Categorie: Uncategorized

Vandaag vindt er in de staat Vermont een zogeheten ‘Penguin Plunge‘ plaats. Dit fenomeen kennen we in Nederland en Belgie als een nieuwjaarsduik, met dat verschil dat het in Vermont een heel stukje kouder is. Ook in Amerika kent men de traditie om, als het nieuwe jaar nog maar enkele uren oud is, een ferme duik in het ijskoude water te nemen en op deze manier het jaar letterlijk en figuurlijk fris te beginnen.

Dat er zo laat in het jaar nog zo’n duik georganiseerd wordt, heeft trouwens niets met nieuwjaar te maken. In Vermont zit een organisatie die ‘Special Olympics’ heet en het hele jaar door sportieve activiteiten voor gehandicapte kinderen organiseert. De Penguin Plunge, ook wel Polar Bear Swim (‘ijsbeerzwemmen’) genoemd, bracht hen op een idee om aan inkomsten te komen. Doordat mensen zich laten sponsoren om in het ijswater te springen, halen ze op deze manier geld op om hun activiteiten te kunnen voortzetten.

Terwijl andere mensen zich in de kou storten, genieten wij hier van een mooie dag. Het zal voorlopige de laatste zijn, want voor de komende dagen laten de voorspellingen niet veel soeps zien. Dat is een beetje jammer, want vanavond gaan we onze vriend Chrétien ophalen van het vliegveld in Greenville. Hij komt een paar dagen logeren alvorens hij een zakenreis maakt naar Florida. We zullen onze activiteiten dus een beetje moeten aanpassen aan de weersomstandigheden.

Afgelopen weekend heb ik bij Barnes & Noble een kookboek gekocht van de Red Hat Society (de ‘rode hoed vereniging’). Dit grappige boek met meer dan 1000 recepten is samengesteld uit de favoriete ingezonden gerechten van dames die lid zijn van deze vereniging. De enige voorwaarden om lid te mogen zijn van deze club is dat je minimaal 50 bent, een rode hoed hebt en een paarse jurk.

Het klinkt misschien als een grap, maar deze Red Hat Society bestaat echt en is zelfs een officieel erkende vereniging. Het begon allemaal een aantal jaren geleden, toen een zekere Sue Ellen Cooper, een dame op leeftijd, een gedicht las van Jenny Joseph getiteld ‘Warning’. Het gedicht ging over een oudere dame met een paarse jurk aan en een rode hoed op. Sue Ellen vond dit zo bijzonder dat ze een vriendin als verjaardagscadeau een rode hoed gaf en een kopie van het gedicht. Dit viel in zo’n goede aarde, dat ze een aantal andere vriendinnen hetzelfde cadeau gaf.

Nu de vriendinnen allemaal een rode hoed hadden, vonden ze zichzelf wel wel een soort ‘Red Hat Society’. En zoals het een echte damesvereniging betaamt, ga je een keer thee drinken… met een volledig bijpassende outfit. Zodoende zochten de dames allemaal een paarse jurk uit die zo hard mogelijk vloekte bij hun hoed. In deze opvallende outfits werden ze overal waar ze kwamen al snel herkend. Andere dames sloten zich bij hen aan en al heel snel ontstonden in het hele land clubjes oudere dames met een goed gevoel voor humor die bij de Red Hat Society wilden horen.

Sue Ellen Cooper is inmiddels Queen Mum van de vereniging en heeft haar idee zien uitgroeien tot een nationaal fenomeen. Ook in onze omgeving kom je deze dames wel eens tegen. Rob heeft tijdens een van zijn zakenreizen naar Spartanburg (dus toen we hier nog niet woonden) wel eens zo’n groepje bontgekleurde dames voorbij zien komen!

Vandaag, maandag 18 februari, is het Presidents Day (officieel bekend als Washington’s Birthday). Dit wordt sinds 1880 elk jaar gevierd en was de eerste nationale feestdag ter ere van een Amerikaans staatsburger. Tot 1971 werd dit altijd gevierd op de daadwerkelijke verjaardag van Washington, namelijk 22 februari. Vanaf dat moment werd besloten om het te vieren op de 3de maandag in februari.

