Dag: 31 oktober 2010

Bij Aquabest zitten verschillende attracties voor groot en klein, en omdat het zondag niet zo droog bleek te zijn als voorspeld zijn we daar eens naar toe gegaan voor een bezoek aan Dippy Doe. Dit is een overdekt speelpaleis voor grote en kleine kinderen en we hadden gedacht dat Alex zich daar mooi een paar uurtjes kon vermaken.

Met enig enthousiasme is hij naar binnen gegaan, maar dat enthousiasme verdween al snel. Om de een of andere reden vond hij er he-le-maal niks aan, kroop hij bij ons op schoot en pakte ons bij de hand en sleepte ons weer richting de uitgang. We hebben het een half uur geprobeerd maar het werd ons wel duidelijk dat we hem echt geen plezier deden door te blijven. Gelukkig waren ze bij de kassa erg begripvol en kregen we ons geld weer terug. Helaas, dat was geen succes.

We zijn ’s middags dan maar naar de kinderboerderij in Uden gereden. Het was inmiddels droog en zowaar zonnig en ook hier duurde het eventjes voordat Alex ontdooide. Hij had dan ook weer weinig geslapen en met een heel serieus gezicht zat hij alles te bekijken. Na een tijdje kwam hij dan toch los, iets wat ook in het speeltuintje duidelijk werd. Er was weer veel zand en toebehoren, dus meneertje was helemaal in zijn nopjes. We zijn bijna tot sluitingstijd gebleven!

Op maandag staat een bezoek aan de Efteling op het programma, het weer belooft dan in ieder geval droog te zijn. Nu maar hopen dat Alex er niet net zo over denkt als bij Dippy Doe vandaag.

Het heeft even geduurd, maar inmiddels zijn we dan eindelijk in Nederland terecht gekomen. Het vliegen met Alex ging over het algemeen vrij goed, hij heeft zich het grootste deel van de tijd keurig gedragen! De vlucht van Atlanta naar Amsterdam zat tot de laatste stoel vol, dus we hadden veel minder plaats dan we gedacht hadden (vanwege de problemen de dag ervoor waren veel mensen omgeboekt en de nog lege stoelen dus gevuld). In plaats van een paar lege plaatsen naast ons hadden we dus een paar stevige kerels naast ons zitten, wat de toch al beperkte ruimte er niet veel beter op maakte.

Alex heeft onderweg nog geen 4 uur geslapen, dus we waren benieuwd hoe dat verder zou gaan als we eenmaal aan zouden komen. Het vliegtuig stond drie kwartier te vroeg al aan de grond en onze bagage, die de dag ervoor nog naar Detroit was gestuurd, zat samen met ons op dezelfde vlucht. Het duurde gelukkig ook geen eeuwigheid voor de koffers van de band kwamen rollen en daarna konden we door de douane en eindelijk naar de opa’s en oma’s.

Alex moest eens met z’n ogen knipperen want hij kende zijn grootouders natuurlijk wel, hij was alleen niet gewend om ze in 3D te zien! Maar het duurde niet lang of hij zat vrolijk bij ze op schoot en was de gangmaker van het gezelschap. Met z’n allen hebben we even koffie gedronken op het vliegveld en de kleine boef van top tot teen bestudeerd. Alex vond het allemaal prima en ook de Bob de Bouwer ballon die hij nog kreeg viel goed in de smaak.

Van het vliegveld was het richting Eindhoven en na een half uurtje rijden vielen de oogjes van Alex toch nog even dicht. Eenmaal aangekomen dook hij direct op het vele speelgoed dat voor hem klaarstond, alle grootouders hadden weer goed hun best gedaan om het nodige te verzamelen. De camera’s knipten er driftig op los en Alex brabbelde dat het een lieve lust was.

Toen opa en oma Meijel weer richting huis waren vertrokken, zijn we met Alex nog naar de speeltuin geweest. Het was in dezelfde speeltuin dat hij ruim een jaar geleden voor het eerst met zand heeft gespeeld en ook deze keer heeft hij zich weer prima met zand vermaakt. De vele schepjes die er lagen vond hij prachtig, wat hem betreft had hij 2 uur lang gegraven en zand verplaatst! Al voor het avondeten viel de kleine man uitgeput in slaap en het leek er even op dat hij al vroeg aan een lange nacht zou beginnen. Maar na drieenhalf uur zat hij ineens weer rechtop en vond hij het weer tijd om te spelen. Vroeg naar bed gaan zat er voor een zeer vermoeide papa en mama dus helaas niet in.