Het mag geen naam hebben

Onlangs is met veel bombarie de lijst met populairste namen van 2011 bekend gemaakt. Hier wordt in de media altijd veel gewag van gemaakt en een hoop filosofie op losgelaten. Waarom is naam X ineens zo populair? Bijbelse naam Y is plotseling drie plaatsen gezakt, betekent dat de ontkerkelijking van het land?

Ik weet niet precies welke namen in Nederland momenteel populair zijn, maar ik verwacht dat er veel overeenkomsten zijn. In de USA ziet de lijst er voor jongens als volgt uit:

1. Jacob
2. Mason
3. William
4. Jayden
5. Noah
6. Michael
7. Ethan
8. Alexander
9. Aiden
10. Daniel

En voor meisjes:

1. Sophia
2. Isabella
3. Emma
4. Olivia
5. Ava
6. Emily
7. Abigail
8. Madison
9. Mia
10. Chloe

Als je het zo bekijkt, zijn het eigenlijk verrassend normale namen in de top 10. Dat stemt een mens wel hoopvol, want als je toch ziet wat voor verschrikkelijke namen mensen hun kinderen durven te geven! Ik snap best dat je je kind uniek vindt, maar dat betekent nog niet dat je ze moet vernoemen naar een vreemd stuk fruit, een obscure stripheld of erger nog, een willekeurige verzameling letters.

Bij het kiezen van een naam heb ik wel eens ergens gelezen dat je iets moet kiezen waar je kind zich niet voor hoeft te schamen als hij of zij later een belangrijke functie heeft en zich vaak aan anderen moet voorstellen. Toen ik gisteren in de lokale krant de namen zag van de kinderen die dit jaar van de middelbare school in Boiling Springs geslaagd zijn, vroeg ik me af of de ouders van Akeyia, LaShawnda, Shanikqua, Norveisha, Da-Quesha, La Bresha, Bometta en Tre’Anthony daar ook rekening mee hebben gehouden.