Watervallen

Looking Glass FallsRob volgt op televisie een programma op een lokale zender dat Wild Photo Adventures heet. Presentator en fotograaf Doug Gardner bezoekt daarin elke week een lokatie in South of North Carolina die de moeite waard is om naar toe te gaan en wat plaatjes te schieten. In een van de afleveringen ging het over watervallen en sindsdien waren we eigenlijk op zoek naar een gelegenheid om iets met de opgedane kennis te doen.

Eens in de twee maanden krijgen we via de post een boekje dat ‘Spartanburg’ heet, een tijdschrift met daarin nieuws en artikelen over de regio, vooral over interessante en weinig bekende zaken die desondanks best de moeite waard zijn. In de nieuwste editie staat een heel stuk over watervallen in de omgeving, waarvan we van de meeste het bestaan niet eens wisten. Alle watervallen die beschreven staan, liggen min of meer op een bereikbare afstand dus het duurde niet lang of Rob had zijn lenzen uitgezocht en stond al klaar.

Alexander vindt water en ook vallend water erg interessant, dus we hadden er geen twijfels over of hij zich wel zou kunnen amuseren tijdens onze watervallen-zoektocht. Onze eerste bestemming was Pearson’s Falls nabij Saluda, NC. Met behulp van de TomTom kwamen we lekker achteraf terecht, tussen het supergroen stond een wegwijzer en na een klimmetje werden we beloond met zicht op een prachtige waterval. Family portrait at Pearsons FallsEr waren aanvankelijk nog wat andere mensen, maar op een gegeven moment stonden we er nog maar met z’n drieen. Een prachtig hoekje natuur! Alexander heeft heerlijk naar het water zitten kijken, en ook naar zijn papa die druk in de weer was met de camera en het statief.

Van Pearson’s Fall reden we in ongeveer drie kwartier naar het Pisgah National Forest in de buurt van Brevard, NC. In dit recreatiepark liggen maar liefst zes watervallen, maar we hebben gezien het tijdstip slechts de meest bekende (en helaas dus ook toeristische) bezocht, de Looking Glass Falls. Deze ligt pal naast de weg en is dus eenvoudig bereikbaar. Het was er druk en je mag er in het water, dus veel mensen liepen er in badpak om een duik in het water te nemen.

We waren nog nooit in Pisgah geweest, maar het was ons snel duidelijk dat je hier gemakkelijk een hele dag kunt doorbrengen. De meeste watervallen liggen wat hoger en je moet er een korte of iets langere wandeling voor over hebben om er te komen, maar we kijken er al naar uit om weer een keertje terug te komen en de rest te bekijken.

Baby-laptop

Onlangs vonden we een baby-laptop van het merk V-Tech. We dachten dat dat wel een spekje naar het bekje van onze Alexander zou zijn, en dat hadden we goed geraden.  Alle functies worden iedere dag flink onderzocht, maar het allermooiste aan het hele apparaat vindt hij toch wel het ‘deksel’. Dat wordt stelselmatig open en dicht gedaan.

In het onderstaande filmpje is Alex stevig aan het multi-tasken. Hij speelt tegelijkertijd met zijn laptopje, volgt het televisieprogramma dat papa aan het kijken is en reageert tussendoor ook nog even op de gekke bekken van mama.

Scrapbooking

Zoals de meeste mensen wel weten houd ik me graag bezig met het borduren van kaarten en ander knutselwerk. Met Alexander in ons leven zijn er maar weinig momenten dat ik nog even lekker kan hobbyen, maar als er ook maar even een gelegenheid is, probeer ik toch het een en ander te fabriceren. Gewoon omdat ik het leuk vind, maar ook omdat ik op die manier graag aan iemand laat weten dat ik hem of haar de moeite waard vind.

Een voorbeeld van scrapbooking.In Amerika hebben ze nog nooit van kaarten borduren gehoord, dus het was maar goed dat ik het nodige aan materiaal meegenomen had uit Belgie. Een zeer veel voorkomende hobby is hier het zogeheten ‘scrapbooking’, een techniek waarbij je min of meer alles kunt gebruiken wat je tegenkomt om daarmee fotoalbums, kaarten en wat dies meer zij te maken. Hoewel het idee is dat je allerlei restjes (‘scraps’) gebruikt voor je hobby, komt het er in de praktijk op neer dat je een heleboel materiaal koopt dat op restjes lijkt, maar het dus zeker niet zijn.

Toen we hier net kwamen wonen zag ik daar al snel de charme van, het is werkelijk een heel aantrekkelijke manier om je foto’s in te plakken. Er bestaat geen ‘goed’ of ‘fout’, alleen maar wat je zelf mooi vindt. Naar schatting 16% van alle Amerikanen houdt zich met scrapbooking bezig, wat zich vertaalt naar 1 persoon per gezin. Er zijn winkels (GROTE winkels) die alleen maar scrapbooking materiaal verkopen en daarvan kunnen bestaan. Tja, zei ik tegen Rob, als ik daar aan begin is het einde zoek…

Ik heb het bijna anderhalf jaar volgehouden, maar uiteindelijk heb ik er dan toch aan toegegeven… Voor Moederdag heb ik het nodige startmateriaal mogen kopen en ook daarna zijn er nog een paar uitstapjes naar de hobbywinkel gevolgd. Het is echt leuk om je mee bezig te houden en kost uiteraard de nodige tijd. Om die reden is onze eetkamer momenteel omgetoverd in een hobbyhoekje en als Alex eens per ongeluk een dutje doet, kan ik snel aan de slag omdat alles al klaar staat. Het mooie is nog wel dat ik mijn hobby van kaartborduren (en alle hobbies die ik daarvoor nog heb gehad) kan combineren met het scrapbooken. Het is gewoon een zeer grote uitbreiding!

