Ook 3.5 weken gaan snel voorbij

Tja, het is niet te geloven hoe een vakantie van bijna een maand voorbij vliegt, alsof de vakantiegangers net hier zijn. De kinderen zijn helemaal gewend aan opa en oma en beschouwen hen als onderdeel van de inboedel; dat zal dus wel tegenvallen morgenvroeg en ook extra stil zijn voor mama, als papa op het werk is en Alex op school.

IMG_4287
Nova geeft weer hoe opa zich voelt

De afgelopen weken zijn bepaald niet stil geweest. Het laatste wat ik geschreven heb, was over onze trip naar Charleston en de plantages en hoe we met Jos bij de dokter zijn geweest om naar zijn gekneusde ribben te laten kijken. Toen we na dat weekend terugkwamen, had Jos toch echt heel veel pijn en hebben we het rustig gehouden. Hij bleef regelmatig thuis terwijl ik met oma en de kinderen op pad was, uitstapjes naar de bieb, de speeltuin of de winkel. Doordat de schouder, die aanvankelijk ook erg pijnlijk was, weer beter werd, leek het erop dat Jos vooruit ging. Zodoende boekten we voor het derde en laatste weekend een huisje in de bergen van Noord-Georgia, te vertrekken op zaterdagochtend na de ‘afstudeerceremonie’ op de school van Alex. En toen was het vrijdagavond…

Van het ene op het andere moment kon Jos niet meer zitten of staan. Hij had vreselijke pijn en steken in zijn zij. Het was wel duidelijk dat we zo niet op reis konden, of wat dan ook doen. Met de rontgenfoto’s van eerder in de week op zak, vertrok Rob met opa en oma op vrijdagavond naar de eerste hulp. Daar duurde het wachten lang en pas na middernacht waren ze eens aan de beurt. Er werden opnieuw foto’s gemaakt met een beter rontgenapparaat en kijk eens aan! Een, twee, drie, vier, vijf, zes gebroken ribben. De dokters kwamen allemaal eens even kijken hoe het mogelijk was dat iemand met zoveel pijn helemaal zelf het ziekenhuis was komen binnenlopen, en, zo bleek, dat ook al 8 dagen lang te doen. De grote pijnstillers kwamen tevoorschijn: percocet, lidocaine en ze boden zelfs morfine aan. Het devies bleef echter hetzelfde: rustig aan doen en de eerste weken doen het meeste pijn. Om half drie ’s nachts waren ze weer thuis.

IMG_4481
Kampioen blokkenbouwen

Zaterdagmorgen hebben we eerst de voorschriftjes voor de medicijnen naar de apotheek gebracht en daarna zijn we naar de afstudeerceremonie op de Big Blue Marble gereden. Alex is al weken bezig met liedjes oefenen, dus we vonden dat hij onze volle aandacht verdiende. Samen met de andere kinderen had hij 7 liedjes ingestudeerd en hij bracht het serieus en met toewijding. Het was af en toe weer tranen met tuiten lachen om al die kleintjes hun liedjes te zien zingen. Gelukkig bestaan er filmpjes en foto’s van om dit nog lang te kunnen herinneren. Aan het eind van de show werden er bovendien awards uitgereikt en Alex kreeg er ook twee! Hij sleepte de prijs voor beste blokkenbouwer in de wacht alsook de award voor ‘most behaved’ (ofwel meest voorbeeldig gedrag). Juf Pam fluisterde me later toe dat ze voor Alex nog wel een paar prijzen hadden kunnen uitdelen, bijvoorbeeld beste kennis van aardrijkskunde en meeste kennis van sociale interacties, maar ze hadden afgesproken dat alle kindjes evenveel awards zouden krijgen en dat snappen we natuurlijk heel goed! Er komen nog genoeg jaren om competitief te zijn; laat ze nu maar lekker kind zijn. Alex was in ieder geval heel blij met zijn prijzen!

