Allemaal beestjes

Moms with cubsEen paar weekenden geleden hebben we na ons bezoek aan de dierentuin in Greenville een jaarabonnement op deze zoo genomen. Het bijkomende voordeel is dat hetzelfde abonnement ook gratis toegang verleent aan de dierentuin in Columbia (Riverbanks) en 50% korting op nog een heleboel andere plaatsen. Daar wilden we dus gerust 49 dollar aan uitgeven.

Afgelopen zondag was een prima gelegenheid om nog eens met Alexander naar Riverbanks te gaan. Hij was hier al eens eerder geweest, met ‘opa en oma Eindhoven’, toen hij een week of twee oud was. Toen was het nog koud en kaal, inmiddels lag de zoo er heel anders bij. Onze kleine mop heeft zijn oogjes weer uitgekeken. Samen met papa en mama heeft hij een heel aantal dieren eens flink bekeken. Je zag hem denken: Waar ben ik nu weer verzeild geraakt?

In tegenstelling tot ons eerste bezoek was Alex deze keer voor het grootste deel wakker. Andere kinderen kwamen blij op hem toegehuppeld om te zeggen wat een schatje het is. Een moeder met drie kinderen merkte op: “Wat een snoesje! Is het zijn eerste bezoek aan de dierentuin?” Ik heb toen maar eerlijk geantwoord dat het al de 5de keer was. Sterker nog, eerder in de week ben ik met hem, Vicki en Emma nog in Hollywild geweest! Het dierentuinen wordt Alexander dus min of meer met de paplepel ingegoten.

Weer wat geleerd

Eerder deze week verraste Alex ons door opeens van zijn rug op zijn buik te rollen. Wanneer we hem nu op de tummy time mat leggen, kun je er op wachten dat hij al snel omdraait. Eenmaal op zijn buik begint hij blij te ‘zwemmen’, een activiteit waar hij zich graag mee bezig houdt. We moeten ons maar eens gaan bedenken hoe we het huis kindveilig kunnen maken, want het lijkt erop dat Alexander over een paar maandjes aan het kruipen zal zijn.

Op veler verzoek

Wie het over Alexander heeft, heeft het vroeg of laat over de foto met de zonnebril, een van onze ‘greatest hits’ op Flickr. Toegegeven, het ding staat onze knul ook erg schattig en stoer tegelijk, dus om iedereen zijn dosis Alex-met-zonnebril nog eens te geven, bij deze onderstaand filmpje.

Om alle kijkers gerust te stellen, op het eind van het filmpje is Alex niet van de bank gevallen, maar we hadden het filmen voor de zekerheid even stopgezet.

NC Arboretum

Voor het eerst sinds een aantal weekenden was het eindelijk weer eens droog Flowersen zonnig, dus een gelegenheid om er op uit te trekken. Tijdens onze trips naar Asheville zijn we al verschillende keren het bordje ‘NC Arboretum’ gepasseerd, en een blik op het internet leerde ons al snel dat het een verzameling flinke tuinen met een grote diversiteit aan bomen is. Bij natuurfotograaf Rob begon het direct te kriebelen, dus een bestemming voor (Pinkster)zondag was snel gevonden.

Het is ongeveer een uur rijden naar het Arboretum, dat net als Biltmore in Asheville ligt, zij het aan de andere kant. Hoewel de tuin al in 1986 geopend is, ziet het er uit alsof het amper een jaar bestaat, alles is heel keurig en nieuw en bovendien wordt er nog uitgebreid. Deze middag wordt er een nieuw standbeeld onthuld, dus er staat heel wat sjiek volk rondom geschaard. Als Rob gaat informeren wat er te doen is, vertrouwt een van de medewerksters me snel toe: “Het stelt allemaal niet zo veel voor.” Waarmee ze maar bedoelde dat we heus niet tot 14.00 hoefden te staan wachten op de onthulling.

The new umbrella for our strollerIn plaats daarvan zijn we dus lekker rond gaan wandelen door de diverse tuinen, de warmte trotserend want het kwik loopt op tot boven de 30 graden. Gelukkig hadden we op zaterdag onze wandelwagen uitgebreid met een parasolletje, dat komt direct van pas want Alex zit mooi in de schaduw. Jammergenoeg zijn niet alle tuinen even makkelijk te bewandelen met een kinderwagen, maar we houden het er desondanks toch de hele dag uit. Alexander mag zich weer verheugen op de nodige complimentjes en vertederde blikken van andere bezoekers. Zelf kijkt hij zijn oogjes uit bij het zien van alle felle kleuren, het heldergroen van de blaadjes en knalkleuren in de bloemen. Hij slaapt geen moment: pas op de weg naar huis vallen eindelijk zijn ogen dicht.

Voor we naar huis gaan, rijden we nog een paar mijl verder naar een winkelcentrum. We zijn er nu toch vlakbij, dus denken we even snel te kijken wat hier zoal te doen is. Dat wordt een desillusie, het is er zeer doods, zowel qua winkels als bezoekers. De helft van de winkels is dicht en wat er wel open is, is niet veel soeps. Er loopt een handjevol mensen rond, heel vreemd voor een zondagmiddag. Hier hoeven we in ieder geval niet meer terug te komen als we eens lekker willen shoppen.