Op vakantie met opa en oma Eindhoven

Vandaag is, na meer dan drie weken feest, alweer het verdrietige moment gekomen om afscheid te nemen van opa en oma Eindhoven. Wie denkt dat er met twee extra hulpen in huis veel tijd overblijft om aan de blog te werken, heeft het helemaal mis. We zijn de volledige vakantie lang met z’n allen van hot naar haar gesjeesd, elke dag boordevol activiteit, grote en kleine bezigheden, en niet te vergeten de grotere uitstapjes tijdens de weekenden. Het is goed te begrijpen dat de tijd is omgevlogen, maar desondanks onbegrijpelijk dat het al weer om is. Een jaar lang tel je de dagen af, opeens zijn er blijde gezichten op het vliegveld en in een mum van tijd sta je elkaar al weer uit te zwaaien. Alex was bijzonder ondersteboven van het vertrek; hij vroeg sowieso al elke morgen hoeveel dagen opa en oma nog zouden blijven en toen dat nummer de laatste dagen steeds kleiner werd, hing het zwaard van Damocles boven zijn hoofd. De laatste nacht was hij ontroostbaar bij het slapen gaan, want hij wilde niet dat opa en oma zouden gaan. Hij is zich er nu van bewust dat we hen lange tijd niet ‘in het echt’ zullen zien, dat hij ze niet meer kan knuffelen en met ze spelen.

Maar wat hebben we een heerlijke tijd gehad samen. Het weer was perfect, vrijwel elke dag scheen de zon uitbundig en we konden doen wat we wilden, totaal ongehinderd door regen of storm of, zoals vorig jaar, gebroken ribben. Alleen oma had al snel een fikse kou te pakken, maar dat was uiteindelijk op te lossen met een antibioticakuur. In de ene blog die ik wel geschreven heb, staat al beschreven wat we in het eerste weekend hebben gedaan. Het tweede weekend hebben we dagtrips gemaakt naar het Arboretum in North Carolina, het altijd geliefde Biltmore in Asheville en op Robs verjaardag waren we in Conestee park in Greenville. Rob is dit jaar 40 geworden en had vorig jaar een nieuwe auto gekocht met de mededeling dat hij het komende jaar geen cadeaus meer hoefde. Dat konden we bij zo’n bijzondere mijlpaal natuurlijk niet honoreren, dus er stonden die ochtend 2 flessen whiskey voor hem klaar. De kindjes hadden iets moois geschilderd. ’s Avonds zijn we bij Olive Garden gaan eten om het nog eens extra te vieren. Al met al toch een prima dagje!

In de week die daarop volgde, ging de middagtemperatuur naar ruim 30 graden en was het te warm om ’s middags bijvoorbeeld naar de speeltuin te gaan. In plaats daarvan gingen we steeds naar het zwembad, iets wat de kinderen bijzonder konden waarderen. Het water was ondanks het constante warme weer toch nog een beetje koel, zeker rond de middag wanneer wij in het bad te vinden waren. De kinderen werden elke dag dapperder in het water. Met zijn zwemvest aan heeft Alex heel wat baantjes getrokken in het grote bad, en is samen met zuslief ontelbare keren vanaf de kant het water ingesprongen, steeds weer een stukje verder. Onder invloed van zon en water verkleurden we aardig (tenminste, voor zover de dames aan onze kant van de familie van ‘bruin’ kunnen spreken). De foto’s die bij het zwembad gemaakt zijn, zien er bijzonder vrolijk uit!

