Upstate Fair

Op televisie zagen we de laatste weken aankondigingen voor de Upstate Fair in Greenville. Dit is een soort kermis, maar dan met het gebruikelijke Amerikaanse tintje. We waren wel benieuwd wat voor mensen hier op af komen en wat er te zien zou zijn, dus zijn we op de laatste dag van augustus, in hitte en benauwdheid, naar het platteland van Greenville gereden, waar het te doen was.

Als je Greenville alleen kent als grote stad is de lokatie van de kermis wel even een verrassing. De Greenville Pickens Speedway Track (een racebaan) waar het rondom te doen is, is bijna net zo landelijk gelegen als de rodeo in Blacksburg. Het volk dat er rond loopt, lijkt er ook verdacht veel op… maar de kermis trekt ook veel mensen uit de Latino gemeenschap aan.

Overzicht van de Fair.

We komen rond een uur of half vijf aan en maken eerst eens een rondje over het terrein. Er staan veel eettentjes (natuurlijk), maar ook knullige ‘attracties’ gericht op kinderen, zoals eendjes uit het sop vissen, basketbal gooien, dartpijltjes mikken op ballonnen en meer van dat soort leuks. Daarnaast zijn er ook de attracties voor volwassenen, zoals de Fire Ball, de Ring of Fire en de Skydiver. De Fire Ball zit iedere keer vol, maar het bevalt niet iedereen even goed. Als wij komen aanlopen, strompelt een dame uit het toestel en gaat trillend op een trapje zitten terwijl ze door iemand getroost wordt. Op de achtergrond loopt het personeel met emmetjes sop rond om de schade van de afgelopen rit weer wat te herstellen.

Op de Speedway staan talloze oldtimers en andere interessante auto’s tentoongesteld. Iedereen is welkom om de racebaan op te lopen en de bolides van dichtbij te bekijken. De eigenaren zitten er op stoeltjes naast en zijn erg trots als je belangstelling toont voor hun wagen. Het is een typische hangplek voor de mannen die de kermis bezoeken. Als Rob een foto maakt van een knalrode Mustang met wel zeer brede banden, staan er een paar tienerjongens bij die zijn camera bijna net zo interessant vinden als de auto die voor hen staat.

Tot ongenoegen van de autobezitters op de racebaan vallen er enkele druppels en neemt de luchtvochtigheid alleen nog maar verder toe. Met doeken worden de druppels direct van de wagens gepoetst. Een bezoek aan de toiletten bij de racebaan is wel een erg bijzondere ervaring. De ‘hokjes’ zijn niet afgesloten met deuren maar met sjofele douchegordijntjes, die door de wind en tocht nogal opwaaien.

Een ouderwetse zweefmolen.

We lopen nog eens een stukje verder en komen zo bij het ‘dierenpark’ terecht. Hier staat veel vee, maar ook enkele zielige olifanten waarop je ritjes kunt maken. Verder staat er een kooi met tijgers, niet beschikbaar voor ritjes maar wel voor een show later op de avond. We lopen voorbij koeien, lama’s en geiten en komen dan bij de rodeo-arena. Het is nog een klein half uurtje voordat de show begint, maar de tribunes zijn beperkt dus we gaan alvast zitten. Als rond 19.15 de show begint zit het helemaal vol. Rob maakt enkele mooie actiefoto’s van het bareback rijden. De lucht begint echter gevaarlijk zwart te worden en als de eerste dikke druppels vallen, besluiten we te gaan. Niet veel later volgt de rest van de toeschouwers als de regen aanzwelt tot plensbui-proporties. Er is een schuur met gevogelte waar we even kunnen schuilen.

Als het ergste over is laten we ons nog verleiden tot het eten van een hamburger in een van de vettige eetstandjes. Er is werkelijk geen enkel gezond alternatief te vinden, dus vooruit dan maar. Rond half negen hebben we het wel weer gezien en rijden we, opnieuw in de gutsende regen, terug naar huis. De bliksemflitsen in de zwarte lucht zijn een spektakel om te zien terwijl we door het glooiende landschap rijden.