En zo ineens sneeuwde het…

 

38380170024_6e0c131f07_o

In tegenstelling tot het normale patroon waarbij een sneeuwstorm al een week van te voren wordt aangekondigd, was er deze keer wel erg weinig waarschuwing. Op maandag werd voorzichtig aan gesproken dat er misschien wel een sneeuw zou kunnen vallen op vrijdag, en deze waarschuwingen bleven wel een beetje staan zonder dat er echt zekerheid was.

Echter, op vrijdagmiddag rond de lunch was er ineens sneeuw! Dikke vlokken vielen uit de lucht en het verkeer kwam natuurlijk meteen in de problemen. Gelukkig waren de meeste kinderen al uit school, maar tijdens de spits – die vanwege de sneeuw een uurtje eerder begon – waren er al genoeg kleine botsingen te betreuren, vooral vanwege glijpartijen.

Alex maakte op zaterdag dankbaar gebruik van de mogelijkheid om uitgebreid in de sneeuw te spelen, terwijl Southern Belle Nova het na een tijdje voor gezien hield en weer binnen ging spelen.

Op zondagmiddag was het weer met de pret gedaan: de temperatuur ging omhoog en de sneeuw smolt weer; tot zover de eerste sneeuw van de winter.

 

Orkaan Joaquin – deel 2

Wat een weer was het! Vrijdagmiddag begon het te regenen en zondagmiddag hield het op. Tussendoor wisselde de neerslag tussen miezerbuitjes en tropische moesson. De uiteindelijke uitslag volgens de National Weather Service: 6.24 inches ofwel 158 mm. Deze onvoorstelbare hoeveelheid regen is ongeveer wat er normaal in 6 weken in South Carolina moet vallen, of ongeveer wat er gemiddeld in 10 weken in Nederland valt.

In de wijde omtrek waren beken en rivieren buiten hun oevers getreden en bomen omgewaaid. De omgewaaide bomen vallen dan vaak ook nog eens op bovengrondse elektriciteitskabels, waardoor mensen zonder stroom komen te zitten. Het is ons deze keer gelukkig bespaard gebleven. Ondanks de regenval hebben we steeds stroom en internet kunnen houden en is er niet teveel water op ons gazon blijven staan.

Andere delen van de staat hadden minder geluk. In steden als Charleston (aan de kust) en Columbia (in het midden van de staat) viel meer dan 300 mm regen. In beide steden waren dan ook grote overstromingen waarbij zelfs een aantal grote snelwegen blank kwamen te staan. De gouverneur van South Carolina, Nikki Haley, had gelukkig vantevoren al de noodtoestand afgekondigd, waardoor de mensen die zwaar getroffen zijn door de watersnood kunnen rekenen op federale ondersteuning om de schade te herstellen – een schrale troost voor de mensen die de komende maanden zonder huis zitten.

En toen was het wit

IMG_3978
De witte dame

Als ik denk aan de relatief natte dagen in de afgelopen twee weken, is het moeilijk voor te stellen dat we vorig weekend plotseling te maken hadden met sneeuw. Het was voorspeld, een ‘winterse mix’, maar toen we zaterdagochtend wakker werden, waren de temperaturen een eind boven nul en we gingen er dus vanuit dat het wel nat zou worden maar niet wit. Het zou niet de eerste keer zijn dat de weermannen het mis hadden.

Desondanks besloten we onze boodschappen ’s morgens te halen. Voor het geval dat. Even na een uur ’s middags begon het voorzichtig te druppelen en toen we de boekhandel uitkwamen, leek dat ons een goed moment om naar huis te gaan. Dat is ongeveer 15 minuten rijden en jawel, onderweg naar huis veranderde de regen in… sneeuw! De temperatuur knalde in geen tijd omlaag en van achter de ramen in het kantoor en de kamer keken we met de kinderen hoe de wereld heel snel veranderde in een winterwonderland.

