Categorie: Baby

Afgelopen weekend was het een vrij plakkerige bedoening. Het was gewoon 35 graden, zoals gebruikelijk, maar er hing onweer in de lucht en dat was goed merkbaar aan de luchtvochtigheid. Geen weer voor al te intensieve activiteit dus. Zaterdag zijn we eens naar Greenville gereden. Rob had van een collega gehoord dat hier een organische supermarkt zit, Earth Fare, met een behoorlijke keuze aan luxe producten. We waren benieuwd en zijn een kijkje gaan nemen. Tot Robs genoegen hebben we hier een lekker stukje echte Franse roombrie gevonden en nog wat andere lekkernijen.

Naast de Earth Fare zat een winkel die voor ons minstens zo interessant was: een filiaal van USA Baby. Hier verkopen ze vooral veel meubilair voor kinderkamers en we hebben onze ogen uitgekeken. Schitterende eiken kribbes en bijpassende kasten, de een nog mooier dan de ander. De kribbes zijn tamelijk prijzig, maar ze gaan jaren mee: als je kind groeit kun je de kribbe ombouwen tot een bed (twijfelaar) dus ze kunnen er een poosje mee vooruit.

Met de mooie kribbes nog in ons achterhoofd hebben we zondag in de Hillcrest Mall het nodige geld uitgegeven. We hadden kaartjes voor de film Wall•E en omdat we nog wat tijd over hadden voor de film, zijn we bij omliggende winkels binnengewipt. Van Ross en Michaels wisten we van eerdere bezoeken dat ze daar het een en ander aan baby-artikelen hebben, maar in tegenstelling tot vorige keren gingen we deze keer niet met lege handen naar buiten. Binnen een uur hadden we een aantal babydekentjes en kleertjes en papa Rob had een leuke speelmat in de vorm van een walvis uitgezocht.

Na de film, die overigens schitterend gemaakt en zeer vertederend was, zijn we verder gereden naar het outlet center in Gaffney. Hier waren we met andere mensen al eens naar toe gegaan voor kinderkleertjes, maar deze keer zijn we iets voor onze eigen kleine gaan uitzoeken. Het is moeilijk om je niet volledig te buiten te gaan aan alle snoezige minikleertjes die je tegenkomt, maar we hadden al een beperkende factor en dat is dat we nog altijd niet weten of het een jongen of een meisje wordt. Alle roze en blauwe spullen, jurkjes en truitjes met tractoren erop konden we laten hangen. Er bleef echter nog genoeg over en met een mooie verzameling zijn we weer thuis gekomen. Zoals het een trotse vader betaamt heeft Rob alvast wat foto’s geknipt, die natuurlijk op Flickr staan.

Voor degenen die zich afvragen (waarschijnlijk alle vrouwen die zelf al eens bevallen zijn) hoe een zwangerschap in de VS verloopt, zal ik eens vertellen wat zich tijdens de eerste maanden precies heeft afgespeeld. Toen we zoetjesaan het vermoeden hadden dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn, hebben we eerst een thuistest gehaald bij de apotheek. Deze verkleurde nagenoeg direct naar ‘positief’, hoewel er in de gebruiksaanwijzing stond dat je tot wel drie minuten moest wachten voordat je misschien iets zag. In het doosje zaten twee testjes, dus de volgende ochtend heb ik de tweede test gedaan. Ook positief, dus tijd om actie te ondernemen.

Omdat ik geen flauw idee had tot wie ik me hier moest wenden, heb ik Vicki over mijn vermoedens verteld en gevraagd of ze een suggestie voor me had. Behalve dat ze heel blij voor me was, adviseerde ze me ook naar het Piedmont Women’s Health Center te gaan. Dat is een vrouwenkliniek die in het ziekenhuis van Spartanburg ligt, enkele mijlen verderop aan Highway 9. Zo gezegd, zo gedaan en ik belde het Piedmont, waar ik mijn situatie uitlegde en waar ik een afspraak maakte voor 19 mei.

Natuurlijk was Rob in de week dat ik in het ziekenhuis moest verschijnen op zakenreis in Chicago en omdat ik het niet zag zitten om alleen te gaan, vroeg ik Vicki om met me mee te gaan. Ze was zeer vereerd dat ik haar bij de afspraak wilde hebben en ging maar al te graag met me mee. Een zuster in het Piedmont nam 6 buisjes bloed af (terwijl Vicki en Emma voor afleiding zorgden), mijn bloeddruk werd gemeten en op basis van een urinestaal werd bevestigd dat ik inderdaad zwanger ben! Hoera, goed nieuws!

Eenmaal thuis heb ik Rob direct gebeld om te bevestigen waar we inmiddels al vrij overtuigd van waren. Het duurde nog vijf lange dagen voordat ik hem een dikke knuffel kon geven om het goede nieuws te vieren. Een tweede afspraak in het Piedmont stond inmiddels gepland voor 28 mei. Daar kon Rob wel bij zijn en dat is maar goed ook, want het was een heel bijzonder bezoek.

Na opnieuw het gebruikelijke urinestaal (bij ieder bezoek) werd ik onderzocht door Betsy Miller, een registered nurse. Zij deed wat onderzoekjes (dat ik de mannelijke lezers verder zal besparen) en daarna werd Rob uit de wachtkamer geroepen. Het was tijd voor de eerste echo en hoewel onze kleine nog maar 9 1/2 weekjes oud was, bewoog hij/zij al volop. Een hoofdje, armpjes en beentjes, alles zat eraan. Betsy slaagde erin de hartslag van het kindje te vinden en het snel kloppende geluid van een babyhartje vulde de kamer. Ongelooflijk dat zoiets prils zo vol leven kan zijn.

Vol verwondering en met een stapel foto’s van de echo liepen we even later weer buiten. In de lift zagen verschillende mensen ons met de foto’s staan. “Oh wat leuk! Wat wordt het?” vroegen ze direct. Binnen de kortste keren stond iedereen gezellig over babies te babbelen. Amerikanen zijn dol op kleine kinderen, zoveel mag duidelijk zijn. We kijken al weer uit naar onze volgende afspraak op 24 juni.