Een weekendje in de Smoky Mountains

Op 13 mei van dit jaar zag de tweede telg van Wim en Ann, Lucie, het levenslicht in Spartanburg Regional Hospital. Die dag (en nacht) pasten wij op hun oudste, de kleine Hugo en hoewel een simpel ‘dankjewel’ volstaan had, overrompelden Wim en Ann ons met het aanbod ons als dank te trakteren op een paar dagen in een chalet in de bergen. Dit weekend was het halsoverkop zo ver en na een haastige planning vertrokken we vrijdagmiddag naar Blairsville in het noorden van Georgia.

Geen afwasmachine dit weekend, hoe gaan we dat overleven?

Na een rit van een krappe drie uur kwamen we aan bij de Chocolate Moose, een chalet met 4 slaapkamers en 2 badkamers, een flinke keuken, eetkamer en buitendek met schommel, schommelstoelen, zithoek en jacuzzi. Het was kortom echt afzien daar, zo ver van alle moderne gemakken verwijderd… Toen Wim en Ann met kinderen en oma (de moeder van Ann is op dit moment op bezoek) arriveerden, had Alex al gekozen welke kamer ‘van hem’ was. Rond 19.00 zaten we allemaal om de tafel voor ons eerste maal en toosten we op een feestelijk weekend ter ere van de kleine Lucie (die overigens al weer bijna drie maanden oud is – wat vliegt de tijd). Voordat we nog maar aan tafel zaten, had Alex zijn nieuwe ‘oma’ al geadopteerd, iets wat makkelijk te begrijpen is als je plotseling zo’n hartelijke grootmoeder te leen krijgt.

Bepaald niet lelijk hier

De kinderen hadden de grootste lol en Alex was erg gelukkig met de jacuzzi, waar hij in totaal drie keer in heeft gezeten. Nova op haar beurt kreeg geen genoeg van de schommelbank, dat was haar geliefde stekje. De eerste avond maakten we plannen voor de zaterdag: ’s morgens een wandeling in Vogel State Park en ’s middags naar een wijnproeverij en eventueel, als het zo uitkwam, konden we nog naar een modeltreinenmuseum dat in de buurt was. We waren zo wijs geweest om Alex op voorhand niets te vertellen, want als je op vakantie bent weet je immers niet precies hoe je dagen gaan uitpakken.

Na een stevig ontbijt reden we zaterdagmorgen in een minuut of 10 naar Vogel State Park, een flink natuurgebied met heel wat recreatiemogelijkheden. De Smoky Mountains deden hun naam eer aan deze ochtend, want de beroemde mist hing erom heen en het is deze mist die ervoor zorgt dat het lijkt of de bergen roken. In de loop van de ochtend trok de mist op en bij elke bocht rond het meer waar we wandelden, werd de lucht blauwer en het uitzicht fraaier. De kinderen vermaakten zich prima met stenen in het water gooien (iets wat Alex aan Hugo geleerd heeft dit weekend – of zijn ouders daar ook blij mee zijn is zeer de vraag) en liepen hun korte beentjes moe op de ca. 1 mijl rond het water. In de buurt van de parkeerplaats werd Alex plots gestoken door een wesp, iets wat terecht dikke tranen opleverde. Het laatste stukje hebben we hem gedragen en terug bij de auto zijn been verzorgd. Het bezoekerscentrum had een middeltje tegen insectenbeten en in mama’s tas zat nog een pleister van Cars. Na de nodige kussen en knuffels en een zakje troostchips, reden we terug naar het chalet voor de lunch.

Hoe krijg je een peuter en een kleuter enthousiast?

Even voor 14.00 stonden we bij het treinmuseum. Hoewel, echt een museum was het niet, het was een volslagen uit de hand gelopen hobby die zoveel bekijks trok dat het nu min of meer werd uitgebaat. De hobbyist in kwestie, een heer van ruim in de 80, vertelde hoe het geheel tot stand was gekomen. Als kleine jongen droomde hij al van een grote treinbaan en toen hij 70 was, was het eindelijk zover. Toen we na zijn uitleg naar de ruimte werden gebracht, waren we inderdaad zeer onder de indruk. De beste man had, met hulp, vele replica’s gemaakt van bekende plaatsen in Georgia en ook enkele uit North Carolina (bijvoorbeeld Biltmore House). Je kon overal tussendoor lopen en je verbazen over de eindeloze details waar duidelijk met veel liefde en plezier aan gewerkt was. Alex vond het natuurlijk adembenemend en wilde absoluut niet meer weg, maar ook Hugo vond het prachtig. Hij stond te klappen en springen als er weer een treintje voorbij kwam en alleen dat al was de vrijwillige bijdragen (ten goede komend aan lokale goede doelen) meer dan waard. Voor Alex was een het mooie troost voor de wespenbeet die heus wel pijn deed. Nova en Lucie hebben alles gemist, want zij waren beide in diepe rust.