IMG_3941
Een sneeuwmannetje

Het was Nova’s eerste kennismaking met sneeuw en nog terwijl het viel, toch een centimeter of 7 in een uurtje tijd, stonden we buiten in dikke jassen en laarzen. Het was perfecte sneeuw, het plakte mooi zodat je er vanalles mee kon maken. Alex speelde ermee alsof hij nooit anders deed en lachte zich krom als er weer een sneeuwbal door de lucht vloog. Nova vond het aanvankelijk niet zo super, ze wees naar de achterdeur en riep ‘daar!’. Maar we lieten haar even wennen aan het idee en al snel werd ze aangestoken door de lachsalvo’s van haar broer. Even later stond ze met net zo veel smaak haar eigen sneeuwballen te gooien, totdat haar blote handjes pijn gingen doen en het alsnog tijd werd om naar binnen te gaan.

Het was een zeer bijzondere ervaring, want daags ervoor stonden de kinderen nog op de blote voeten in de tuin en na 24 uur was de sneeuw weer helemaal verdwenen, alsof het nooit gebeurd was. Maar het was prachtig om te zien, leuk om mee te maken en heerlijk om mee te spelen. Toch nog een winters tintje aan dit anders warme seizoen!

Een groene kerst

Wanneer er geen sneeuw ligt, spreekt men wel van een groene kerst. Twee dagen geleden zijn we nog een keertje naar Conestee Park in Greenville gereden en daar zagen we dat we de groene kerst heel letterlijk mogen nemen: vanwege de ontzettend zachte winter zijn er al weer verschillende bomen en planten aan het uitlopen. In het filmpje kun je zien dat het op bepaalde plaatsen wat groenig is; dit is jong groen! Aan de bomen zie je fijne knopjes zitten, dus de natuur is helemaal in de war. Wie niet in de war zijn, zijn Alex en Nova. Die weten namelijk precies wat ze willen: de speeltuin! Lastig hoor, dat papa en mama eerst nog even willen wandelen…

Fountain Inn en Conestee Park

In het blad Upstate Parent staat elke maand een hele lijst met activiteiten in de wijde omtrek en zo kwamen we uit in Fountain Inn, een gehucht van anderhalve man en een paardenkop even voorbij Greenville. Hier was een expositie in het plaatselijke museum van modeltreinen en aangezien onze beide kinderen verzot zijn op treintjes konden we die kans niet laten schieten.

Busy with rocks
Op ontdekkingstocht in Fountain Inn

Het was ongeveer drie kwartier rijden voordat we in het centrum van Fountain Inn waren, een schijnbaar uitgestorven plaatsje, keurig netjes bijgehouden en aangeveegd en sinds kort een ‘museum’ rijker. Het was een tijdelijke lokatie voor deze tentoonstelling, die op deze manier geld bij elkaar sprokkelde om binnenkort te kunnen openen in Greenville stad. De expositie besloeg welgeteld een ruimte en stelde feitelijk niet zo veel voor, maar de kinderen vonden het evengoed erg mooi. De treinen welteverstaan, de meneer in een berenpak die daar speciaal was voor de kinderen kon de goedkeuring van Nova bepaald niet wegdragen. Alex wilde hem nog wel voorzichtig een knuffel geven in ruil voor een snoepje, maar Nova zette een flinke keel op toen ze hem zag. Ze schrok er zelfs zo van, dat ze steeds als ze een glimp opving, direct opnieuw begon te brullen, zodat de ‘beer’ uiteindelijk de ruimte verliet totdat we alles gezien hadden. We vonden het sneu voor de man in het pak, maar het gaf ons wel te denken of we met Nova naar Santa toe moeten dit jaar…

Goed, het ‘treinmuseum’ hadden we vrij snel gezien, maar het was prachtig weer en we wilden Fountain Inn wel eens beter bekijken. We wandelden door de ‘hoofdstraat’ waar een grappig boekwinkeltje was vol tweedehands boeken. Er zaten echt mooie exemplaren bij en er was bovendien een tafel vol treinboeken. Nova vond in een uitverkooprek een boek over olifanten, dat ze voor een dollar mocht meenemen en bovendien zelf mocht betalen. Alex stond in de tussentijd naar een trein in de etalage te kijken; het was bijna net zo groot als in het museum. Op weg naar de auto kwamen we voorbij de rails, volledig uitgestorven maar in combinatie met de helblauwe lucht een mooi plaatje. Aan de overkant lag nog een oud veilinghuis, dat het geheel een erg antiek gevoel gaf. Bij de plaatselijke Subway hebben we geluncht, en al met al was het toch een leuk uitstapje. Fountain Inn, een plaatsje om te onthouden.

