Categorie: Alexander

Heet

Op de schommel in Kid's Planet

Het is de afgelopen week erg rustig geweest op de blog en dat kan eenvoudig verklaard worden door de verschrikkelijke hitte waaronder we in South Carolina op dit moment gebukt gaan. Hoge temperaturen (vandaag 38 graden) en een hoge luchtvochtigheid (donderdag haalden we 100%!) maken het niet erg fijn om buiten te zijn of erg actief te zijn.

Vandaag hadden we afgesproken met Alexanders vriendje Daniel en zijn ouders bij een grote speelplaats in Greer, in de buurt van het vliegveld in Greenville. We waren er om half tien en het was er nagenoeg uitgestorven. Een fantastische speeltuin, heel mooi gemaakt, enorm groot en leuk voor de allerkleinsten tot de wat oudere kinderen. Zoals we van Alex gewend zijn, stortte hij zich direct op alles wat hij zag. Er was zo veel nieuws te zien en te doen, echt jammer dat het ongenadig heet was.

Na een uur zijn we toch maar gevlucht en naar het huis van Joan en Jay gereden, die ons uitgenodigd hadden voor de lunch. Ook een bevriend koppel met hun zoontje Hector was erbij en de drie jongens hebben zich binnenshuis heerlijk uitgeleefd. Ook Daniel heeft bepaald niet te klagen over een gebrek aan speelgoed, en Alex heeft met veel plezier alles overhoop gegooid. Toen we rond half twee maar eens opgestapt zijn, viel de kleine boef als een blok in slaap op de achterbank!

Een wandeling met een staartje

Toen was hij nog wakker

Vanwege het zeer warme weer zijn we afgelopen zondag al heel vroeg op pad gegaan. We waren al lang niet meer in Croft State Park geweest en dit ligt op een minuut of 20 rijden bij ons vandaan. Zo waren we in ieder geval niet al te veel tijd kwijt aan een autorit. Om 8.45 stonden we aan het begin van de wandeling van (volgens het bord) 1.5 mijl (ca. 2.2 kilometer) en ondanks het vroege uur was het toch al 26 graden. De bomen waren weliswaar een beschutting tegen het directe zonlicht, maar evengoed was het onbeschrijflijk drukkend weer.

Het pad beloofde wat heuveltjes en verder niks bijzonders, dus met goede moed begonnen we eraan. Nog voordat we een halve kilometer gelopen hadden, wilde Alex alleen nog maar gedragen worden. We hebben hem toen maar in de kinderwagen gezet (maar goed dat we die meengenomen hadden) en niet veel later sliep hij. Vanaf dat moment werd het pad bovendien een stuk moeilijker begaanbaar. Er werd duidelijk niet zo heel vaak over gewandeld, dus het was erg dicht begroeid en er lagen erg veel omgevallen bomen over het pad. Ook het heuvelachtige karakter van het pad was geen leugen, het ging de hele tijd op en neer, over krakkemikkige bruggetjes en trapjes, talloze dikke boomwortels en meer van dat soort grappen. Uiteindelijk bleek ook de afstand van het pad langer te zijn dan vermeld, we hebben er een dikke 2 uur over gelopen. Pfff… we hadden geen droge vezel meer op ons lijf toen we terug kwamen bij de auto. Alex was overal mooi doorheen geslapen en had niet gemerkt hoe we met hem gesjouwd hebben. Ongelooflijk he!

Onze schone slaper

Eenmaal thuis dachten we dat Alex een wel heel hardnekkig stukje vuil op zijn oor had zitten, maar dat bleek bij nadere inspectie een teek te zijn. Oh jee, naar de Eerste Hulp maar weer! Op weg naar het ziekenhuis is de teek er trouwens afgevallen, dus eenmaal ter plaatse hebben ze alleen maar hoeven kijken naar de ‘wond’ en of er geen delen van de teek waren achtergebleven. Ze hebben ons uitgelegd op welke symptomen we bedacht moeten zijn de komende 10 dagen (in deze streken is niet de ziekte van Lyme het meest voorkomende gevolg van een tekenbeet, maar de Rocky Mountain blue fever). Al met al viel het dus reuze mee. Als ik het onderstaande filmpje bekijk dat ik vanmorgen gemaakt heb, geloof ik niet dat Alex erg ziek is.

Høken!

Toen Alex nog wat kleiner was, heeft hij van opa en oma Meijel een paar klompen gekregen. Hoewel ze nog steeds aan de royale kant zijn, kan hij er toch al aardig mee uit de voeten, zelfs op een glad tapijt. Op wat toepasselijke muziek hebben we hem vanavond zijn gang laten gaan en eerlijk is eerlijk, de Hollandse roots zitten er duidelijk in!