IMG_4606
Zo zien je wielen er dan uit

Van de afstudeertaart was het vervolgens doorrijden naar Blairsville in Georgia, waar we ons huisje hadden geboekt. Het is een mooie tocht door de bossen en bergen om er te komen en via de plaatselijke supermarkt om nog wat bederfelijke waren te kopen en het kantoor om de sleutel van het huisje op te halen, kwamen we rond vier uur ’s middags bij de oprit van het huisje aan. Dat was nog een uitdaging op zich; het was ontzettend stijl en duidelijk niet bedoeld om met een twee ton zware minivan te beklimmen. Maar ja, we moesten alles en iedereen toch naar boven krijgen, dus vooruit met de geit… Het onderste en steilste stuk van het pad was deels geasfalteerd, twee banen van precies een band breed. Het was in de voorgaande week echter nogal nat geweest, dus de grond naast de verharde banen was zacht en modderig. Verder stond er een hek voor het pad, dat zo ver mogelijk openstond, maar met onze brede auto moesten we er een brede bocht omheen maken, zodat we vanuit een erg ongelukkige hoek aan de klim moesten beginnen. Het waren een paar spannende momenten! Op de tweede dag raakte de auto zelfs naast het pad in de modder en zijn we, op de chauffeur na, allemaal uitgestapt om de auto zo licht mogelijk te laten en hebben we stenen en stokken achter de achterwielen gelegd om te voorkomen dat de auto terug zou zakken. De ligging van het huisje was in ieder geval erg avontuurlijk.

IMG_4574
Je zou er ook gewoon kunnen wonen

En tjonge, een huisje was het! Een prachtige houten huis met drie verdiepingen, een pooltafel en airhockey tafel in de kelder, met deuren naar buiten waar de jacuzzi stond. Op de begane grond een grote eethoek, een flinke keuken met eiland, een zithoek, een grote slaapkamer en badkamer, op de tweede verdieping een overloop met vier luxe stoelen en een extra bed, twee slaapkamers en nog een badkamer. ‘Voor maximaal 6 gasten’, zo stond in de beschrijving, maar er hadden ook wel 8 mensen kunnen slapen. We zaten er dus erg ruim en dat was wel zo prettig, en bovendien ook gezelliger dan twee losse hotelkamers. Buiten op het dek stonden drie zithoeken en een barbecue, en nadat we onze spullen uit de auto hadden gehaald en op de daarvoor bestemde plaatsen hadden neergezet, dronken we eerst eens een kop koffie met uitzicht op de bergen. Een uur later betrok het buiten ineens flink en kregen we een behoorlijke plensbui! Meer regen dan dat kregen we niet, maar je kon wel voelen dat de temperatuur ineens hard zakte. ’s Avonds smulden we van de stoofpot die we van thuis hadden meegebracht, met rijst, aardappelsalade, koolsalade en meloen. Nadat de kinderen eindelijk in bed lagen, hebben we in de kelder eerst gepoold en gehockeyed en daarna Rummikub gespeeld in de huiskamer.

IMG_4545
Dat is nog eens spelen met een handicap

Op zondagmorgen hadden we een hele dag voor ons en hoewel de ochtend koel startte, hadden we op het weer gezien dat het zonnig zou worden. We zijn eerst naar Vogel State Park gereden om daar een wandeling rond het meer te maken. Het is ongeveer 1.6km, dus voor de kinderen mooi te behapstukken. Bij het bezoekerscentrum hebben we een kop koffie en warme chocomelk gehaald, want hoewel het inderdaad zonnig was, blies de wind vrij koel en voelde het koeler aan dan het eruit zag. In de bergen is het sowieso een beetje frisser dan in onze eigen streek en hoe hoger je komt, des te koeler het wordt natuurlijk. Naast het bezoekerscentrum lag ook een minigolfbaan, waar we samen een potje gespeeld hebben, en je raadt het nooit, maar de speler met de 6 gebroken ribben bracht het er het beste vanaf. Alex was vooral blij met zijn groene golfbal (die hij ook niet meer heeft ingeleverd) en hanteerde zijn club meer als een hockeystick. Ach ja, we hebben lol gehad en daar gaat het om!