Aan deze dag werd vroeger niet zoveel ruchtbaarheid gegeven. Het was een feestdag waarop winkels en diensten gesloten waren, zoals met Kerstmis. Maar in de jaren ’80 begon de detailhandel in te zien dat er een commercieel slaatje uit te slaan viel. Vanaf dat moment werden er op Presidents Day speciale uitverkopen met grote kortingen georganiseerd. In veel staten is Presidents Day de eerste dag van een vakantieweek voor de scholen, zodat alle mensen met kinderen in staat zijn om lekker veel geld uit te geven in de winkels.

Deze feestdag verschilt overigens van staat tot staat. Omdat Abraham Lincoln ook in februari verjaarde, heet Presidents Day in sommige staten ‘Washington and Lincoln Day’ of ‘Washington and Jefferson Day’. Dit heeft ermee te maken dat sommige staten presidenten eren die in deze staat geboren zijn. Het is kortom een feestdag waaraan iedereen op zijn eigen manier een invulling geeft.

Dat het niet alle dagen feest kan zijn hebben we vandaag wel gemerkt. Na dagenlang uitbundige zonneschijn blijft het vandaag nevelig en troosteloos en af en toe valt er een spat regen. We moeten er zelf maar het beste van maken.

Omdat we van een aantal mensen verzoeken hebben gehad om iets voor ze te kopen, en omdat we zelf nog een aantal dingen nodig hebben, plannen we een rondje langs diverse winkels. We rijden naar de volgende zaken (let op: het zijn er nogal wat!): Dick’s Sporting Goods, Bed Bath & Beyond, Target, Michaels, Wal-Mart, Barnes & Noble, Pet-Smart en tenslotte Lowe’s. Helaas moeten we bekennen dat we bijna overal geld hebben uitgegeven… 🙂

Rond etenstijd besluiten we gebruik te maken van een echte Amerikaanse traditie: een pizza bestellen. Op internet zoeken we naar het aanbod van diverse leveranciers en we kiezen uiteindelijk voor Domino’s. Deze zaak heeft sinds kort een grappige functie op hun website. Je kunt er van minuut tot minuut zien waar je pizza is en wie er mee bezig is. Zo hebben we kunnen zien dat Samantha onze pizza gemaakt en in de oven heeft gestopt en dat Crystal (de ‘delivery expert’) het hele zaakje bij ons kwam afgeven. De geschatte tijdsduur van 30 minuten hebben we helaas niet gehaald, maar desondanks was het toch erg lekker! En een bonus voor mij: de afwas valt vanavond reuze mee.

Op zaterdag is het erg mooi weer, in de 20 graden, en we hebben deze dag uitgezocht om een stuk te gaan wandelen in Croft State park. Rob heeft de hele week opgesloten gezeten in een vergaderruimte en is blij dat hij wat frisse lucht kan opsnuiven. Bovendien is het een goede gelegenheid om onze nieuwe wandelschoenen in te wijden!

’s Morgens rijden we eerst langs het postkantoor om een aantal dingen te versturen en postzegels te kopen. De dame aan het loket is zeer verheugd als ze hoort met Europeanen van doen te hebben en legt vrolijk uit hoe het postsysteem werkt. Hierna rijden we langs Ingles voor de wekelijkse boodschappen, om wat hapjes mee te nemen voor onderweg en om de tank weer eens vol te gooien.

Rond de middag rijden we dan eindelijk richting het park in Pauline en parkeren de auto weer aan Lake Craig. We kijken op de aangeduide routes en gaan de bossen in. Hier volgen we een deel van een wandelpad, maar uiteindelijk komen we weer op een ruiterpad terecht. Er staat maar weinig aangegeven dus het is moeilijk om paden te volgen. Het ruiterpad waar we verzeild raken, de Foster’s Mill Loop Trail, is 6.5 mijl lang en staat wél duidelijk aangegeven, dus we besluiten dit als ‘zwaar’ aangeduide pad te volgen. Het pad gaat inderdaad flink omhoog en omlaag en omdat het een ruiterpad is is de grond nogal mul. Desondanks lopen we de hele ronde en worden we onderweg een aantal keren gepasseerd door ruiters. Deze mensen zeggen allemaal vriendelijk gedag of knopen een praatje aan.

