Verder

Het is al weer twee weken geleden dat het noodlot zo plotseling en zo hard toesloeg, een inktzwarte zondag die niet voorbij leek te gaan, een zwart gat dat elke vorm van blijheid opzoog. Tegelijkertijd is het ook pas twee weken geleden, want soms lijkt het al zo veel langer. Er is in een korte tijd zo veel gebeurd, zo veel mensen gezien, gesproken, gehoord. Hoe geef je nog uiting aan verdriet en gemis, als alles al is gezegd en gezwegen?

Je wordt voortgestuwd door tijd. Hoe vreemd ook, zelfs een dag als 19 mei komt en gaat uiteindelijk. En nu zijn er zelfs al twee weken voorbij, iets wat kort geleden nog absoluut onmogelijk leek. Mensen snijden weer andere onderwerpen met ons aan, dan slechts over het immense verdriet. En dat is ook goed, want je kunt niet blijven hangen in een roes van triestheid.

Onze kinderen dwingen ons ongemerkt verder. Zij snappen weinig of niets van wat er is gebeurd, zelfs al praat je er met hen over. Alex is heel blij met de Lego die Rob van opa en oma heeft meegebracht, Nova is nog steeds verrukt als ze een foto van opa en oma ziet. Zij hebben heel recente herinneringen aan hen, mooie en vrolijke herinneringen en ook dat is belangrijk.

Voor Sjraar en Riek waren de kinderen en kleinkinderen het allerbelangrijkste, dus hoe kunnen we hen een grotere eer bewijzen dan er 100% voor Alex en Nova te zijn? Onze kinderen, in wie zij en Ize voortleven. Twee hummels die nu zonder opa en oma Meijel verder moeten en hun enige nichtje moeten missen. Twee kinderen die genoten van gesprekken op Skype en graag al hun capriolen laten zien. Twee kleine mensjes die nooit meer zullen zien hoe Riek en Sjraar om hen moeten lachen, hun nieuwste vaardigheden bewonderen, de verhalen over school aanhoren, vertellen hoe trots ze op hen zijn en ze aanmoedigen bij iets moeilijks of belangrijks.

Het is onze taak om dit nu allemaal dubbel en dwars te doen. Het is goed om stil te staan bij de dood, maar we mogen niet vergeten om te leven. We moeten verder en de mensen die zijn weggevallen eren, hun leven vieren. Verdriet hebben omdat ze er niet meer zijn, maar ook dankbaar zijn voor de tijd die we hebben gedeeld en alles wat ze ons hebben geleerd. Dus de blog gaat verder als vanouds, we delen ons leven met iedereen die er belangstelling voor heeft en iedereen die wil zien en horen hoe drie bijzondere mensen voortleven in Alex en Nova. Ik weet zeker dat Riek en Sjraar het zo zouden willen.