South Carolina Botanical Garden

Waterval in de botanische tuin.

Vandaag, 30 december, is het een stralende winterdag. De hemel is strak blauw en het kwik is opgelopen tot 20 graden. Heerlijk weer dus, en prima om buiten iets te ondernemen. Aangezien de baby zich nog altijd niet gemeld heeft, kunnen we nog even genieten van een laatste uitstapje met z’n tweeen. Rob heeft een tijdje geleden ontdekt dat er een botanische tuin in Clemson ligt, op ongeveer een uur rijden hier vandaan. Het is een staatstuin die onderhouden wordt door de faculteit Plantkunde van de universiteit Clemson. Zodoende is de entree gratis.

In alle rust zijn we naar het kleine plaatsje Clemson gereden. Het belangrijkste in Clemson is de universiteit en het daarbij behorende American Football team. Als de ploeg thuis speelt, zit het stadion Death Valley met een capaciteit van 90.000 helemaal vol.  Ter vergelijking: de totale bevolking van Clemson telt 12.000 en het centrum bestaat uit twee kleine straten.

In de botanische tuin zijn we eerst naar het bezoekerscentrum gereden waar hostess Jackie ons uitgebreid vertelt wat er allemaal te zien en te doen is. Op een plattegrond duidt ze voor ons aan wat op dit moment de interessantste plaatsen zijn. Behalve de tuin is er ook een groot arboretum waar we doorheen rijden. Langs deze weg liggen een aantal parkeerplaatsjes waar je de auto stil kunt zetten om even rond te kijken. Zelfs in deze wintermaanden is de tuin, zeker op een stralende dag als vandaag, erg aantrekkelijk.

Van het arboretum rijden we naar het botanische deel waar onder andere camelia’s in bloei staan. De bijen zijn hier nog volop bezig met het verzamelen van nectar, waardoor je het gevoel krijgt dat het al lente is. We struinen lekker door de tuinen, via slingerende paadjes en hier en daar een tuintje of hut die de moeite van het bekijken waard is. Een aanstaande bruid laat zich vandaag fotograferen en sleept een heel gezelschap mee om zo goed mogelijk voor de dag te komen. Gelukkig heb ik mijn eigen fotograaf bij me: Rob knipt in een paar uur weer ruim honderdvijftig foto’s die stuk voor stuk zó ingelijst kunnen worden.

Op de weg naar huis draaien we bij Greenville even van de snelweg af voor een koffietje bij Starbucks. Zonder jas kunnen we heerlijk buiten op het terras zitten. December? Niks van te merken!

Baby Hanssen, week 41…

Baby Hanssen, week 41.Tja, zo zit je 9 maanden uit te kijken naar de datum dat je baby zou moeten verschijnen, en zo verstrijkt deze bijzondere dag zonder dat er iets gebeurt. Hoewel de helft van alle vrouwen na de uitgetelde datum bevalt, is het toch heel erg vervelend als het je overkomt, ook al bevind je je in goed gezelschap. Het is alsof je iedereen zwaar teleurstelt, jezelf voorop. Niets om vrolijk van te worden. Het regent inmiddels telefoontjes en emails vol goedbedoelde vragen, maar in de praktijk is het erg deprimerend om iedereen ‘nee’ te moeten verkopen.

Vandaag zijn we dan ook gewoon op controle geweest bij Dr. Warren. De verpleegsters keken er al naar uit om te zien of we nog zouden opdagen, en ondanks al onze pogingen om de weeen op gang te brengen, zaten we inderdaad als vanouds in de wachtkamer. Een bloeddruk van 127/74, geen gewichtstoename, hartslag 90. Mijn buik meet inmiddels 41 cm, dus de baby groeit nog steeds goed door.

Omdat dokters week 41 nog wel willen afwachten, maar niet veel langer dan dat (omdat de kwaliteit van de placenta dan ineens hard achteruit gaat, het vruchtwaterniveau spectaculair kan dalen en om nog talloze andere redenen) hebben we vandaag gezocht naar een geschikte datum om ingeleid te worden. Volgende week maandag krijgen we eerst een echo om te zien of de baby nog in goede gezondheid verkeert. Op 6 januari is het de grote dag; mocht de kleine zich dan nog niet uit zichzelf gemeld hebben, dan gebeurt het op deze dinsdag. Er is dus eindelijk een licht aan het eind van de tunnel: nog maximaal 8 dagen voordat we eindelijk de trotse ouders zijn van een zoon.