Als je wereld instort

Mensen zeggen vaak ‘dat vergeet ik nooit meer’ en daarna gaat het leven verder. Maar een heel enkele keer vergeet je iets inderdaad nooit meer, omdat het leven stopt.

Op 19 mei kregen we ’s nachts een telefoontje dat ons leven helemaal op z’n kop zette. Drie mensen, die we enkele uren daarvoor nog hadden gezien op de computer via Skype, waren er niet meer. Drie mensen, van wie we innig veel hielden, waren zomaar van ons weggenomen. Robs ouders, mijn schoonouders en ons kleine nichtje Ize, in een klap van de aardbodem verdwenen.

Wat gaat er in vredesnaam door je heen als je zoiets hoort? Allereerst ongeloof: hoe kan dat, we hebben ze net nog gezien! Dan woede: het is niet eerlijk! En tenslotte pijn en verdriet. Een verlies zo groot en onbegrijpelijk voelt aan alsof je onophoudelijk met een hamer wordt geslagen, tot je murw bent van verdriet, tot je denkt dat je geen tranen meer overhebt. En daarna begint alles weer helemaal opnieuw.

Zoetjesaan verspreidt het nieuws zich en word je overspoeld met berichten vol steun en medeleven. De telefoon rinkelt onophoudelijk, mensen komen aan de deur. Het regent condoleances en je denkt: waar heeft iedereen het over? Het is niet gebeurd, het is niet waar, het is een nachtmerrie en ik moet gewoon nog wakker worden. Toch?

Een dag gaat voorbij. Vierentwintig uur en de nachtmerrie duurt nog altijd voort. Er worden regelingen gemaakt, diensten gepland, de telefoon rinkelt nog steeds. Langzaam komt het besef dat de laatste keer echt de laatste keer was. Ineens spreek je over drie mensen in termen als ‘herinneringen’ en gebruik je de verleden tijd. Hoe is het mogelijk?

Geen woorden die ik schrijf kunnen recht doen aan Riek, Sjraar en Ize. Er is geen troost, geen rede of verklaring die ik iemand kan bieden. Het enige dat ik kan zeggen is dat we enorm veel van ze hielden, en dat altijd zullen blijven doen. Rust zacht.

2 gedachten over “Als je wereld instort”

  1. Wat vreselijk!
    Ik las het bericht, dacht nog “Bekende plaats, Meijel … waar ken ik dat toch van …” en dacht er niet meer aan. Tot ik toevallig weer op jullie weblog terecht kwam, en dit bericht las.

    Woorden van een vreemde, ik weet niet of ze troost bieden, maar ik schrijf ze toch: lieve Rob, Joyce, Alex en Nova, ik wens jullie heel veel sterkte in deze donkere tijd.

    groet,

    Steph/Eáránë

    Like

  2. Lieve Joyce en Rob,
    Wat vreselijk dit bericht! We hadden het op tv gezien, maar nu we lezen wie het zijn is het opeens een stuk dichterbij. Ik kende ze niet, maar je verhalen over hen als ze bij jullie waren waren altijd vol liefde. Ze zagen er ook altijd heel gelukkig uit als ze bij jullie waren. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met dit verschrikkelijke verlies. Houdt je vast aan de herinneringen. Veel liefs van ons uit Leidschendam.
    Ruud en Corry

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s