Allemaal beestjes

Moms with cubsEen paar weekenden geleden hebben we na ons bezoek aan de dierentuin in Greenville een jaarabonnement op deze zoo genomen. Het bijkomende voordeel is dat hetzelfde abonnement ook gratis toegang verleent aan de dierentuin in Columbia (Riverbanks) en 50% korting op nog een heleboel andere plaatsen. Daar wilden we dus gerust 49 dollar aan uitgeven.

Afgelopen zondag was een prima gelegenheid om nog eens met Alexander naar Riverbanks te gaan. Hij was hier al eens eerder geweest, met ‘opa en oma Eindhoven’, toen hij een week of twee oud was. Toen was het nog koud en kaal, inmiddels lag de zoo er heel anders bij. Onze kleine mop heeft zijn oogjes weer uitgekeken. Samen met papa en mama heeft hij een heel aantal dieren eens flink bekeken. Je zag hem denken: Waar ben ik nu weer verzeild geraakt?

In tegenstelling tot ons eerste bezoek was Alex deze keer voor het grootste deel wakker. Andere kinderen kwamen blij op hem toegehuppeld om te zeggen wat een schatje het is. Een moeder met drie kinderen merkte op: “Wat een snoesje! Is het zijn eerste bezoek aan de dierentuin?” Ik heb toen maar eerlijk geantwoord dat het al de 5de keer was. Sterker nog, eerder in de week ben ik met hem, Vicki en Emma nog in Hollywild geweest! Het dierentuinen wordt Alexander dus min of meer met de paplepel ingegoten.

Weer wat geleerd

Eerder deze week verraste Alex ons door opeens van zijn rug op zijn buik te rollen. Wanneer we hem nu op de tummy time mat leggen, kun je er op wachten dat hij al snel omdraait. Eenmaal op zijn buik begint hij blij te ‘zwemmen’, een activiteit waar hij zich graag mee bezig houdt. We moeten ons maar eens gaan bedenken hoe we het huis kindveilig kunnen maken, want het lijkt erop dat Alexander over een paar maandjes aan het kruipen zal zijn.

Op veler verzoek

Wie het over Alexander heeft, heeft het vroeg of laat over de foto met de zonnebril, een van onze ‘greatest hits’ op Flickr. Toegegeven, het ding staat onze knul ook erg schattig en stoer tegelijk, dus om iedereen zijn dosis Alex-met-zonnebril nog eens te geven, bij deze onderstaand filmpje.

Om alle kijkers gerust te stellen, op het eind van het filmpje is Alex niet van de bank gevallen, maar we hadden het filmen voor de zekerheid even stopgezet.

NC Arboretum

Voor het eerst sinds een aantal weekenden was het eindelijk weer eens droog Flowersen zonnig, dus een gelegenheid om er op uit te trekken. Tijdens onze trips naar Asheville zijn we al verschillende keren het bordje ‘NC Arboretum’ gepasseerd, en een blik op het internet leerde ons al snel dat het een verzameling flinke tuinen met een grote diversiteit aan bomen is. Bij natuurfotograaf Rob begon het direct te kriebelen, dus een bestemming voor (Pinkster)zondag was snel gevonden.

Het is ongeveer een uur rijden naar het Arboretum, dat net als Biltmore in Asheville ligt, zij het aan de andere kant. Hoewel de tuin al in 1986 geopend is, ziet het er uit alsof het amper een jaar bestaat, alles is heel keurig en nieuw en bovendien wordt er nog uitgebreid. Deze middag wordt er een nieuw standbeeld onthuld, dus er staat heel wat sjiek volk rondom geschaard. Als Rob gaat informeren wat er te doen is, vertrouwt een van de medewerksters me snel toe: “Het stelt allemaal niet zo veel voor.” Waarmee ze maar bedoelde dat we heus niet tot 14.00 hoefden te staan wachten op de onthulling.

The new umbrella for our strollerIn plaats daarvan zijn we dus lekker rond gaan wandelen door de diverse tuinen, de warmte trotserend want het kwik loopt op tot boven de 30 graden. Gelukkig hadden we op zaterdag onze wandelwagen uitgebreid met een parasolletje, dat komt direct van pas want Alex zit mooi in de schaduw. Jammergenoeg zijn niet alle tuinen even makkelijk te bewandelen met een kinderwagen, maar we houden het er desondanks toch de hele dag uit. Alexander mag zich weer verheugen op de nodige complimentjes en vertederde blikken van andere bezoekers. Zelf kijkt hij zijn oogjes uit bij het zien van alle felle kleuren, het heldergroen van de blaadjes en knalkleuren in de bloemen. Hij slaapt geen moment: pas op de weg naar huis vallen eindelijk zijn ogen dicht.

Voor we naar huis gaan, rijden we nog een paar mijl verder naar een winkelcentrum. We zijn er nu toch vlakbij, dus denken we even snel te kijken wat hier zoal te doen is. Dat wordt een desillusie, het is er zeer doods, zowel qua winkels als bezoekers. De helft van de winkels is dicht en wat er wel open is, is niet veel soeps. Er loopt een handjevol mensen rond, heel vreemd voor een zondagmiddag. Hier hoeven we in ieder geval niet meer terug te komen als we eens lekker willen shoppen.