Opa en oma zijn inmiddels al weer ruim een maand thuis en de scholen gaan volgende week weer beginnen. Een mooi moment om nog eens door de beelden van onze vakantie samen heen te gaan. Ik vond nog wat filmpjes van onze vakantie in juni en heb het een en ander aan elkaar geplakt. Het Monopolie-filmpje is voor de doorbijter; ik heb het geschoten om wat van het fanatisme vast te leggen, maar tot echt heftige confrontaties kwam het tijdens het knippen niet.
De kinderen doen inmiddels al weer twee jaar aan karate (of liever gezegd, Mixed Martial Arts). Ze hebben al heel wat geleerd en blijven nog altijd vaardigheden toevoegen. Nova gaf gisteren een kleine demonstratie in de huiskamer.
Alex moet naar het toilet bij Panera. Mama geeft hem de keuze om zelf naar het herentoilet te gaan of mee te komen naar de dames. Alex:
“It’s ok, I prefer to go with a trusted adult.”
In Atlanta komen we in de file terecht. Alex:
“Abrakazam, traffic jam!”
Mama probeert Nova uit te leggen dat ze eigen verantwoordelijkheid heeft.
“Je kunt niet iemand anders jouw rommel laten opruimen, dat is niet ok.”
Alex luistert mee.
“Except at Hearts of Clay (een lokale pottenbakkersstudio). It says on the table that they will clean up your mess!”
Er rijdt een auto met veel kabaal door de straat. Nova:
“Some people make their car fart.”
Alex heeft zo’n dag dat hij heel erg druk en wild is. Mama:
“Wat is er toch met jou vandaag? Je bent zo onrustig.”
Alex kijkt mama even serieus aan. Hij merkt kalm op:
“Mom, I’ve always been this child.”
Bij het Chinese restaurant vraagt de serveerster hoe oud de kinderen zijn. Alex:
“She’s five, almost six. I’m eight. She’s forty…”
De serveerster moest vervolgens hartelijk lachen.
Alex:
“I always look good in a crisis.”
Papa vraagt aan mama: “Heb je mijn zonnebril al in jouw auto gelegd?”
Alex: “Papa, that is YOUR responsibility. Not mom’s, not mine, not Nova’s. YOURS.”
Alex legt Nova een verhaalsom voor.
“If we arrive at Ikea at 10 o’clock and we get to play for 45 minutes, what time is it when we’re done?”
Nova: “10:45.”
Alex: “The correct answer is 10:49. You forget that we had to wait in line for 4 minutes.”
Alex is met magneten aan het spelen wanneer het misgaat en de hele boel op de houten vloer klettert. Mama moppert dat Alex niet tevreden is voordat de hele vloer beschadigd is. Alex heeft echter een goede reden.
“I was doing an experiment. It was groundbreaking.”
Nova informeert naar mama’s huishoudelijke taken.
“Are you going to be stofzuiging in here?”
Alex heeft zelf een monster bedacht: supermega-Alexanderzilla. Hij denkt na over de kwetsbaarheid van zijn creatie.
“A vampire can’t erase all of supermega-Alexanderzilla’s memories because it has 6 heads!”
Een paar maanden geleden hebben we een nieuw bankstel gekocht. Wanneer een vriendje op bezoek is, zegt Nova tegen hem:
“This was a new couch. Now it’s more like medium.”
Nova valt eindelijk ’s avonds in slaap in haar eigen bed en blijft daar ’s nachts ook liggen. Wanneer ze ’s morgens wakker wordt gemaakt, gaat ze rechtop zitten en moppert:
“How can it be morning already?!”
Nova’s voet is een beetje gevoelig vanwege haar nieuwe schoenen. Ze roept:
“I need a band aid! Somebody order me some crutches!”
Nova vindt dat papa zich iets te vaak laat horen.
“Everybody in the world entered a farting contest and our dad won!”
Alex haalt zijn geliefde ketchup uit de koelkast.
