Kwaad

Amerika is, zoals bij velen bekend, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Vaak is dat iets positiefs, maar helaas kan het ook helemaal de verkeerde kant op gaan. Vandaag is zo’n dag, want terwijl ik dit schrijf probeert elke inwoner van dit land tevergeefs te begrijpen wat er vandaag is gebeurd. Een onbeschrijflijk gruwelijke en laffe daad die minstens 30 doden tot gevolg heeft, waaronder 20 zeer jonge kinderen.

In de loop van de ochtend ving ik per ongeluk twee minuten van het nieuws op, iets wonderlijks want meestal gaat de televisie overdag nauwelijks aan. Al snel begreep ik dat het om iets serieus ging; het was bij een basisschool en er was een verklaring van een getuige. Op dat moment was er sprake van vermoedelijk twee doden, maar er werd ook gezegd dat er ten minste 100 schoten gelost waren. Dan slaat direct je hart sneller en zakt de moed ver in je schoenen. Met afgrijzen volgde ik de berichtgeving die in vrij hoog tempo de huiskamer binnenkwam.

De verslaggevers van CNN kwamen nauwelijks uit hun woorden, de verbijstering klonk door in hun stemmen. Sommige reporters deden verslag met tranen in hun ogen. Na de middag kwam president Obama in beeld, een persconferentie waarin hij duidelijk aangeslagen zijn verdriet uitsprak en af en toe een traan moest wegvegen. Want ook hij voelt op dat moment wat elke ouder voelt: enorme verslagenheid en de machteloosheid dat zo’n onbeschrijflijk kwaad bestaat, een onmens die zo gruwelijk laag kan gaan dat hij zo veel jonge levens beeindigt. Je moet er niet aan denken wat de ouders van deze kinderen doormaken. Cadeaus die straks onder de boom blijven staan, jonge mensen die nooit zullen opgroeien. Hoe bestaat het?

Zoals meestal bij dit soort gruweldaden klinkt het ‘het is zo’n rustig plaatsje, er gebeurt anders nooit wat’ en ‘niemand zag het aankomen’. Dat wordt opgevolgd door ‘dit mag nooit meer gebeuren’ en ‘hoe kunnen we dit voorkomen?’. Dat is een heikel punt, want als je zoiets echt wilt aanpakken, zul je ervoor moeten zorgen dat mensen niet meer zo eenvoudig aan pistolen, geweren en ammunitie kunnen komen. Veel Amerikanen ervaren het echter als hun recht zich te mogen verdedigen. Maar ik denk dan, als niemand een geweer heeft, is dat toch ook niet nodig? Het zal een hele strijd zijn om de vergunningen rondom het verkrijgen en bezitten van wapens in dit land te veranderen. Het is zelfs niet ondenkbaar dat we nog zo’n afschuwelijke massamoord moeten verwerken voordat het zover is. Tot die tijd houden we onze kinderen extra stevig vast en denken we aan de ouders die dat na vandaag niet meer kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s