Aan het eind van de route komen we uit bij de paardenstallen en even verderop de zogeheten kraal, waar de rodeowedstrijden plaatsvinden. Op het moment dat wij hier komen aanlopen is er een wedstrijd bezig, een ‘barrel race’ waarbij de deelnemers hun paard zo snel mogelijk om een aantal vaten moeten manoeuvreren. Het wordt al snel duidelijk dat niet alle deelnemers deze kunst al machtig zijn. In sommige gevallen is het paard niet vooruit te branden of gaat het de verkeerde kant op. Het is kortom een vermakelijk schouwspel.

Terug bij de auto trekken we onze, inmiddels door de rode aarde flink verkleurde, schoenen uit en rijden op ons gemak terug naar huis. Het is inmiddels al na 17.00 en vlakbij huis kunnen we een bezoekje aan Bruster’s niet weerstaan. Na zo’n lange wandeling op een lente-achtige dag smaakt het ijsje heerlijk!

We hebben Valentijnsdag en alle opgeklopte commercie lekker langs ons heen laten gaan en zijn op vrijdag, 15 februari, samen een avondje uit geweest. In hartje Spartanburg zit een goed sushi-restaurant, waar we in december ook al eens geweest zijn. Het heet Miyako en het is een relatief klein restaurantje dat altijd goed gevuld is. We bestellen een voorgerechtje dat ‘edamame’ heet; dit zijn gezouten sojabonen en de perfecte manier om je Japanse maaltijd te beginnen. Als hoofdgerecht nemen we een aantal soorten sushi: een ‘tuna crunch’, een ‘red cajun’, een ‘white dragon jr.’ en een ‘caterpillar’. Het gaat te ver om uit te leggen wat het allemaal precies is, maar neem maar van ons aan dat we hebben zitten smullen. Als nagerechtje delen we een New York cheese cake… jummmm 🙂 .

Na een geslaagd diner rijden we een stukje verder naar de Spartan 16, een grote bioscoop met 16 zalen. We hebben veel gehoord over de film ‘There Will Be Blood‘, met name omdat de hoofdrolspeler, Daniel Day Lewis, genomineerd is voor de Oscar voor Beste Acteur en er grote zekerheid bestaat dat hij dit beeldje op 24 februari op zijn schoorsteen mag zetten. Het verhaal van de film draait om Daniel Plainview, een man die eigenhandig een groot olie-imperium opbouwt aan het begin van de 20ste eeuw en hierbij over lijken gaat. Tweeenhalf uur lang geeft Day Lewis een puike acteerprestatie dus we zullen zien of alle voorspellingen waar worden.

Dankzij het nieuwe voederstation en de populaire zonnebloempitjes die erin zitten, blijven de vogels in de omgeving veelvuldig terugkeren. De afgelopen weken hebben we weer een aantal nieuwe soorten ontdekt, die voor zover ik weet niet voorkomen in Nederland en Belgie. Na het nodige speurwerk heb ik ontdekt hoe ze heten. Hieronder weer een aantal plaatjes. Laat het ons weten als deze vogels je bekend voorkomen!

De Eastern Bluebird heet in het Nederlands ‘oostelijke Canadese sialia’ en in het Latijn ‘sialia sialis’. De intense blauwe kleur zie je vooral bij de mannetjes. De vrouwtjes zijn wat valer van kleur. In onze tuin zit al een aantal weken een koppel dat elke dag een aantal keer van de zonnebloempitjes komt snoepen. Deze vogels vind je in het oosten van Amerika.

De American Goldfinch heet in het Nederlands ‘treursijs’ en in het Latijn ‘carduelis tristis’. Deze vogeltjes zitten soms wel met meer dan tien tegelijk op het voederstation en zijn zo behendig dat ze zelfs tegen de muur kunnen blijven zitten om zo te wachten tot er een plaatsje vrij komt. Je vindt ze vrijwel overal in de VS.

