Kindergarten musical

Ter gelegenheid van Valentijnsdag, inmiddels al weer even geleden, had Alex samen met alle andere kindergarten-gangers een ‘musical’ voorbereid. Na wekenlang oefenen was het op 12 februari dan zover: we mochten allemaal komen kijken naar de zangkunsten van de ukkies van de school.

Hij staat er echt tussen!

We moesten Alex om 18:45 in zijn klas afleveren, dus we dachten dat het ook daar zou plaatsvinden, maar nee, de musical was te bekijken in de cafetaria. Het ging dus ook om alle kindergarten-klassen samen en niet alleen die van Alex, dat wisten we van tevoren niet! En zoals te verwachten was, puilde de kantine uit, eigenlijk veel te klein voor zo veel mensen. De school is dan ook druk bezig om te bekijken of toekomstige evenementen elders georganiseerd kunnen worden, maar dat terzijde.

Rond 19:00 kwamen de klassen een voor een de cafetaria binnen en werden ze op kleine tribunes op het podium geplaatst. Ik moest het uiterste van mijn camera vragen en heel ver inzoomen om Alex een beetje te zien en jammergenoeg zie je hem in het eerste liedje helemaal niet, omdat hij als een van de leiders vooraan stond (voor mij volledig geblokkeerd door andere mensen). Ook Nova vond het heel mooi om de zingende kindjes te zien en ze telt de dagen af tot ze ook naar de school van Alex mag. Over twee jaar komt er nog eens een kindergarten musical op de blog, maar dan met haar erin!

De liedjes zijn ‘Skidamarink’, ‘You Are My Sunshine’, ‘Do You Know The Colors Of The Rainbow’ (met gebarentaal erbij), ‘F-R-I-E-N-D’ en ‘Tony Chestnut’. Dat laatste nummer is heel grappig omdat het veel gebruik maakt van homofonen waardoor het liedje vol zit met actiewoorden. De tekst is als volgt:

Tony Chestnut knows I love you (toe knee chest nut nose I love you)
Tony knows, Tony knows (toe knee nose, toe knee nose)
Tony Chestnut knows I love you (toe knee chest nut nose I love you)
That’s what Tony knows (that’s what toe knee nose)

Tony, Tony (toe knee, toe knee)
And his sister Eileen (and his sister I lean)
And Eileen loves Neil and Neil loves Pat (and I lean loves kneel and kneel loves pat)
But Pat still loves Bob (but pat still loves bob)
And there is Russell and Skip (and there is rustle and skip)
This song is silly, but it’s hip
How it ends, only one man knows (how it ends, only one man nose)
And guess what? WHAT?!
It’s Tony Chestnut (it’s toe knee chest nut)

Hopelijk lukt het je om Alex te vinden tussen de andere kinderen. Vanaf het tweede nummer staat hij tussen de groep, hij heeft een rode trui aan en staat op de tweede rij van beneden, ongeveer in het midden.

Een leuke vondst

We hebben in onze omtrek al aardig wat kindermusea gevonden. Zo zijn daar die in Greenville, Rutherfordton, Columbia, Charlotte en Atlanta. Maar we wilden wel weer eens wat nieuws en Rob vond er eentje in Rock Hill, een klein plaatsje helemaal in het noorden van de staat, dat niet minder dan 35 mijl bij de eerste oprit naar de snelweg vandaan ligt. De totale reistijd was 70 minuten, waarvan het eerste half uur over de snelweg en de rest van de rit door de ‘boonies’.

Verkleden in de oude kluis.

Na tijdenlang nagenoeg geen bebouwing kwamen we plots in Rock Hill terecht. En het was helemaal niet wat we verwachtten, integendeel, het was waarschijnlijk het tegenovergestelde. Het was weliswaar niet zo groot, maar wel vol Europese flair en bulkend van kunst en cultuur. Het kindermuseum ligt in de hoofdstraat, in een oud bankgebouw. Het was zodoende maar een klein museumpje, maar wel enorm leuk gedaan met veel aandacht voor detail. Het museum is nog vrij nieuw maar wordt duidelijk erg goed onderhouden, want het ziet eruit of het vorige week pas voor het eerst de deuren heeft geopend. De enorme kluis van de bank zit er nog steeds in; de deur staat wagenwijd open en wat voorheen de kluis was, is nu een verkleedruimte. De rest van het museum bestaat uit kleine huisjes waar steeds iets anders te doen in en er staan overal kastjes waar achter elk deurtje een andere verrassing zit. Kortom, men heeft er met de beperkte ruimte die er is wel een heel leuk resultaat mee bereikt. Onze kinderen hebben zich er uitstekend vermaakt en dat is altijd een goede graadmeter.

En zo weet je dat het een geslaagde dag was.

Vlak naast het museum ligt een franse bakker annex koffieshop met de naam Amelie en we konden het natuurlijk niet laten om daar even binnen te wippen voor we naar huis reden. Het was er behoorlijk druk en dat zegt wel wat, want de prijzen waren niet te min. Rob en ik hebben er een tompouce gedeeld (al moet gezegd worden dat het wel een enorme tompouce was) en de kinderen hadden elk een macaron die met smaak is opgegeten. Een heerlijk koffietje erbij en we konden er weer even tegen. Het was een regenachtige middag, anders was het nog wel de moeite geweest om even door het plaatsje heen te wandelen, maar dat zullen we bewaren voor een volgend bezoek.