“Ketchup is the hero of the world because without it nothing would have taste.”
Alex verwondert zich over de stickers met ‘no shoes, no shirt, no service’.
“So if I have a shirt and shoes but no pants, that’s ok?”
Mama: “Alex, would you like me to give you your book?”
Alex: “I need something grander. I need you to PRESENT me my book.”
Alex: “How do I look?”
Mama: “Je ziet er goed uit vandaag”
Alex: “The word I was looking for is ‘handsome’.”
Nova kijkt naar een MMA gevecht op tv.
“I’m just going to look at the timer so I don’t have to watch those sweaty boys.”
Een ander MMA gevecht. De vechters worden voorgesteld en een van hen heeft als bijnaam ‘Blood Flood’. Nova:
“EEEWWWW! That’s disgusting!”
Nova aan Alex:
“Am I your best sister ever?”
Alex denkt een tel na.
“You are my only sister ever. So yes. But it also means you are the worst sister ever.”
Het is een soort traditie dat Nova deze tijd van het jaar een keer bij de dokter terecht komt of in het ziekenhuis. Dit jaar is het niet anders; Nova heeft al behoorlijk lang last van maagzuurklachten die leiden tot buikpijn, keelpijn en een vieze smaak. We hebben 5 maanden lang geprobeerd om het met medicijnen op te lossen, maar dat heeft helaas niet tot verbetering geleid. De gastroloog had daarom voorgesteld om een endoscopie te doen en hopelijk wat meer inzicht in de kwestie te krijgen.
Afgelopen woensdag was het zover. Nova zag er als een berg tegenop en vond het bovendien bijzonder wreed dat ze zo kort na haar verjaardag naar het ziekenhuis moest. Maar ondanks haar protest hield ze zich op de dag van de procedure heel moedig en ging ze voor dag en dauw met ons mee naar het kinderziekenhuis in Greenville.
Eenmaal ter plaatse kregen we een kamer toegewezen en volgde de bekende parade van personeel. Eerst de verpleging, dan de anesthesioloog en tenslotte Dr. Doughterty, Nova’s gastroloog. Er zou met een camera gekeken worden naar alles tussen mond en dunne darm en tegelijkertijd werden er biopsies genomen voor nader onderzoek. Tenslotte zou een probe in de maag ingebracht worden die het pH gehalte in Nova’s maag gedurende 24 uur zou meten. De probe is verbonden aan een apparaatje waarop je informatie kunt inbrengen: welke klacht voel je, eet je, drink je of ga je liggen of staan? Deze informatie, in combinatie met pieken in de pH waarde, kunnen meer inzicht geven in de situatie. Althans, dat is wat we hopen.
Nova heeft het uitstekend gedaan met haar meter, hoewel ze die dag niemand wilde zien uit angst dat mensen haar zouden uitlachen. Dat was op woensdag niet zo erg, want er was gruwelijk gevaarlijk weer voorspeld (het hoogste tornado-niveau dat we sinds lange tijd in South Carolina gehad hebben) en het advies was om toch vooral binnen te blijven als je nergens naar toe hoefde. Op donderdagmorgen is de probe weer verwijderd en we wachten nu op de uitkomst. Wordt vast vervolgd.
Ik kan me nog goed herinneren dat we 6 jaar geleden rond deze tijd met spanning wachtten op Nova’s komst en dat ze ons allemaal verrastte door een week te vroeg te komen op 1 april. Het is inmiddels een hele dame met een geheel eigen kijk op de wereld, vreselijk pienter en bijzonder gedisciplineerd (met uitzondering van het opruimen van haar speelgoed).
Gisteren hebben we met een boel vriendjes haar zesde jaar alvast ingeluid bij Pump It Up omdat 1 april in de voorjaarsvakantie valt en een aantal mensen dan op reis zijn. Zodoende hadden we het feest een weekje naar voren geschoven en oh, wat heeft ze afgeteld naar de grote dag! Ze was zo bang dat er niemand zou komen maar niets was minder waar: ik durf te stellen dat we nog nooit zo’n grote groep gasten hebben gehad!
Pump It Up is inmiddels zeer bekende grond voor ons maar de kinderen vinden het niet erg, het blijft ontzettend leuk en het is een zeer actieve bezigheid waar de nodige zweetdruppels bij komen kijken. Het was een glow-in-the-dark editie en een dolle boel, allemaal blije gezichten en geen ongelukken dit jaar (vorige keer viel er een gebroken elleboog te betreuren).
Ook in de feestruimte na het springen was het nog genieten van taart en pizza en natuurlijk het openmaken van de cadeautjes. Nova is weer flink verwend en kan voorlopig vooruit met spelen. Ook Alex heeft plezier van haar cadeaus en het is altijd fijn als ze samen doen met de nieuwe aanwinsten.
Het voordeel van je feestje vroeg vieren is dat je het op de dag zelf nog een keertje mag overdoen en dat doet ze a.s. vrijdag op school en natuurlijk ook op zaterdag, als Nova echt, heus en 100% ZES jaar oud is! Hiep hiep!
De kinderen volgen nog altijd karatelessen en sinds het verjaardagsfeestje van Alex, dat hij in de karateschool gehouden heeft, zijn de zonen van zijn juffrouw ook van de partij. Zij hebben o.a. les op dinsdagmiddag maar hun moeder zit dan nog vast in vergaderingen op school. Toen ik dat probleem hoorde, bood ik haar aan om haar twee jongens mee naar huis te nemen en later op de middag mee te nemen naar de karate-les, aangezien we daar zelf tenslotte ook naar toe moeten. Sinds een tijdje heb ik op dinsdagmiddag dus vier kinderen thuis en dat is een heel vrolijke boel.
Het begon als een noodzakelijkheid maar al heel snel bleek dat de kinderen erg goed met elkaar overeen komen en het is dus meer een speelafspraak geworden waar ze allevier naar uitkijken! De tweeling is makkelijk in de omgang dus wat dat betreft heb ik er niet veel extra werk mee. En het resultaat is vier blije kinderen… hartstikke mooi toch!
Op 12 februari was er een Valentijnsprogramma op school voor de studenten in Kindergarten, waar wekenlang aan gewerkt is. Een vijftal liedjes met bijbehorende dansjes moesten ingestudeerd worden en uiteindelijk was dan de grote uitvoering op het podium in de cafetaria, samen met een exhibitie van teken- en schilderwerk dat de kinderen bij de tekenjuf hadden gemaakt.
Helaas was Nova op de dag van de uitvoering ziek thuis en moest ze het optreden missen. We hadden niet zo veel moeite om haar te overtuigen de liedjes in kwestie (op eentje na) thuis voor ons te zingen. Zo is al haar harde werk niet voor niets geweest!
Het jaar is nog maar net begonnen en het eerste grote evenement heeft zich aangediend: sneeuw! Dat is altijd een grote gebeurtenis hier in het zuiden en nu wilde het toeval ook nog eens dat het begon te vallen op de 8e verjaardag van Alex. Daar was hij zeer mee in zijn nopjes, want Alex is dol op sneeuw en het was wat hem betreft een prachtig en uniek cadeau.
De storm werd al de hele week voorspeld, al was er veel onduidelijkheid waar het grensgebied zou zijn tussen regen, ijzel en sneeuw, of een mix daarvan. De berichtgeving over de hoeveelheid sneeuw en het tijdstip waarop de paniek zou uitbreken, varieerde lang. Uiteindelijk was het net na schooltijd op vrijdagmiddag dat het wat begon te regenen en dat veranderde al snel naar ijzel omdat de temperatuur snel omlaag ging.