Ons volgende weekend samen spendeerden we in Linville, NC, in een huisje in de bergen. Het was erg mooi gelegen met een fantastisch uitzicht op Grandfather Mountain, een beroemde trekpleister in de wijde omtrek. Op vrijdag haalden we de kinderen uit school en we zijn daarna in ongeveer twee uur naar ons huisje gereden. Ondanks dat we pas na 3 uur terecht zouden kunnen, was het huisje klaar om te betrekken en hebben we onze spullen neergezet. Na even rondgekeken te hebben, zijn we naar Linville Falls gereden in Pisgah forest, een waterval omgeven door prachtige natuur met wandelroutes naar diverse uitkijkpunten. Hoewel Nova aanvankelijk geen zin had om te lopen, draaide ze snel bij en hebben zij en Alex prima meegeklauterd over het stijgende pad. Het was een vrij koele dag met zo’n 20 graden, wat tijdens het klimmen wel goed uit kwam. Het was duidelijk dat we weer een prachtig weekend voor de boeg hadden in een erg mooie omgeving.

Dankzij goede planning hadden we voor alle maaltijden gezorgd en hoefden we niet veel tijd te spendern aan koken, waardoor we maximaal de tijd hadden om de omgeving te ontdekken en lekker op ons gemak te genieten van het uitzicht op het dek. Ook de flessen wijn waren prima te genieten en waren een smaakvolle aanvulling op de maaltijden. Op zaterdagmorgen sliepen de kinderen uit tot respectievelijk half acht en kwart voor acht, een record! Ze waren toch echt wel moe van het wandelen in de bergen. Voor deze dag stond enigszins regenachtig weer op het menu en omdat het ’s morgens nog droog was, zijn we eerst naar de Daniel Boone native garden gereden, op ongeveer een half uurtje van het huisje vandaan. Het tuintje was niet vreselijk groot, maar had wel vele leuke hoekjes om te fotograferen. En ook belangrijk, ernaast lag een speeltuin met o.a. een schommel en een zandbak, het enige dat je nodig hebt om onze kinderen volmaakt gelukkig te maken. Het was al na de middag toen we op zoek gingen naar een restaurant voor de lunch. Rob herinnerde zich de Peddlin’ Pig die hij onderweg een keer had gespot en zo kwamen we bij dit barbecuerestaurant terecht voor een heerlijke maaltijd. Terwijl we hier zaten, viel er twee keer een fikse bui en daarna nog eentje terwijl we naar de Linville Caverns reden, een goede activiteit voor wanneer het regent. In de grotten kregen we een rondleiding van ongeveer een half uur en de kinderen vonden het wonderwel geweldig. Ze waren absoluut niet bang voor het donker, piepten niet over vallende druppels en klauterden over de soms gladde rotsen en door zeer nauwe doorgangen zonder een krimp te geven. We waren daar zelf eigenlijk wel verbaasd over. Zelfs in volledige duisternis huilden of mopperden ze niet, wat een helden! Toen we de grot uit kwamen, was de regen opgehouden en wilden we ergens koffie drinken. De koffiezaak in het dorp was echter al om 3 uur gesloten, dus besloten we dan maar naar McDonalds te gaan. Terwijl wij, na een zeer moeilijk verlopen bestelling, onze caramel lattes dronken, speelden de kinderen in de bijbehorende (buiten)speeltuin en hebben ze wel 30 servetten gebruikt om alle natte spullen weer op te drogen. De middag was intussen aardig gevorderd en zo kwamen we weer bij ons huisje terecht waar we heerlijk van chili con carne hebben gesmuld. Koffie drinken kon op het dek. Later die avond heeft het nog een tijd geregend, maar daar hadden we verder geen last meer van in onze knusse cabin met een Schots thema.

Op zondag zou het weer droog en zonnig zijn, dus die dag hadden we gereserveerd voor een bezoek aan Grandfather Mountain. Hier konden we o.a. naar de Mile High Swinging Bridge toe, een brug op een mijl hoogte die we overigens konden zien hangen vanaf ons huisje. Bij de entree kregen we een cd mee die we moesten afspelen in de auto zodat we wisten waar we precies naar keken. Bij elk uitkijkpunt zijn we gestopt, want het was ten eerste heel mooi weer en ten tweede echt de moeite waard om overal van het uitzicht te genieten. Op het laagste uitkijkpunt was een type azalea te zien die wereldwijd alleen in dat gedeelte van North Carolina voorkomt en Grandfather Mountain was de plaats waar de meeste ervan te zien waren. Deze struiken waren op het moment dat wij er waren op het hoogtepunt van hun bloei, dus de toch al mooie vergezichten werden nog eens verder opgevrolijkt door een zee van roze bloemen. Door het vocht van de regen was het ’s morgens nog een beetje mistig en de toppen van de omringende bergen lagen nog net in de optrekkende mist, een sprookjesachtig gezicht.

