De tijd vliegt…

Zoals de soap ‘Days of our Lives’ bij het begin van elke aflevering zegt: als zand in een zandloper, zo zijn de dagen van ons leven.

Je knippert met je ogen en ineens is er een week voorbij. We zullen de afgelopen week dan maar in een bericht proberen samen te vatten. Het vorige weekend was het Paasweekend, dus Rob had fijn drie dagen vrij. Goede Vrijdag viel nogal in het water, vrij letterlijk, want het was verschrikkelijk noodweer. Op Paaszondag zijn we in de botanische tuin in Clemson geweest. Daar was het heerlijk weer en hebben we ons zelfs verbrand in de zon. We hadden Alexander natuurlijk ingesmeerd met een factor 50, dus die had nergens last van, behalve een mooi tintje achteraf!

Rob had afgelopen vrijdag ook een vrije dag genomen, zodat we op ons gemak naar Biltmore konden gaan. Onze jaarkaarten verlopen binnenkort, dus we wilden nog een keertje profiteren van een bezoek aan de mooie tuinen. We hadden gedacht dat het rustig zou zijn op een doordeweekse dag, maar niets was minder waar! Het puilde uit van de mensen die allemaal kwamen genieten van het Festival of Flowers. De azalea’s stonden nog net niet in bloei, maar in plaats daarvan stonden er overal tulpen. Het leek wel de Keukenhof. De zon scheen uitbundig en ja hoor… weer verbrand. Alex heeft er ook van genoten: de bonte kleurenpracht trekt echt zijn aandacht en andersom mag hij zich ook verheugen op de nodige complimentjes en af en toe een kneepje in been of arm. Menig Biltmore-bezoeker werpt behalve op de bloemen ook graag een blik in de kinderwagen.

Op zaterdag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. De dochter van Pedro en Cathy, Reese, werd 3 jaar en hield een echt meisjesfeestje met als thema ‘prinsessen’. Het imposante huis was omgetoverd in prinsessenstijl en de uitgenodigde kinderen (maar liefst 35) waren verkleed als prins, prinses of ridder. De kinderen werden lekker beziggehouden terwijl de ouders onder genot van hapje en drankje de vrolijke boel stonden te bekijken. Jaja, bij Pedro thuis weten ze hoe je een feestje moet geven. Het was weer een echt internationale bedoening met gasten van velerlei komaf: Belgisch en Filippijns (gastheer en -vrouw), Frans,  Duits, Guatamalaans, Canadees, Mexicaans, Engels en dan nog een paar zotte Hollanders natuurlijk. Alex was natuurlijk nog te klein om echt mee te doen, maar een aantal van de aanwezige meisjes kwam maar al te graag even naar hem kijken of aan hem zitten!

Op zondag waren we uitgenodigd bij Wim en Ann. Zij zijn onlangs vanuit Belgie ook in de buurt komen wonen en hadden net hun appartement betrokken. Ze zitten nu een fraaie loft in Greenville en hadden voor ons een heerlijke brunch bereid. Mmmm… dat was echt lekker en gezellig, bijna alsof we weer in Gent waren! Belgen weten toch echt wel hoe je gasten moet verwennen, hoor. Alex heeft zich de hele middag goed gedragen en heeft het appartement flink bestudeerd, en ook nog een poosje bij Ann op schoot geslapen.

Het weekend had helaas ook een verdrietig randje: Robs tante Els is, na een tijdje met haar gezondheid gesukkeld te hebben, op zaterdagmorgen overleden. Ze heeft een mooi leven gehad maar de laatste tijd ging het echt niet zo goed met haar. Hoewel de familie natuurlijk erg bedroefd is, is het voor Els zelf goed dat ze nu rust heeft.