Missen

Wij missen hen ook

Een dialoog met Alex die niet in de Peuterpraat stond, maar wel degelijk met enige regelmaat plaatsvindt, is de volgende:

Het is bedtijd en Alex zit vol verhalen.
“I need to go to the airport, I go to opa en oma. En I bring a koffer.”
“Wat ga je meenemen in de koffer?”
“Eh… a little bit rijst… and chicken… en ketchup.”
“Moet je geen kleertjes meenemen als je op reis gaat?”
“Ja, a little bit kleertjes. En three shovels. En Thomas en Brewster en Irving en Spencer en Salty.” (dat zijn treintjes)
Alex denkt nog even na.
“Opa en oma need to find me on the airport. I stay with opa en oma in a bed. Opa en oma build a bed for me. En I share my eat with opa en oma. I bring spoons. Nova blijft bij papa en mama en Alex bij opa en oma. En daarna gaat Alex weer naar huis.”

Dit gesprek, en vele variaties daarop, hebben we de laatste tijd vaak moeten voeren. Laatst was ik de auto aan het stofzuigen en stond zijn stoel naar voren geschoven. Verheugd concludeerde Alex: “Opa en oma komen!”, omdat hij nog goed wist dat zij steeds op de achterbank zaten. Wanneer hij boos is, mokt hij: “I go to my other home!” (waarmee hij het huis van opa en oma bedoelt). Het houdt hem bezig dat opa en oma ver weg wonen. Als hij vraagt waar de Olympische Spelen zijn en we vertellen hem dat het in Londen is, ‘vlakbij opa en oma’, verwacht hij zijn grootouders elk moment op televisie te kunnen zien. En soms kan het niet duidelijker: “I miss opa en oma.”

Het mag duidelijk zijn: Alex mist zijn grootouders. Allevier. Hij weet dat ze een bed voor hem hebben. Hij weet dat je er met een vliegtuig naar toe kan. Hij weet dat ze hem dolgraag zien. Maar hij snapt absoluut niet waarom het steeds zo lang moet duren. Het heeft dus drieenhalf jaar geduurd, maar nu zijn we op het punt dat we zijn verdriet om zijn ‘afwezige’ grootouders echt kunnen merken. En dat doet een moederhart pijn. Het zal nog wel even duren voordat hij begrijpt dat wij degenen zijn die ver weg wonen en waarom dat zo is. Tot die tijd put hij gelukkig enige troost uit het feit dat hij omringd is met speelgoed en kleding van zijn grootouders en dat ze op die manier toch altijd dichtbij hem zijn.

Eén gedachte over “Missen”

  1. Het is fijn om te lezen dat Alex ons mist en op bezoek wil komen. Ik zie het al helemaal voor me, dat hij met zijn koffer aankomt op het vliegveld. Nu is hij daarvoor nog een tikje te klein, maar er komt een moment dat hij echt op pad gaat met zijn koffer.
    Aan de andere kant maakt hij met zijn opmerking om op reis te gaan, veel bij ons los. Het is echt jammer dat we elkaar niet vaker ‘ life ‘ kunnen zien. En dan bedoel ik niet via de Skype.
    We kijken nu al uit naar een volgend bezoek, ook al duurt het nog lang, het is toch weer aftellen tot volgend jaar.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s