IMG_1908
Wat een snoeten!

Zondag was alweer de laatste dag van het lange weekend. Het beloofde weer een mooie dag te worden, dus we wilden eens lekker gaan wandelen. We hadden een poos geleden al eens gelezen over Conestee Park in Greenville en hebben het opgezocht. Het bleek om een behoorlijk natuurpark te gaan met aangelegde paden, sportvelden, observatieplaatsen, knuppelbruggen en gelukkig ook een speeltuin voor de kleintjes. Met de ukjes in de bolderkar hebben we een aantal paden gelopen (de meesten stukken waren verhard) en de laatste restjes herfstkleur bekeken. Alex had aanvankelijk niet zo’n zin, hij heeft dan ook al enige tijd last van een lelijke hoest en was net in slaap gevallen voordat we bij Conestee Park aankwamen. Nova was haar vrolijke, ondernemende zelf en deed gezellig mee.

IMG_1940
Nova zag de schommels al in de verte en was niet meer te houden. Gelukkig wilde ze ook nog even met Alex samen op de wip.

Na de wandelingen zijn we naar een andere ingang van het park gereden om daar naar de observatieplaats te gaan. Eenmaal daar zagen de kinderen de speeltuin en hebben we ons opgesplitst: Rob ging naar de vogels kijken en mama met de kleintjes mee richting de schommels en andere klauterpret. Het was maar goed dat we die keuze hadden gemaakt, want het observatiedek bleek nog een eind verder te zijn dan we dachten. De kinderen hebben drie kwartier gespeeld voordat Rob terugkwam; hij had flink doorgestapt maar was desondanks een hele tijd onderweg geweest. Helaas waren er geen vogels te zien geweest, dus in het voorjaar nog maar eens terug. Alex en Nova hadden zich in de tussentijd lekker moe gespeeld en we hadden honger, dus we hebben een Chinees restaurant opgezocht om de magen te vullen. Daarna terug naar huis met twee slapers achterin de auto. De buitenlucht maakt moe!

Hagelstorm

Om nog even terug te komen op de afschuwelijke storm van afgelopen donderdag, er bestaan op YouTube inmiddels veel filmpjes die geschoten zijn tijdens het vallen van de hagel. Je moet het zien om te geloven! En het duurde en duurde maar, bijna een uur lang. We hebben het dakdekkersbedrijf gebeld maar die zijn nog zeker 3 weken zoet met het optekenen van schadegevallen en het beramen van de bijbehorende schade. Tot die tijd doen ze geen reparaties. Wie het filmpje ziet, snapt misschien wel waarom.

Wandeltocht

Het is al weer een weekend geleden dat we met de kinderen de Cottonwood Trail hebben opgezocht. Het was ’s middags heerlijk weer en we konden nog zonder jas de bossen in! Het is een geweldig stukje om met Alex te doen, niet overdreven ver en onderweg is er van alles te doen en te bekijken. Eerst langs het water, dan over de brug, dan over de wetlands en dan een ‘loop’ door het bos met een leuk heuveltje erin. Onderweg heeft hij ontdekt dat grote takken een grote, hoorbare plons maken in het water en de kleine takjes niet. We hebben ook naar de wortels van de bomen gekeken en uitgelegd waar ze voor zijn. Leuk en leerzaam dus!