IMG_4595
Waarom hebben we thuis geen jacuzzi?

Van het Vogel State Park was het zo’n drie kwartier rijden naar de Brasstown Bald, het hoogste punt van Georgia op ca. 1400 meter, waar je op een heldere dag vier verschillende staten kunt zien liggen. Daar was  het deze dag net een pietsje te heiig voor, maar desondanks was het uitzicht bijzonder fraai. Natuurlijk was het hier nog een stuk koeler dan in het park waar we ’s morgens waren, en we wensten af en toe dat we geen korte broek of t-shirt aan hadden maar iets warmers. Op de weg terug naar ons huisje kwamen we langs Pappy’s, een verstopt pleintje waar allerlei oude spullen en huisjes stonden en waar ouderwets gemaakte producten werden verkocht. Het was een beetje een maf hoekje en er was bijna geen mens, maar het was er erg leuk foto’s maken en we hebben er ook zitten smullen van de verse fudge die er verkocht werd. Om een uur of vijf waren we terug bij het huisje, wederom een spannend ritje over de oprit naar boven. Daar hebben we met varkensvlees, ui, paprika, champignons en ananas zelf spiesjes gemaakt voor op de barbecue. Lekker! Rond bedtijd herinnerde Alex ons er aan dat we beloofd hadden dat hij in de jacuzzi mocht en omdat het de laatste mogelijkheid was, vonden we het goed. In een mum van tijd had hij zich omgekleed en zat hij heerlijk te spetteren in het buitenbad. Nova was al snel jaloers en wilde ook, dus niet veel later zaten ze samen te plonzen en te gieren van het lachen. Dat ze eruit moesten werd ons met name door Nova niet in dank afgenomen, al kon het ‘gewone’ badje dat erna kwam wel weer het een en ander goedmaken.

IMG_4625
Over de hooggelegen paden rondom de Tallulah Gorge

Op maandag was het een kwestie van opruimen, inpakken en ontbijten met de restjes. De kinderen vonden het wel jammer dat we niet langer in het huisje bleven, ze vermaakten zich er opperbest en hebben samen wat afgesjouwd met de Rummikub-stenen en de onderzetters in berenpootvorm. We reden op deze mooie en koele ochtend (slechts enkele graden boven nul!) naar de Tallulah Gorge, een enorme kloof van 3km lang en tot 300 meter diep. Er zijn vele wandelpaden die varieren van makkelijk tot zeer uitdagend en omdat we met twee kleintjes waren en een pechvogel, hebben we het bij de eenvoudigste paden gehouden. Deze leidden ons overigens naar spectaculaire uitzichten over de kloof en de prachtige waterval Tallulah Falls. Tegen de blauwe lucht konden we vanaf een uitkijkpunt de jonge arenden schitterend zien glijden, een heel mooi gezicht. In de loop van de dag liep de temperatuur ook flink op en in de middag maakten de lange broeken en truien plaats voor t-shirts en korte broeken.

De laatste dagen van opa en oma’s vakantie hebben we het weer rustig gehouden. De koelkast aanvullen en experimenteren met de nieuwe camera want ja, oma Toos is overstag en is nu de trotse bezitter van een spiegelreflexcamera. De temperaturen schoten ook omhoog naar 30+ zodat het ’s middags te warm was om echt iets te doen. Het is onbegrijpelijk hoe tijd zo snel voorbij kan gaan en het is vanmiddag vreemd in huis nu ze weer weg zijn. Morgen en de rest van het jaar zien we ze weer via Skype en hoe fijn het ook is dat die mogelijkheid bestaat, het is niet hetzelfde als bij oma op schoot een bakje yoghurt met honing eten, of de ondeugende ogen van Nova zien glinsteren als ze weer eens de boef uithangt. Het aftellen naar de volgende vakantie is alweer begonnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s