Hilton Head Island (deel 2)

Vrijdagmorgen worden we in onze comfortabele bedden wakker en beginnen we aan een lange dag. Op het balkon ontbijten we gevijven met een fruitsalade en de cruesli die ik de dag ervoor nog heb gemaakt. Het is een stralende dag en we hebben besloten om ’s morgens aan het strand te blijven en ’s middags fietsen te huren om op het eiland rond te kijken.

Eiken met Spaans mos.Eenmaal op het strand installeren we ons. Een paar ligstoelen, badhanddoeken, speelgoed voor Emma en een klein tentje waarin ik kan zitten zodat ik beschermd blijf tegen de zon. Het is al vroeg erg warm dus zonnebrandcreme is geboden. Daniel duikt de zee in, Rob speelt met Emma en een zandkasteel en Vicki en ik kijken hoe de opkomende vloed langzaam maar zeker het strand opslokt. Rondom ons zien we veel mensen die al veel te vaak en veel te lang in de zon hebben gezeten (waarschijnlijk ook met veel te veel bier). Rond een uur of 11.00 is het bloedheet in de zon en we besluiten naar binnen te gaan om daar voor een vroege lunch te zorgen. De vloed neemt rond 11.30 bijna het hele strand in, dus het is sowieso een goed idee om ergens anders te gaan zitten.

Na de lunch wordt er aan de deur geklopt en komt iemand onze huurfietsen bezorgen. Het zijn van die typisch Amerikaanse fietsen met mandjes aan het stuur. Op het eiland zijn overal goede fietspaden aangelegd maar het blijft grappig om te zien hoe onwennig de meeste Amerikanen op hun fiets zitten. We rijden over de kronkelende paden onder de met Spaans mos begroeide eiken tot we uiteindelijk bij Harbourtown komen. Het is een van de vele haventjes op het eiland, maar wel een van de bekendste. Hier staat immers de vuurtoren en er liggen peperdure jachten waaraan je je kunt vergapen. De winkeltjes in dit gebied zijn stuk voor stuk erg luxe en alles ademt hier weelde uit.

Bij een klein winkeltje kopen we een ijsje en we lopen de pier op. Er staat een stevige zeebries en het is leuk om naar de pelikanen en andere vogels te kijken die zich op de wind laten glijden. De indrukwekkende pelikanen duiken een voor een de zee in om vis te vangen. Aan de pier liggen diverse boten klaar voor verschillende soorten tochten. Je kunt er voor astronomische bedragen op tonijn en haaien jagen, of het bij een ‘diner op zee’-cruise houden. Wij hebben voor later op de avond een privetochtje waar we dolfijnen gaan spotten. Met dat in ons achterhoofd zorgen we dat we op tijd terug in het appartement zijn, waar we een klein hapje kunnen eten en in het geval van Rob en ik een pilletje Dramamine kunnen nemen tegen reisziekte.

Tidal marsh op Hilton Head.Om een uur of vijf rijden we naar de baai waar we op de speedboot zullen stappen. Het is nog een aardig eindje rijden en de boot ligt al klaar als we aankomen. Kapitein Chris arriveert kort daarna en we stappen in het bootje. Het is altijd weer even wennen als de grond onder je voeten nogal wiebelt. Er zijn geen andere klanten voor deze reis, dus we kunnen direct vertrekken. Het eerste stuk komen we door de beschermde ‘tidal marshes’ (dat zich in het Nederlands laat vertalen als ‘kwelder‘) van het eiland, een gebied dat stikt van het leven. Ook de dolfijnen die we vandaag gaan zoeken laten zich hier wel eens zien.

Onze tocht over het water komt langs paleizen van huizen en de gids vertelt honderduit over wat we allemaal om ons heen zien. In de tussentijd houdt hij contact met collega’s op het water om te horen waar recent nog dolfijnen zijn gespot. Als we buiten het beschermde gebied komen, gaat de boot in een hogere versnelling en snijden we door de golven richting het open water op zee. De zon begint zoetjesaan te zakken en zorgt voor mooie kleuren in de lucht. Het duurt een hele tijd, maar ineens zien we ze dan: dolfijnen vlakbij de boot. De vinnen steken duidelijk boven het water uit en we leggen de boot nagenoeg stil om ze niet te storen. Foto’s maken is echter erg moeilijk, want steeds als je je camera op de dolfijnen richt, duiken ze weer onder water.

Dolfijnen spotten is, euh, dol-fijn!We zijn al bijna twee uur onderweg als het tijd wordt om terug te keren voordat het te donker wordt. Chris gooit de boot op volle snelheid en vraagt of we achterin willen gaan zitten, omdat we nu tegen de golven in gaan en het kan nog wel eens nat worden. Het is een behoorlijk pittig ritje maar iedereen vindt het best. Ook Emma geniet met volle teugen, een echte kleine waterrat. Onderweg komen we nogmaals dolfijnen tegen, een moeder met kalf deze keer, heel bijzonder om van zo dichtbij te zien. In het bijna volledig duister keren we terug naar de steiger, omringd door de vele lichtjes in de verte.

In het appartement maken we pannenkoeken met bosbessen als avondmaal en kruipen we om een uur of 22.00 afgepeigerd in bed. We hebben vandaag zo veel gedaan dat het voelt alsof we hier al een week zijn!