Ook Nova vond het prachtig om te zien en ze hing bij papa in de sling op de buik. Ze lachte voortdurend en schopte van blijdschap met haar voetjes. Ze kan het niet zeggen, maar ze geniet zo van die uitstapjes! Alex had zijn camera meegenomen en knipte er op los: foto’s van de natuur, van een passerende jogger, van papa en Nova, van modder, van poep op de brug en later op de weg naar huis nog van een paar graafmachines waar we speciaal voor hem gestopt waren.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/9xU_XwXpTD8?rel=0

Een zondag in North Carolina

Balanceren op een grote pompoen

Wie zoekt naar songteksten over zondag vindt vooral liedjes over trieste en lome zaken, maar daar was vandaag helemaal niks van aan. Fabelachtig herfstweer, hoewel ongebruikelijk koel voor de tijd van het jaar met maar 18 graden. Dat zijn we echt niet meer gewend, dus de jassen en vesten kwamen dan ook uit de kast. Het was vooral de wind die het kouder maakte, want de lucht was zo blauw als maar kan dus niets stond de zon verder in de weg.

Van de buurvrouw hoorden we onlangs dat ze naar de Sky Top Orchard was geweest in Flat Rock, NC en we waren wel benieuwd wat daar te doen was. Dit is de perfecte tijd van het jaar om dat soort trips te maken, (letterlijk) de vruchten plukken van de appeloogst en nu zijn de vrolijke pompoenen ook alomtegenwoordig. De weg naar Flat Rock is bijna identiek aan een trip naar Chimney Rock of Hendersonville, dus wie daar wel eens geweest is, weet dat het een prachtige route door de bergen is.

Nu zijn we wel eens bij de Nivens Farm in Moore geweest, een stuk dichter bij huis, waar je ook appels kunt plukken en dat vonden we al een behoorlijke boomgaard. Maar Sky Top was van een geheel andere schaal, meer een soort Efteling onder de boomgaarden. In een woord gigantisch. Wanneer ben jij voor het laatst appels gaan plukken en werd je door een aantal stewards naar een parkeerplaats begeleid? Ontelbare auto’s en evenzovele mensen hadden de weg naar Sky Top gevonden vandaag.

Dat het groots opgezet was, werd al snel duidelijk toen we de speeltuin zagen. Of beter gezegd, speeltuinen. Op verschillende plaatsen stonden huisjes in de vorm van appels en pompoenen, met glijbanen ernaast of er aan vast. Met hooibalen en zwarte buizen was een spin gemaakt, al snel een favoriet van Alex. In de weide tussen de speeltoestellen hebben we heerlijk zitten picnicken. Nova vond het schitterend allemaal, ze was zo blij de hele dag, ook al moest ze vanwege het koelere weer een jasje aan.

De grootste verrassing kwam eigenlijk in de winkel, waar je je appelpluk-benodigdheden kon halen en je vergaarde appels kon betalen, dan wel een greep doen in het assortiment appelgerelateerde producten dat op de schappen stond. Je kon er alleen contant of met een cheque betalen en tja… dat hadden we dus allebei niet. Kortom, we hebben heerlijk een aantal uren rondgehangen zonder een cent uit te geven. Entertainment op z’n zuiver Hollands.

Een hapje eten bij Sky Top orchard

Maar goed, die appels wilden we natuurlijk toch wel hebben, dus we besloten om via Hendersonville en daarna Chimney Rock naar huis te rijden (de toeristische route). Langs highway 64 liggen talloze boomgaarden en standjes waar je doodgegooid wordt met appels etc, dus we hoefden echt niet onverrichterzake naar huis te keren. Sterker nog, we kwamen verschillende zogeheten ‘pumpkin patches’ tegen, plaatsen waar een heleboel pompoenen zijn neergezet, puur omdat het er zo leuk uit ziet. De vrolijke oranje giganten zien er altijd feestelijk uit op een foto en bovendien hebben ze een grote aantrekkingskracht op kinderen (onze ukkies zijn geen uitzondering). Al met al waren we dus aardig wat uren onderweg en aan het eind van de dag een ‘peck’ appels rijker, met twee blije kinderen in de auto en een flashcard vol fraaie foto’s en filmpjes. Een zeer geslaagde herfstdag dus!