Ed Brown’s Championship Rodeo

Al enige weken geleden zagen we een aankondiging voor Ed Brown’s Championship Rodeo in Blacksburg. Dit plaatsje ligt een goede 30 minuten rijden bij ons vandaan, een stukje voorbij Gaffney. De rodeo vindt plaats op 1 en 2 augustus, dus dit weekend. We hadden nog nooit van Blacksburg gehoord en dat is niet zo vreemd, want het piepkleine plaatsje telt maar een krappe 2000 zielen. Een keer per jaar, tijdens de rodeo, stromen zo’n 22.000 mensen toe om te kijken naar de capriolen van echte cowboys en cowgirls.

Met onze ervaring bij het PBR (het bullriding in de officiele league) nog in gedachten, zijn we vrijdagavond na het avondeten naar Blacksburg gereden. Het plaatsje was nog kleiner dan we dachten; er waren maar 2 stoplichten, dus heel snoezig allemaal. Het terrein rond de arena was groot genoeg, er moesten immers aardig wat mensen hun (zeer grote) auto kwijt! De vrijwillige brandweer stond alles in goede banen te leiden en zo werd iedereen naar een gratis parkeerplaatsje gecoacht.

Natuurlijk waren wij er goed op tijd (veel te vroeg) en hadden we vanaf 19.00 ruim de tijd om eens rond te kijken. Rondom de arena stonden ontelbare vreetstandjes en kermisattracties om de jeugd een beetje bezig te houden. De zitplaatsen waren niet meer dan dikke planken die enkele tientallen centimeters boven de grond op een stuk beton rustten. Niet het summum van comfort, maar gelukkig maakt het spektakel weer veel goed.

Voor de show was er wat entertainment in de vorm van bejaarde klompendansers en een live countryband die hemeltergende muziek ten gehore bracht, waaronder authentieke southern gospel (denk aan veel ‘prijs de heer’ en ‘ik zag het licht’). Rond half negen, dus toen de zon al onder ging, begon alles pas echt. Een foute cowboy in een wel erg paarse blouse deed wat trucjes met zijn paard en probeerde de stemming alvast op gang te brengen. Daarna volgde een vlaggenparade te paard, met daaronder ook de ‘rebel flag’, de vlag van het zuiden die een nogal beladen betekenis heeft. De organisatie benadrukte echter dat het niet met racisme of haat te maken had, maar met trots op afkomst en geschiedenis.

Na het volklied en een gebed voor de cowboys en de soldaten overzee, begonnen we met een opwarmertje: het eerste rondje bullriding. De meeste rijders lagen echter snel op de grond en niemand haalde de vereiste 8 seconden. Na het bullriding kwam het bareback rijden (op ongezadelde paarden), het steer wrestling (‘worstelen’ met stierkalveren), het wilde koeien-melken, het barrel racen voor de dames, het tie rope racen (vangen van een kalf met een lasso) en op het einde volgde weer een reeks bullriders.

Tussen en tijdens de diverse onderdelen was er nog vermaak van de rodeo clowns, de paarsgeblousde rodeo-entertainer en het man-en-paard duo Rawhide en Dusty. Het publiek bleef de hele avond enthousiast joelen (de zogeheten ‘Blacksburg roar’) en stuurde elke deelnemer met een applaus naar huis, ongeacht het behaalde resultaat.

Hoewel rodeo de reputatie heeft vooral voor rednecks en ander ruw volk te zijn, valt dit in de praktijk best mee. Natuurlijk zit er dubieus volk tussen, maar iedereen gedraagt zich keurig en het is een echt familie-uitje. Dat neemt niet weg dat het bestuderen van het publiek bijna net zo leuk is als het bekijken van het entertainment in de arena. De aanwezige mensen komen in alle soorten en maten (letterlijk) en alles verloopt vriendelijk en soepel.

De warme, zwoele avond wordt kort voor middernacht afgesloten met vuurwerk, ter gelegenheid van deze 40ste editie van dit evenement. Het is op dat moment nog altijd 29 graden buiten, dus de airco in de auto mag op weg naar huis lekker aan. De politie van Blacksburg staat op een aantal strategische punten klaar om je in het aardedonker toch de goede kant op te sturen (in ons geval in de richting van de snelweg). Een aantal filmpjes van deze avond zijn op ons YouTube-kanaal te vinden.