Iets hoger op de berg lagen twee enorme rotsblokken, genaamd Sphinx en Split Rock. De Split Rock was voor de helft gespleten en dat maakte op Alex diepe indruk. Bij het bezoekerscentrum lag een klein museum en een aantal dierenverblijven, zoals dat van de zwarte beer, otter, hert en poema, allemaal prachtig ingericht op een deel van de berg. Nog hoger werd het uitzicht steeds mooier en uiteindelijk kwamen we bij het hoogste punt, waar we over de brug konden lopen. De Swinging Bridge noemt men ook wel de Singing Bridge omdat we wind die er door waait een fluitend geluid voortbrengt. De brug is een hangbrug die enigszins meewaait met de wind en eerlijk gezegd wilde ik er in eerste instantie niet overheen. Doodeng! Maar de rest van de familie was zonder enige schroom naar de overkant gewandeld en uiteindelijk heb ik dan toch de oversteek gewaagd. Brrr! Maar wat was het daarboven mooi! Op weg naar beneden stopten we nog op de Forest Gump Curve, een sprookjesachtig hoekje waar scenes uit de film met de gelijke naam zijn opgenomen. Er lag een kleine bergweide en we waren hier helemaal alleen, een strakke blauwe lucht, eindeloze uitzichten waar je ook maar keek, heel indrukwekkend.

Na een uur of drie reden we het park weer uit en gingen we op zoek naar een leuk plekje om te lunchen. We kwamen in het plaatsje Banner Elk terecht, een fraai bergdorp waar we zowaar een terrasje vonden! Na een smakelijke lunch zochten we een speeltuin in de buurt en die lag op enkele mi uten lopen, prachtig gelegen, met uitzicht op de bergen, groen groen groen en schitterend aangelegd. De kinderen konden hier nog een poosje spelen voordat we aan de lange rit begonnen naar huis. Het was twee uur en drie kwartier rijden en eenmaal thuis hebben we het bij een lichte maaltijd gehouden, omdat we zo’n copieuze lunch hadden genoten. ’s Avonds hebben we de vele foto’s bekeken die we dat weekend gemaakt hadden, meer dan twee uur lang!

In de laatste week van de vakantie bleef het opnieuw heet, elke dag 33 of 34 graden, dus goed weer voor het zwembad. Daar hebben we opnieuw veel gebruik van gemaakt! De kinderen vonden het geweldig om met opa en oma in het bad te spelen en ze gedroegen zich daar trouwens voorbeeldig. Het besef dat de vakantie er bijna op zat bekroop ons elke dag een beetje meer en de laatste avond van de vakantie was Alex vreselijk overstuur. De ochtend van vertrek werd hij met een snik wakker. Ook Nova was erg aangedaan. “I miss opa en oma”, zei ze, en ze snapte maar niet waarom ze weggingen terwijl we het zo gezellig hadden samen. Na meer dan drie weken waren ze helemaal gewend geraakt aan de twee extra gezinsleden en wat hun betreft gaan ze noot meer weg. Terwijl ik dit schrijf, zit Alex al vierenhalf uur te bouwen aan de Lego-set die hij nog van oma cadeau heeft gehad vandaag, om zijn verdriet af te leiden. We zullen een familiefoto op zijn kamer zetten en een mooi fotoboek maken om de vele herinneringen voor de kinderen te documenteren. Ook voor ons is het weer even aanpassen, het huis is weer een stuk leger en we missen onze vrolijke tafelgenoten. Wat ons betreft begint het aftellen naar de volgende vakentie vandaag al weer.