Op stap met dino’s

Eerder deze week hoorde Rob op de radio een aankondiging voor een dinosaurus ‘show’ in Greenville. We zochten het op op internet en het zag er heel leuk uit, bovendien mocht je veel dingen aanraken en je kon zelfs ritjes maken op een ‘echte’ dinosaurus, dus dat klonk wel als iets waar je met je kinderen naar toe kan!

Op zondagochtend was het spektakel al open vanaf 10 uur, wat ons enigszins verbaasde omdat voor de middag de kerken uit hun voegen barsten. We dachten dan ook de grote drukte voor te blijven door op tijd daar te zijn (natuurlijk in de nieuwe auto!) maar daar kwam de aap uit de mouw: ofwel alle ongelovigen waren naar de dino’s gekomen, ofwel de kerken in Greenville zaten een stuk minder vol die ochtend. Het was namelijk al aardig druk toen we om half elf binnenstapten.

Maar wat was het leuk! Overal stonden dino’s opgesteld, voorzien van zogeheten ‘animatronics‘ in taferelen die verbeeldden hoe het eruit moet hebben gezien toen deze beesten de aardbol nog domineerden. Alex stond het allemaal met grote ogen te bekijken en hoewel het indrukwekkende creaturen waren en luid gegrom uit de luidsprekers knalde, nam Nova het ook heel relaxed in zich op. Het leek wel alsof we op de filmset van Jurassic Park rondliepen.

Behalve bewegende dino’s was er ook een heel speelparadijs met springkussens, een tekenhoek, een ‘goudmijn’, een zandbak waar je dinosaurusbotten kon opgraven en zelfs dino’s waar je op kon rijden. Dat eerste en dat laatste zag Alex helemaal zitten, dus we hebben hem heerlijk zijn gang laten gaan. Hij was de koning te rijk en wist ook precies op welke dinosaurus hij wilde zitten.

Het was binnen te donker om goede foto’s te maken, maar de camera heeft flink gedraaid. In de loop van de dag verschijnt een filmpje met de nodige beelden bij dit bericht.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/wdMPwvswMzg?rel=0

Cottonwood Trail

‘Het is weer bijna zomer!’ horen we overal om ons heen, maar wij hopen vurig dat het qua weer niet nog warmer wordt dan het nu al weken is. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer de temperatuur nog onder de 30 graden is geweest, eigenlijk is het elke dag tussen de 35 en 39 graden, bloed- en bloedheet. Alex is overdag met geen bezem naar buiten te krijgen, hij heeft gewoon last van de warmte en dat is natuurlijk niet vreemd met zulk weer. “Ate niet buiten, Ate binnen, deur dicht,” zegt hij dan.

Deze zondag zijn we dan ook niet zo ver van huis geweest zodat we ’s morgens al vroeg de Cottonwood Trail konden wandelen aan de oostkant van de stad. Het blijft een heel erg mooi stukje natuur en bovendien is het een perfecte afstand voor Alex. Nova hing in de carrier bij papa op de buik lekker te slapen. Voor Alex hadden we een emmertje en schepje meegenomen en hij heeft onderweg de nodige emmers gevuld (en ook weer geleegd, gelukkig). Ondanks het vroege uur was het toch al flink zweten!

Het was weer genieten van het stuk boven de wetlands, het stikte van de kikkers, kreeftjes, libellen, vogels en andere beesten. Vanwege het vrij natte voorjaar stond er meer water dan we ooit eerder gezien hadden en de natuur was bovendien bijzonder weelderig. Op meerdere plaatsen groeiden de waterplanten royaal over de vlonders heen. En deze tijd van het jaar kun je ook goed zien waar het pad zijn naam aan te danken heeft. Op veel plaatsen lagen de witte, katoen-achtige vlokken op de grond, een heel bijzonder gezicht!

Een zeer kindvriendelijk weekend

Geitjes voeren

Dit weekend, dat vanwege Labor Day (dag v/d arbeid) drie dagen duurde, hebben we Alex flink verwend door allemaal dingen te doen die hij leuk vindt. Op zaterdag zijn we eerst naar Hollywild geweest. Dit park sluit in de koelere maanden, dus waarschijnlijk was het ons laatste bezoek dit jaar. Het leuke hier is dat je de dieren mag voederen, dus we hebben een flinke zak diervoer gekocht en Alex zijn gang laten gaan. Dit ging in het begin heel goed, totdat Alex de boel zelf begon op te eten. Bah! Maar zelf had hij er niet zo’n problemen mee en stak oude stukken brood en korrels in zijn mond. Van de hapjes die we voor hem hadden meegebracht moest hij natuurlijk niets hebben. Ook de safaririt was weer prachtig, Alex bekeek het met grote ogen en vond het geweldig en een beetje eng tegelijk. Die grote runderen zijn ook zo gigantisch!