Songfestival

Een keer per jaar is het groot feest als het songfestival weer op televisie is. Veel mensen vinden het verschrikkelijk, maar wij moeten altijd weer vreselijk lachen om de vele camp, kitsch en beroerde engelse accenten. We maken ons allang niet meer druk om de politieke spelletjes die er gespeeld worden, maar liggen gewoon in een deuk om de eindeloze parade van ‘sterren’ die over elkaar heen struikelen om het meest op te vallen. Dit jaar had Griekenland zoals vanouds een gezellige bijdrage en ook Alex kon het wel waarderen, zoals blijkt uit onderstaand filmpje.

Dankzij het internet kunnen wij het songfestival op verschillende plaatsen bekijken. We hebben de computer aan de tv gekoppeld en alles dus mooi in breedbeeld kunnen zien!

Ballenjongen

Alex heeft tot op heden nog maar erg weinig belangstelling voor de televisie (gelukkig maar!), maar nu Roland Garros begonnen is, vindt hij het best interessant om even een poosje naar tennis te kijken. Hij klapt braaf als er een punt wordt gemaakt en doet net alsof hij zelf ook met een racket slaat. Ineens loopt hij weer volop met ballen te sjouwen en we hebben een paar plastic rackets gehaald waarmee hij al druk in de weer is geweest. Wie weet, in 2026 of zo, staat hij zelf op Roland Garros!

Van au naar wauw

De eerste "oorlogswond"

De dag begon vandaag een beetje anders dan we gepland hadden. In onze voorbereidingen voor een tripje naar Biltmore, gleed Alex uit in de douche terwijl hij zijn vinger in het doucheputje had gestoken. Door zijn val schraapte hij een flink stuk vel van zijn ringvinger en dat bloedde als een rund. Alle huidlagen waren weg en we zaten naar een groot gat te kijken. Alex wist niet wat hem overkwam en we mochten er ook niet aankomen, dus zo goed en kwaad als het kon hebben we een lapje om zijn hand gehouden en zijn we naar de eerste hulp gesneld.

Gelukkig was er geen kip en konden we snel bij een verpleegster en dokter terecht. Het zag er allemaal lelijk uit maar gelukkig viel het uiteindelijk mee. Een tetanusprik had hij een maand geleden nog gehad, de wond werd schoongemaakt en afgeplakt met een speciale pleister waarvan we nog een stapeltje hebben meegekregen. De komende 5 dagen moeten we de boel goed verzorgen en dan komt alles weer goed. Geen hechtingen dus, maar de dokter waarschuwde al dat die dag in de toekomst nog wel komt.

Een taveerne in Antler Hill Village

Na van de schrik bekomen te zijn, zagen we geen reden om niet alsnog naar Biltmore te rijden. We zijn hier weliswaar anderhalve week geleden nog geweest, maar dit weekend werd het Antler Hill Village officieel geopend. Dit stuk hadden we nog niet eerder gezien en we hadden gehoord dat het voor kinderen erg leuk is. Dat was zeker niet gelogen, Alexander vond het daar prachtig. En het was ook echt heel mooi gemaakt, een soort minidorpje met oude landbouwwerktuigen, dieren, live muziek en ouderwetse spellen, dit alles fraai aangekleed in Biltmore stijl. Alex vond van alle dingen die hij gezien en gedaan heeft de met een touwtje aan elkaar verbonden conservenblikken nog wel het mooiste. Toen we hem hier eindelijk wegsleepten, zette hij het flink op een brullen om zijn ongenoegen duidelijk te maken!

Regenlaarzen

Toen we vorig jaar in Nederland waren, kreeg Alex van opa en oma een paar Jip en Janneke regenlaarsjes cadeau. Nu is Alex erg verzot op al zijn schoenen, dus hij sleept er heel wat mee af, zo ook met zijn laarsjes. Ze zijn nog wat aan de grote kant, maar na een fikse regenbui eerder deze week (er viel toen 37 millimeter in een paar uur tijd) vond ik het wel een goed moment om ze een keer uit te proberen.

Niet moe te krijgen

Toen mijn ouders hier net aankwamen, duurde het niet zo lang of ze moesten erkennen dat Alex een wel erg bezig kereltje is met genoeg energie om ons allemaal bezig te houden. Meestal blijft hij de hele dag doorstuiteren en daar word je af en toe best een beetje moe van. In het onderstaande filmpje weet Alex opa en oma goed bezig te houden voordat hij naar bed moet.

Voor de goede orde: dat waren precies 15 buitelingen.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag