Op zondagmorgen staat in alle vroegte, namelijk 6.45, een taxi voor de deur. Op de een of andere manier betekent vliegen altijd opstaan op verschrikkelijke tijden, dus je voelt je al gammel voordat je goed en wel in het vliegtuig zit. We gaan het proces van inchecken weer door, de metaaldetector en x-ray, de belachelijk dure drankjes op het vliegveld en het ellenlange wachten bij de gate. Nee, vliegen moet je niet doen omdat het zo leuk is.
Aan boord krijgen we drie films te zien en de 10 uren kruipen weer voorbij. Op Atlanta is het verschrikkelijk druk en krijg je het gevoel dat je in de Efteling bij de nieuwste attractie staat te wachten: daar heb je ook van die slingerende rijen en iedere keer als je denkt dat je er bent blijkt dat de rij toch nog langer is dan je dacht. Bij Immigratie kunnen we deze keer ons visum laten zien. Qua tijd scheelt het allemaal niet veel, maar de beambte is een stuk aardiger dan we gewend zijn en zegt zelfs ‘Welkom!’. Zoveel vriendelijkheid zijn we aan de grens niet gewend!
Ook bij de gate waar we wachten op de vlucht naar Greenville is het verschrikkelijk druk. In de hal waar we moeten zijn, vertrekken veel binnenlandse vluchten steeds binnen een half uur van elkaar en als er eenmaal een vertraagd is stapelen de passagiers zich op in de toch al kleine ruimte. Het lijkt wel een mierennest. Gelukkig vertrekken we op tijd en komen we op een mooie tijd op GSP aan. Bovendien is het nog ruim boven de 20 graden, een verademing na het trieste en sombere weer in Belgie. We nemen een taxi naar huis en ontdekken dat het huis er nog precies zo bijligt als we het 10 dagen geleden hebben achtergelaten. Alleen het onkruid staat aanmerkelijk hoger…
Na een kop koffie willen we naar de supermarkt rijden om wat boodschappen te halen. Maar dan lopen we tegen een klein probleempje aan: de auto doet helemaal… niets. We zijn snel uitgeprobeerd en Rob belt Roadside Assistance. Deze trommelen een monteur voor ons op die rond 18.45 bij ons is. De accu blijkt helemaal leeg te zijn en ook monteur Arthur vindt dit een vreemde zaak voor een nieuwe auto. We laten de motor 5 minuten draaien zonder resultaat, en daarna 10 minuten, ook zonder resultaat. Arthur denkt dat we hem moeten laten wegslepen om er een nieuwe accu in te laten zetten, maar dat komt natuurlijk heel slecht uit, vooral omdat Rob maandagochtend weer naar het vliegveld moet om naar Chicago te vertrekken. Uiteindelijk, nadat we de auto 20 minuten hebben laten draaien, heeft de accu weer genoeg stroom om ons naar Ingles te rijden. Boodschappen doen op zondagavond om 21.30… only in America, zeggen ze dan. We zijn in ieder geval erg blij dat we het probleem hebben opgelost, en we zijn nog gelukkiger als maandagochtend de motor opnieuw tevreden snort als de sleutel wordt omgedraaid. Hopelijk was dit iets eenmaligs!
Peperazzi Blog 