De Carolina Wren laat zich vertalen als ‘Carolina winterkoning’ of in het Latijn ‘thryotorus ludovicianus’. Deze vogels hebben geen opvallende kleur als wel een heel aparte staart die ze hoog in de lucht steken. Van alle winterkoninkjes die er bestaan is de Carolina Wren de enige die zich bij voederstations laat zien. Je vindt ze in het zuid-oosten van de VS.

De Red-bellied Woodpecker ofwel de ‘roodbuikspecht’ (melonerpus carolinus) zit weliswaar (nog) niet op het voederstation, maar wel in een boom vlakbij het huis. Het is de meest voorkomende specht in het zuid-oosten van Amerika, wat tevens het enige deel van het land is waar je deze vogel kunt vinden.

Een andere onverwachte gast bij het voederstation is… een eekhoorntje. Een van de eekhoorntjes in de tuin zat gisteren zelfs bij de achterdeur om te smullen van de zonnebloempitjes die op de grond terecht waren gekomen.

In Amerika wil iedereen graag beroemd worden en proberen veel mensen hun ’15 minutes of fame’ te halen. Zo nu en dan is er iemand die vanuit het niets een grote ster wordt en op alle nieuwszenders aandacht aan zich besteed ziet. De grote ster van dit moment is Uno.

Uno? Is dat zo iemand die alleen bekend wil zijn op basis van een voornaam, zoals Madonna, Fergie of Cher? Welnee! Uno is een Beagle! Een hond dus. De Westminster Kennel Club kiest elk jaar de mooiste hond in een live op televisie uitgezonden wedstrijd en gisteravond was de 100ste editie van dit feest voor hondenfokkers.

Uno was bij voorbaat een heuse ‘underdog’. Hoewel Beagles als ras erg populair zijn in de VS, had er nog nooit een deze prestigieuze wedstrijd gewonnen. De competitie was enorm; Uno moest het in de finale opnemen tegen twee poedels, een Sealyham terrier, een Weimaraner, een Australische herder en een Akita. Maar onder luid gejuich werd Uno dan toch als grote overwinnaar gekozen.

Wij verbazen ons dagelijks over de onderwerpen die hier het landelijke nieuws halen. De faam en glorie die een hond ten deel kunnen vallen behoren daar ook toe, om van een live-uitzending van een hondenshow op tv nog maar te zwijgen. Nadat Uno tot winnaar was uitgeroepen, kwamen er hordes reporters op hem en zijn begeleidende team afgerend. De hond had het snel gezien en begon op de toegestoken microfoons te knabbelen. Tja, wij hadden het niet beter kunnen zeggen.

Hoewel Amerika, net als Nederland en Belgie, een westers land is zijn er toch heel veel kleine verschillen waar je dagelijks tegenaan loopt. Een lastig verschil is dat alle elektrische apparaten op 110V werken, dus dat betekent dat je geen fohn, tondeuse, batterijoplader of wat dan ook van ‘thuis’ kunt gebruiken. Bovendien zijn de stekkers verschillend. En inderdaad, het zijn allemaal apparaten die we hier opnieuw gekocht hebben.

Andere verschillen zijn bijvoorbeeld het postsysteem. Bij ons staan overal brievenbussen, maar de VS is te uitgestrekt voor zo’n systeem. In plaats daarvan leg je de post die je wilt versturen in je eigen brievenbus en zet je het rode vlaggetje, dat aan de brievenbus zit, omhoog. Zo weet de postbode dat de inhoud van je brievenbus verstuurd dient te worden.

Waar wij te voet gaan winkelen, doen de Amerikanen alles in hun auto. Er zijn veel diensten en winkels die een ‘drive-through’ hebben. Dat wil zeggen dat je in je auto blijft zitten en iets bestelt, doorrijdt naar een loket en daar je bestelling ophaalt. In Europa kennen we dat wel van de fastfood restaurants zoals McDonalds, maar hier kun je op die manier ook een ijsje halen, naar de bank of de apotheek.

