Renaissance

Rob had van een collega gehoord over de Renaissance Fair in Huntersville, NC, een stukje boven Charlotte. We wisten niet zo goed wat we ons erbij moesten voorstellen, maar de website klonk in ieder geval veelbelovend. Eten, amusement en wat dies meer zij, allemaal in Renaissance-stijl. Er zouden zo’n 500 mensen in klederdracht te vinden zijn en er was genoeg te doen om je middag door te komen. Het festival wordt blijkbaar elk jaar georganiseerd in de weekenden tijdens de maanden oktober en november. Dit jaar was de 20ste editie en er werden een kleine 200.000 mensen verwacht.

Op zaterdag waren we rond half twaalf ter plaatse en het eerste wat ons opviel was hoe massaal het was! Een gigantisch veld volgeparkeerd met auto’s en de bezoekers bleven toestromen. Vanaf onze plekje was het nog een aardige tippel naar de ingang. Gelukkig waren we zo slim geweest om thuis alvast entreebewijzen te kopen zodat we niet in de rij hoefden te staan aan de kassa. De kinderen mochten nog gratis naar binnen, dus dat scheelde alvast 42 dollar.

We liepen onder de poort in Middeleeuwse stijl door en werden overal begroet door mensen in uitbundige klederdracht. Dames met grote jurken, heren van allerlei allooi, een nar hier, een beul daar, een deerne, een armoedzaaier, alles liep door elkaar. Maar het bleef niet bij de 500 mensen waar op de site sprake van was! Nee, veel van de bezoekers waren ook verkleed. Blijkbaar zijn er veel mensen in onze omgeving die een of andere variant op een middeleeuws kostuum in de kast hebben hangen.

Je keek aan alle kanten je ogen uit. We hadden nog geen 50 meter gelopen of we werden al een soort circustentje binnengelokt voor een jongleershow. De ‘hoofdjongleur’ en zijn student maakten er een vrolijke show van vol grappen. Uiteraard bleek de student uiteindelijk een stuk getalenteerder dan zijn ‘baas’. De show was nog niet afgelopen of op een steenworp afstand was het volgende grappenfestijn al in volle gang. Rob ging bij de Tortuga Twins en hun grollen kijken, terwijl ik met de kinderen in rij ging staan bij een schommelschuit ‘The Queen’s Glider’. De schommel was een groot succes, de kinderen konden er niet over ophouden (in ieder geval niet totdat we bij de volgende attractie kwamen).

In totaal waren er 11 verschillende podia waar grote en kleinere producties elkaar afwisselden. Aan weerszijden stonden allerlei kasteeltjes waarin diverse handelaren te zaten met waren in de stijl van het tijdperk (zwaarden, schilden, rijk versierde kledingstukken), in taveernes kon je eten kopen als hele kalkoenpoten en broodbollen met chili of marinarasaus, versgebrande amandelen met suiker en kaneel (en zelfs ‘ye olde margherita’). Er waren attracties waar je tomaten kon gooien naar mensen op het schavot. De ritjes die er stonden werden allemaal door mensen aangedreven, want elektriciteit bestond in de middeleeuwen natuurlijk nog niet. Tussen de podia, handelaren en eethuisjes in kwam je regelmatig muzikanten tegen (uiteraard met instrumenten als een luit en een harp, trommels etc), al dan niet in combinatie met dans. Er was zelfs een duo dat met het grootste gemak ‘Shakespeare rap’ ten gehore bracht en heel vloeiend sonnetten voordroeg, maar ook moderne stukken in Shakespeare stijl (bijvoorbeeld de titelsong van The Fresh Prince of Bel-Air).

Een ander hoogtepunt was het ‘jousting’, een steekspel te paard waarbij ridders elkaar van het paard moeten zien te steken met behulp van een houten lans. Er was hier enorme belangstelling voor en het publiek stond er met grote aantallen omheen. Dat het er af en toe best hard aan toe ging, bleek wel toen een houten lans afbrak. De ridders speelden dat ze elkaar absoluut niet konden verdragen en de koning besliste uiteindelijk dat er nog een extra toernooi moest komen ‘op leven en dood’.

Het was een dag vol indrukken en we denken dat we volgend jaar nog wel een keertje terug gaan om de 21ste editie te bekijken!