in het park waar we ’s morgens waren, en we wensten af en toe dat we geen korte broek of t-shirt aan hadden maar iets warmers. Op de weg terug naar ons huisje kwamen we langs Pappy’s, een verstopt pleintje waar allerlei oude spullen en huisjes stonden en waar ouderwets gemaakte producten werden verkocht. Het was een beetje een maf hoekje en er was bijna geen mens, maar het was er erg leuk foto’s maken en we hebben er ook zitten smullen van de verse fudge die er verkocht werd. Om een uur of vijf waren we terug bij het huisje, wederom een spannend ritje over de oprit naar boven. Daar hebben we met varkensvlees, ui, paprika, champignons en ananas zelf spiesjes gemaakt voor op de barbecue. Lekker! Rond bedtijd herinnerde Alex ons er aan dat we beloofd hadden dat hij in de jacuzzi mocht en omdat het de laatste mogelijkheid was, vonden we het goed. In een mum van tijd had hij zich omgekleed en zat hij heerlijk te spetteren in het buitenbad. Nova was al snel jaloers en wilde ook, dus niet veel later zaten ze samen te plonzen en te gieren van het lachen. Dat ze eruit moesten werd ons met name door Nova niet in dank afgenomen, al kon het ‘gewone’ badje dat erna kwam wel weer het een en ander goedmaken.
Op maandag was het een kwestie van opruimen, inpakken en ontbijten met de restjes. De kinderen vonden het wel jammer dat we niet langer in het huisje bleven, ze vermaakten zich er opperbest en hebben samen wat afgesjouwd met de Rummikub-stenen en de onderzetters in berenpootvorm. We reden op deze mooie en koele ochtend (slechts enkele graden boven nul!) naar de Tallulah Gorge, een enorme kloof van 3km lang en tot 300 meter diep. Er zijn vele wandelpaden die varieren van makkelijk tot zeer uitdagend en omdat we met twee kleintjes waren en een pechvogel, hebben we het bij de eenvoudigste paden gehouden. Deze leidden ons overigens naar spectaculaire uitzichten over de kloof en de prachtige waterval Tallulah Falls. Tegen de blauwe lucht konden we vanaf een uitkijkpunt de jonge arenden schitterend zien glijden, een heel mooi gezicht. In de loop van de dag liep de temperatuur ook flink op en in de middag maakten de lange broeken en truien plaats voor t-shirts en korte broeken.
De laatste dagen van opa en oma’s vakantie hebben we het weer rustig gehouden. De koelkast aanvullen en experimenteren met de nieuwe camera want ja, oma Toos is overstag en is nu de trotse bezitter van een spiegelreflexcamera. De temperaturen schoten ook omhoog naar 30+ zodat het ’s middags te warm was om echt iets te doen. Het is onbegrijpelijk hoe tijd zo snel voorbij kan gaan en het is vanmiddag vreemd in huis nu ze weer weg zijn. Morgen en de rest van het jaar zien we ze weer via Skype en hoe fijn het ook is dat die mogelijkheid bestaat, het is niet hetzelfde als bij oma op schoot een bakje yoghurt met honing eten, of de ondeugende ogen van Nova zien glinsteren als ze weer eens de boef uithangt. Het aftellen naar de volgende vakantie is alweer begonnen!
Peperazzi Blog 