Wijntje, kaasje, zonnetje, helemaal top

Van de treintjes was het een stukje rijden naar een wijnproeverij waar witte wijnen werden gemaakt. Gezamenlijk probeerden we een flesje en het was heerlijk zitten onder de druivenranken met een fris glaasje in de hand, een lekker kaasje op tafel, prachtig uitzicht op de bergen, af en toe een licht briesje, goed gezelschap en het gegiechel van de spelende kinderen. Als je dan nog geen vakantiegevoel krijgt, weet ik het ook niet meer. Op de weg terug naar de Chocolate Moose pikten we wat boodschappen mee voor een barbecue op het dek. Het was er ’s avonds fantastisch weer voor en na het eten waren de kinderen helemaal uitgeteld.

Dat de kleinsten erg moe waren, bleek op zondagochtend wel, want we waren pas om 8 uur op. Bij ons is dat het equivalent van ‘heel lang uitslapen’. Ontbijten en vervolgens de auto’s weer inruimen en helaas weer gedag zeggen tegen ons vrolijke verblijf in Blairsville. Voor de zondag hadden we gekozen voor het bekijken van de Tallulah Gorge in Tallulah Falls in Georgia. Het was nog wel zo’n vijf kwartier rijden omdat het grotendeels over binnenwegen moest, maar het was wel een erg fraaie rit. Het was flink slingeren door de bergen en dat leverde op den duur een probleem op: Alex gooide zijn hele ontbijt er weer uit en dat op de ochtend dat hij 3 boterhammen en een potje yoghurt had gegeten. Het was om die reden dat we Wim en Ann kwijtraakten (het idee was dat wij hen zouden volgen). Gelukkig hadden we het adres van onze bestemming in onze telefoon geprogrammeerd en hoefden we maar te luisteren naar de GPS, dus wat kon er mis gaan?

Ook mooi, maar bepaald geen Tallulah Gorge

Welnu, een hele hoop dus. Het ging een hele poos goed, totdat we volgens de GPS ergens naar rechts moesten waar geen rechts was. Vervolgens werden we de bossen ingestuurd, een grindpad op, kwamen we bij een gesloten hek en we slingerden heel steil naar beneden op een weggetje waar je absoluut niet kon omdraaien. Natuurlijk was de telefoonontvangst nihil, dus niet alleen hadden we aan de GPS niet veel meer, het was ook bijzonder moeilijk om te communiceren met de andere helft van het gezelschap. Toen we bij de kampeerplaats aankwamen, waar wij dachten wel door te kunnen rijden naar het bezoekerscentrum van het park, stonden we aan de rand van het Yonah meer, in Tugalo park, zo stond op een bord te lezen. Er konden misschien 10 kampeerders staan en het was duidelijk niet waar we moesten zijn. Mondjesmaat kregen we uit het andere kamp wat sms’jes binnen met een adres dat we moesten inprogrammeren, een dame aan het meer vertelde hoe we terug moesten komen bij de hoofdweg en uiteindelijk hadden we weer voldoende bereik om het Tallulah Gorge park te bereiken. Daar bleek natuurlijk dat we entreegeld contant moesten betalen, terwijl we geen cent bij ons hadden en de dichtstbijzijnde pinautomaat lag bijna 10 km verderop bij een pompstation, wat best lastig is als je tank bijna leeg is. Uiteindelijk is Wim ons komen redden, want anders hadden we daar nu waarschijnlijk nog gestaan.

Met enige vertraging begonnen we dus aan onze wandeling door de spectaculaire Tallulah Gorge, een kloof van 2 mijl (3.2 km) lang en 1000 voet (ruim 300 meter) diep.  De uitzichten waren bijzonder mooi en dankzij een warme, heldere dag konden we ook ver kijken. In de diepte zagen we verschillende hangbruggen die onderdeel waren van diverse wandelingen in het gebied rond de kloof. Om helemaal af te dalen naar de bodem van de kloof moest je niet minder dan 630 traptreden af (en niet geheel onbelangrijk, daarna weer terug op) dus we hebben ons beperkt tot de best begaanbare stukken met zicht op de bovenkant van de Gorge. Wim, Ann en Rob zijn het eerste deel van de trappen afgegaan, een slordige 350 traptreden en dat is  best even puffen als het 30 graden is.

Na het bewonderen van het natuurschoon was het inmiddels al bijna half vier en gezien de lange terugreis tijd om afscheid te nemen. Via een pompstation en een McDonalds zijn we tegen 19.00 weer thuis aangekomen. Een heerlijk weekend dat veel te snel om was, maar het geeft ons zeker nieuwe ideeen voor bestemmingen in de toekomst. Dank aan Wim en Ann, het was super!

Eén gedachte over “Een weekendje in de Smoky Mountains”

  1. Het lijkt me een mooie omgeving met veel mogelijkheden. Het ziet er relaxed uit. fijn dat jullie het zo naar het zin hebben gehad. Jammer dat zo’n weekend zo snel voorbij is. De volgende keer blijf je gewoon iets langer. Het spabad lijkt mij vooral in de winterdagen erg aangenaam.
    De waterval ziet er spectaculair uit, het is een hele hoogte. Gelukkig zijn Nova en Alex nog niet bang van de hoogte. Wat grappig dat Alex een ‘nieuwe oma’ heeft gehad het afgelopen weekend.
    De treinen waren voor Alex weer een hoogtepunt, daar krijgt hij geen genoeg van. Ik ben blij dat hij het stoomtreinenboek zo interessant vindt.

    Het uitstapje is zeker een idee voor de toekomst.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s