Lappenmand

Deze week breng ik voornamelijk op de bank door, want afgelopen dinsdag ben ik onder het mes geweest. Ongeveer 5 weken geleden bleek bij een routine-onderzoek dat ik een flinke cyste had en een MRI scan was nodig om beter te bekijken om wat voor cyste het precies ging. Er waren een aantal mogelijkheden en afhankelijk van de uitkomst van de MRI waren er verschillende opties. We konden wachten en een aantal echo’s laten doen om te bepalen of het een snelgroeiende cyste was, we konden niets doen en wachten, of de cyste operatief laten verwijderen.  De gynaecoloog waarschuwde wel dat als de cyste zich draaide of barstte dat zeer vervelende gevolgen kon hebben. Na de MRI besloten we zodoende om de operatie te laten uitvoeren.

Afgelopen dinsdag was het dan zover. De kinderen mochten de avond van tevoren noodgedwongen naar hun eerste sleep-over, een logeerpartij bij vriendinnetjes Ellie en Shayla, waar ze tegelijk heel veel zin in hadden maar zich toch ook wel zorgen over maakten. De moeder van Ellie en Shayla geeft haar dochters thuis les en ze had het zo gepland dat ze dinsdag wetenschappelijke experimenten gingen doen. Daar zijn onze kinderen wel voor te porren en zodoende hadden ze uiteindelijk een geweldige dag.

Wij waren om 5:20 onderweg naar het ziekenhuis dat tegen Greenville aanligt en geloof het of niet, maar om 5:45 stonden we in de file! Wegens wegwerkzaamheden waren 2 rijbanen afgesloten en was het een puinhoop op de snelweg. Gelukkig waren we uiteindelijk maar 5 minuten te laat in het ziekenhuis, want het is al genoeg stress zonder dat je te laat komt. De vrijdag ervoor waren we al geweest om wat bloed af te laten nemen voor tests, dus dat scheelde en gaf ons wat speling. Eenmaal in het ziekenhuis was het in een mooie ziekenhuisjurk in een bed, infuus aanleggen, met de verpleging en anesthesie en tenslotte mijn eigen arts over de procedure praten en uiteindelijk volgens planning de operatiezaal in. Binnen enkele seconden was ik volledig onder narcose en toen ik mijn ogen weer open deed was er anderhalf uur voorbij en was ik, drie incisies rijker, terug in de verkoeverkamer. Niks gemerkt uiteraard. Rob had al met mijn dokter gesproken en wist dat het allemaal goed was verlopen.

Nadat de narcose en eerste misselijkheid begonnen te verdwijnen, mocht ik weer met Rob mee naar huis. Daar aangekomen ben ik op de bank gaan liggen en heb van de rest van de dag bijzonder weinig meegekregen. Bijna de hele dag geslapen! Rob had mijn pijnstillers bij de apotheek opgehaald, een enorme hoeveelheid opiaten die ik mooi niet gebruik. Je wordt er veel te suf van, vind ik. Mijn buik doet eerlijk gezegd behoorlijk zeer en vooral de eerste twee dagen was het even flink afzien. Inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter, hoewel het nog een paar dagen zal duren voordat ik weer kan autorijden. De kinderen zijn daardoor de afgelopen dagen naar de naschoolse opvang gegaan bij de karateschool, die hen bij hun school komt ophalen en hen helpt met huiswerk. Ook hiervoor hadden de kinderen enige schrik, maar het blijkt dat ze het helemaal fantastisch vinden. Sterker nog, als ik volgende week voldoende aangesterkt ben, zullen ze het waarschijnlijk jammer vinden dat mama ze weer gewoon uit school komt halen…

Eén gedachte over “Lappenmand”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s