Op veler verzoek

Wie het over Alexander heeft, heeft het vroeg of laat over de foto met de zonnebril, een van onze ‘greatest hits’ op Flickr. Toegegeven, het ding staat onze knul ook erg schattig en stoer tegelijk, dus om iedereen zijn dosis Alex-met-zonnebril nog eens te geven, bij deze onderstaand filmpje.

Om alle kijkers gerust te stellen, op het eind van het filmpje is Alex niet van de bank gevallen, maar we hadden het filmen voor de zekerheid even stopgezet.

NC Arboretum

Voor het eerst sinds een aantal weekenden was het eindelijk weer eens droog Flowersen zonnig, dus een gelegenheid om er op uit te trekken. Tijdens onze trips naar Asheville zijn we al verschillende keren het bordje ‘NC Arboretum’ gepasseerd, en een blik op het internet leerde ons al snel dat het een verzameling flinke tuinen met een grote diversiteit aan bomen is. Bij natuurfotograaf Rob begon het direct te kriebelen, dus een bestemming voor (Pinkster)zondag was snel gevonden.

Het is ongeveer een uur rijden naar het Arboretum, dat net als Biltmore in Asheville ligt, zij het aan de andere kant. Hoewel de tuin al in 1986 geopend is, ziet het er uit alsof het amper een jaar bestaat, alles is heel keurig en nieuw en bovendien wordt er nog uitgebreid. Deze middag wordt er een nieuw standbeeld onthuld, dus er staat heel wat sjiek volk rondom geschaard. Als Rob gaat informeren wat er te doen is, vertrouwt een van de medewerksters me snel toe: “Het stelt allemaal niet zo veel voor.” Waarmee ze maar bedoelde dat we heus niet tot 14.00 hoefden te staan wachten op de onthulling.

The new umbrella for our strollerIn plaats daarvan zijn we dus lekker rond gaan wandelen door de diverse tuinen, de warmte trotserend want het kwik loopt op tot boven de 30 graden. Gelukkig hadden we op zaterdag onze wandelwagen uitgebreid met een parasolletje, dat komt direct van pas want Alex zit mooi in de schaduw. Jammergenoeg zijn niet alle tuinen even makkelijk te bewandelen met een kinderwagen, maar we houden het er desondanks toch de hele dag uit. Alexander mag zich weer verheugen op de nodige complimentjes en vertederde blikken van andere bezoekers. Zelf kijkt hij zijn oogjes uit bij het zien van alle felle kleuren, het heldergroen van de blaadjes en knalkleuren in de bloemen. Hij slaapt geen moment: pas op de weg naar huis vallen eindelijk zijn ogen dicht.

Voor we naar huis gaan, rijden we nog een paar mijl verder naar een winkelcentrum. We zijn er nu toch vlakbij, dus denken we even snel te kijken wat hier zoal te doen is. Dat wordt een desillusie, het is er zeer doods, zowel qua winkels als bezoekers. De helft van de winkels is dicht en wat er wel open is, is niet veel soeps. Er loopt een handjevol mensen rond, heel vreemd voor een zondagmiddag. Hier hoeven we in ieder geval niet meer terug te komen als we eens lekker willen shoppen.