We hadden een dag eerder al wat proviand in huis gehaald, want inmiddels weten we wel hoe het gaat. De wijde omtrek valt helemaal stil en niets is bereikbaar totdat de zon haar werk doet en de boel wegsmelt. En zelfs dan blijft het nog gevaarlijk als het smeltwater opnieuw aanvriest. De schappen in de supermarkt zagen er dan ook uit als een Poolse supermarkt tijdens de oorlog. We wisten dat we naar alle waarschijnlijkheid het hele weekend binnen zouden moeten blijven.
Voor Alex had het ook wel een ander gevolg: zijn feestje op zaterdag moest uitgesteld worden naar volgende week. Nu ja, dat geeft hem ook weer wat tijd om zijn grote Lego-sets te bouwen die hij van papa en mama en opa en oma heeft gekregen. Die 2600 blokjes komen in een weekend als dit heel goed van pas. Nova zegt dat ze dol is op sneeuw, maar steeds als ze er een paar minuten in heeft gestaan, wil ze weer snel naar binnen. Het helpt natuurlijk ook niet dat ze vertikt om zich warm genoeg aan te kleden en voortdurend haar handschoenen etc. uittrekt.
Overigens hebben wij een flinke laag sneeuw gekregen, een centimeter of 20! Niet zo heel ver bij ons vandaan heeft het alleen maar geregend of zijn er maar een paar vlokken gevallen. In dit gebied verschilt het enorm vanwege de nabijgelegen bergen en het is dus altijd een verrassing wat het wordt. In ieder geval hadden ze het wat ons betreft helemaal goed en nu is het wachten wat de scholen morgen gaan doen. Wordt het een dag sneeuwvrij of alleen maar een paar uurtjes vertraging? Of een gewone schooldag? We zullen het ongetwijfeld vanavond wel horen.
Het is kersttijd en dus een tijd voor het uitwisselen van cadeaus en lekkernijen. Vandaag had ik met de andere dames van de ouderraad een ‘cookie swap’ waarbij iedereen koekjes bakt en elkaar een aantal daarvan geeft met het recept erbij. Heel gezellig en bovendien lekker!
Ook aan de kinderen was gedacht. De voorzitster had voor Alex en Nova een nieuwe pyjama gekocht en daar een snoepje bij gedaan dat ‘Beanboozled’ heet. Het is een variant op de welbekende jelly beans, die normaal gezien allerlei fruitige en andere lekkere smaken hebben. Maar in het geval van Beanboozled (een woordspeling op ‘bamboozled’ wat zoiets betekent als ‘gefopt’) zit het doosje vol met jelly beans die ofwel lekker zijn, of helemaal niet. Wie de boeken van Harry Potter gelezen heeft, herkent wellicht de Bernie Bott’s Every Flavor Beans want dat is precies wat het is.
De kinderen waren aanvankelijk niet van plan om het te proberen, want als de kans bestaat dat je witte jelly bean kokosnoot is of zure melk, tja… dat is een behoorlijke gok. Maar papa beet het spits af en probeerde er eentje en daarna gingen ze toch overstag. Robs jelly bean was ofwel tutti frutti of zweetsokken en hoewel hij de zweetsokken te pakken had, beweerde hij dat het “niet zo erg” was. Daarna had hij echter een zure melk exemplaar en die viel een stuk minder goed.
Alex en Nova hebben de kleuren geprobeerd die het minst erg waren (limoen of gemaaid gras, bosbes of tandpasta, tutti frutti of zweetsokken en kokosnoot of zure melk). De smaken die ze nog niet aangedurfd hebben zijn aardbei-banaansmoothie/rotte vis, popcorn/rot ei, perzik/braaksel, peer/snot, chocoladepudding/hondenvoer uit blik en karamel/schimmelkaas. Wie durft? Er zijn overigens grotere verpakkingen waar nog meer heerlijke dingen in zitten zoals stinkdierspray en babydoekjes. Voor het geval iemand nog snel een kerstcadeautje nodig heeft…
Peperazzi Blog 