Een dag van 30 uur

Alex is full of anticipationHoewel we voor ons gevoel nog maar net aangekomen waren, zat onze maand in Nederland er al weer op. De laatste dagen stonden veelal in het teken van afscheid nemen en de terugkeer naar de USA. Makkelijk was het allemaal niet. Alexander had het prima naar zijn zin en voor ons was het fijn weer dicht bij familie en vrienden te zijn. Het weer was geweldig en we zijn er vaak op uit getrokken, zowel dichtbij als verder weg. Je zou bijna vergeten hoe heerlijk het is gewoon even naar de bakker te lopen of te fietsen en daar vers brood te halen, iets wat we echt wel zullen missen. Maar het moeilijkste is natuurlijk dat we onze familie moeten missen, vooral de papa’s en mama’s of in het geval van Alex zijn opa’s en oma’s. Bij deze nog eens heel veel dank aan iedereen, dat we zo hartelijk ontvangen zijn en dat iedereen zo lief en gul voor Alex is geweest. Het is een heel bijzondere maand voor ons geweest.

Maar goed, zoals het spreekwoord al zegt, aan alles komt een eind en zo zaten we zondag voor dag en dauw al in een taxi richting het vliegveld. Alexander was ’s morgens om 5.15 samen met ons opgestaan en viel in de taxi mooi in slaap. Inchecken in Brussel was wat gedoe, maar omdat Rob een elite-klant is, hebben ze ons het nodige werk uit handen genomen. Daarna door de paspoortcontrole en security check en bij de gate duurde het niet lang voordat onze ouders allebei nog eens gebeld hadden. Yee-haw! Daddy shows how to ride the see-sawAlexander liet er geen gras over groeien en begon direct met het charmeren van de andere passagiers. Een gepensioneerde dame, op weg naar haar dochter in Atlanta, zei al snel dat hij ‘een felleke’ is. Met veel plezier bleef ze naar hem kijken en tegen hem babbelen, en aan het eind van de vlucht feliciteerde ze ons met onze ‘wonderbaby’.

Eenmaal aan boord van vlucht DL125 naar Atlanta zaten we gelukkig weer op dezelfde plaats, dat wil zeggen met een mandje voor onze neus waar Alex lekker in kon zitten en slapen. En je raadt het nooit, maar slapen deed hij! Twee keer anderhalf uur en daarna nog eens drie kwartier. Tussen het dutten door was meneertje erg goed geluimd en liet dat merken door af en toe flink te gillen van plezier. Wie hem ook maar een blik gunde kon rekenen op een overdonderende lach en we mochten dan ook vaak horen wat een schatje ons kindje toch is.

Four generationsEenmaal in Atlanta begon het al goed: onze buggy was nergens te vinden en het duurde even voordat ze die weer ergens gevonden hadden. Daardoor stonden we achteraan in de rij bij immigratie, wat toch al altijd zo lang duurt. De dame aan de balie was gelukkig heel vriendelijk, eindelijk eens een pluspuntje. Rob had al een auto gereserveerd bij Avis, met het idee dat we dan snel weg zouden zijn en flink wat tijdwinst konden maken. Je moet echter nogmaals door de security check, ook al is Atlanta je eindpunt. Bij de Delta balie informeerden we uit beleefdheid de beambte dat ze onze vlucht naar Greenville mocht annuleren en dat we per auto verder zouden reizen. De dame reageerde nogal paniekerig, dat kon zomaar niet! Veel gebel en gezanik later vertelde ze ons dat we toch moesten vliegen, of toch in ieder geval onze bagage. Wat een flauwekul allemaal, ik ken zoveel mensen die zonder iets te zeggen in een huurauto zijn gestapt, zelfs Rob heeft dat in het verleden al eens gedaan. We legden onze koffers dus toch op de band voor de mensen met eindbestemming Atlanta…

Family portrait!En wat denk je? Een of andere overijverige medewerker heeft onze koffers er tussenuit gevist en alsnog op het vliegtuig naar Greenville gezet. We stonden al weer enige tijd op onze koffers te wachten maar toen we na drie kwartier nog met lege handen stonden, is Rob eens gaan informeren. Men kon in de computer zien dat de koffers waren ingecheckt op de vlucht naar Greenville. Hartelijk dank hoor, maar niet heus. Toen dus maar zonder koffers naar de balie van Avis. Die sturen je met een pendelbus mee en zetten je een heel eind verder af bij het kantoor. Daar moesten ze nog op zoek naar een kinderstoel, waar ook weer een kwartier overheen ging. Nee, echt lekker liep het allemaal niet. Het was al na vieren eer we eens op weg konden en tot overmaat van ramp waren er wegwerkzaamheden rondom Atlanta die ons een stevige file opleverden. Grrr..!!

Onderweg zijn we maar even gestopt voor een broodje bij Subway en hebben we een handvol boodschappen meegenomen bij de supermarkt, en daarna zijn we doorgereden naar het vliegveld in Greenville. Vijf minuten later begon daar de bagageband te draaien en kwamen onze koffers aanrollen. Tot zover onze tijdwinst. Bij de taxibalie moest wederom gezocht worden naar een kinderstoel, nog meer tijdverlies en iedere minuut duurt verschrikkelijk lang als je zo moe bent. Even na negenen draaide de taxi de oprit op. In het schijnsel van de koplampen werd al snel pijnlijk duidelijk dat onze tuinman het de afgelopen maand mooi voor gezien had gehouden: het onkruid stond manshoog! Maar dat is van later zorg, eerst naar bed…