Nu we vanuit Belgie onze post krijgen doorgestuurd, leek het ons wel een goed idee om wat kantoormateriaal te halen en alle rekeningen en papieren te organiseren. Maar ook dan loop je tegen verschillen op: de ordners hebben een ander formaat dan A4 en hebben een 3-ringssysteem, in plaats van het bij ons gebruikelijke 2- of 4-ringssysteem. Gelukkig kun je bij Wal-Mart alles voor een prikje kopen… dus ook mapjes, papier en perforators 🙂 .

Zondag is wederom een prachtige zonnige dag met temperaturen tegen de 20 graden. Het is voor Rob even wennen, want in Chicago heeft hij niets anders dan sneeuw gezien. Sterker nog, het is een geluk dat hij vandaag thuis is, want zijn vliegtuig was gisteravond zo ongeveer het laatste dat nog vanaf O’Hare vertrok. Wegens zware sneeuwval werd het vliegverkeer daarna opgeschort.

Op deze mooie dag zijn we heel wat van plan. Allereerst rijden we langs Best Buy voor een kabeltje waarmee je naar je iPod kunt luisteren in de auto. Zo kunnen we de rest van het jaar tenminste naar fatsoenlijke muziek luisteren als we onderweg zijn. Vanaf Best Buy draaien we de I26 op richting Hendersonville. Dit historische plaatsje ligt voorbij de staatsgrens in North Carolina. Het is altijd de vraag wat voor Amerikanen ‘historisch’ precies betekent, aangezien het land nog niet bijzonder oud is en een gebouw van meer dan 100 jaar oud als een ware attractie wordt beschouwd.

Rond 12.30 parkeren we onze auto op Main Street in Hendersonville. Het is maar een klein gehuchtje en spijtig genoeg is op zondag bijna alles gesloten. Niettemin wandelen we door het plaatsje heen en nemen een aantal foto’s van grappige geveltjes en andere aparte hoekjes. Het dorpje heeft ‘iets’ met beren, want op verschillende plaatsen zien we houten beeldjes in de vorm van een beer. De koffie die we kopen halen we bij het ‘Bear Cafe’. Na wat zoekwerk op internet blijkt dat tussen april en oktober Main Street van voor naar achter volstaat met beerbeelden. Misschien moeten we later dit jaar nog eens terug.

We vervolgen onze route en rijden via een pittoreske slingerweg door naar Chimney Rock. Dit is een piepklein plaatsje (een straat lang) dat vernoemd is naar een uit de berg stekende rots. Chimney Rock ligt temidden van de Blue Ridge Mountains en is ontstaan doordat de Rocky Broad River in vroeger tijden een diepe sleuf heeft geerodeerd. Links en rechts van de weg liggen toeristische winkeltjes, restaurants en bars. Bij een van de winkeltjes kopen we echte wandelschoenen en -sokken. Dus mam, als je dit leest, we zijn nu helemaal voorbereid op jullie komst!

Tussen de winkeltjes door lopen een aantal paden richting de Rocky Broad River. Als je langs de waterkant staat, zie je pas waaraan de rivier zijn naam te danken heeft. Het ligt er bezaaid met keien, sommige zo groot als een flinke auto. Welke kant je ook op kijkt, alle uitzichten lenen zich voor mooie foto’s. Onze camera’s maken hier overuren.

De weg naar huis slingert mijlenlang door het mooie landschap en Rob manoeuvreert zich door menig haarspeldbocht. Even voorbij Chimney Rock ligt Lake Lure, een kunstmatig aangelegd meer waarlangs zich spontaan een dorp heeft gevormd. Dit bestaat voornamelijk uit winkeltjes, restaurants, bars en hotels. Rob kwam hier vorige jaren nog wel eens om samen met collega’s margarita’s te drinken in de Biker Bar. Bij het meer maken we nog enkele foto’s en rijden dan terug naar Boiling Springs.

Vlakbij huis ligt een vestiging van Bruster’s, een ijssalonketen die je in het hele land vindt. Je kunt hier bestellen via de Drive-Thru maar we stappen nog ouderwets uit en bestellen aan het loket een Caramel Crunch en een Oreo ijsje. Jummie!

Foto’s van Hendersonville en Chimney Rock vind je vanzelfsprekend op Flickr.