Op de schommel in Kids Planet

Op zondag zijn we naar een heel grote speeltuin geweest, Kids Planet, die in de buurt van het vliegveld ligt, dus op zo’n 25 minuten rijden. Het was ’s nachts flink afgekoeld, dus de ochtend was met 20 graden aan de frisse kant. De eerste keer dat we hier waren, was het zo heet dat we het binnen drie kwartier al voor gezien hielden. Maar deze keer was het heerlijk en Alex heeft zich lekker moe kunnen maken met klimmen, klauteren en schommelen. Het is toch geweldig dat zo’n enorme speeltuin geen cent entree vraagt! Een van de leukste dingen in Kids Planet is een aantal poortjes die water vernevelen en waar Alex maar onderdoor blijft rennen. Lekker verkoelend als het warm is, en als we tegen de middag weer vertrekken is het weer gewoon ouderwets heet.

Op maandag, Labor Day, zijn we ’s middags naar de Upstate Fair gegaan, een soort van kermis. Hier is voor de kleintjes genoeg te doen en we hebben Alex een paar ‘spelletjes’ laten doen. Met het vissen van een eendje heeft hij een bal gewonnen en met een dartpijltje gooien werden we een speelgoedslang rijker. Er was een hoop te zien en te doen en Alex vond vooral een of ander achtbaantje interessant. Toen hij de rit had bekeken en de karretjes stopten, holde hij naar de trap om zelf in te stappen. Maar hij was er nog veel te klein voor, iets waar hij het trouwens niet mee eens was. We kwamen wel een groot bad met rubberen bootjes tegen waar hij van de mevrouw die er bij stond gerust in mocht. Het sturen bleek nog een hele uitdaging en pas op het eind kreeg hij het een beetje door. Er dobberde een eendje in het water dat hij steeds wilde pakken maar het was natuurlijk steeds net mis. Het was wel lekker bij het water, want op de middag in de volle zon bovenop het asfalt was het weer flink afzien. ’s Avonds hebben we de Dag van de Arbeid nog wat in de praktijk gebracht en de auto gewassen en het gras gemaaid. De ochtenden en avonden beginnen koeler te worden en het is dan heerlijk om buiten te zijn!

Met een snotneus op pad

Leut bij de regenbooglori's

Dit weekend was Alex flink aan het snotteren, iets dat hij waarschijnlijk van Sarah heeft overgenomen na hun speelafspraak van vorige week. Hij was er vooral zaterdag wat suf van en we hebben hem wat pijnstillers gegeven om de dag door te komen. In de nacht van zaterdag op zondag heeft de kleine man toch vrij goed geslapen en was ’s morgens in een vrolijke bui, zodat we het toch aan durfden om met hem naar de dierentuin in Columbia te gaan. Het was alweer een tijdje geleden dat we hier nog geweest zijn (maart van dit jaar) dus het was leuk om hier weer rond te wandelen.

Alle dieren die Alex leuk en interessant vindt, kan hij hier vinden en dat deed hij dan ook. Al meteen bij het eerste verblijf kon hij geen genoeg krijgen van de baviaan. Hij herkende verschillende soorten apen en deed er steeds een aap na om ons duidelijk te maken waar we naar keken. Ook de leeuwen, slangen, de krokodil, zebra’s en olifanten mochten op zijn goedkeuring rekenen. Bij de giraffen mag je sla kopen om aan de dieren te voeren en Alex keek met grote ogen naar de enorme giraffekop die over het hek ging. Van iemand die er stond kreeg hij een blaadje sla om deze ook te voeren, dat was een hele ervaring! Iedereen die erbij stond moest lachen om zijn reactie! Bij de regenbooglori’s kun je een bakje nectar kopen en aan de vogels voeren en we dachten dat Alex nu oud genoeg is om dat leuk te vinden. En inderdaad, hij was helemaal verrukt dat de vogels bij ons kwamen zitten. Zijn snoet was vol verwondering en plezier.

Van het vorige bezoek kon Alex zich de caroussel nog herinneren, want toen hij deze zag wilde hij er meteen in. Samen met papa heeft hij een ritje gemaakt en net als de vorige keer werd hij er een beetje duizelig van. De hele dag heeft onze kerel door het park gelopen en het was dan ook niet vreemd dat hij op de terugweg al sliep voordat we goed en wel op de snelweg waren. Desondanks heeft hij ’s avonds nog flink door de tuin lopen banjeren… wat een energie, en dat voor iemand die een flinke kou te pakken heeft!

Zondag in Asheville

Lekker op de trekker

Augustus is zoals te verwachten warm en erg plakkerig. Hoewel de temperaturen niet meer zo extreem zijn als een paar weken terug en nu rond de 33 graden liggen, is de gevoelstemperatuur wel degelijk erg hoog. Afgelopen zaterdag heeft het bovendien ’s avonds flink geregend (4 cm) dus zondagmorgen was het bijzonder benauwd. We zijn dan ook al vroeg naar Asheville in de bergen van North Carolina gegaan, in de hoop dat het daar iets koeler en dus beter uit te houden zou zijn.

Met onze passen van de Greenville Zoo kunnen we veel andere dierenparken gratis in. Vlakbij Biltmore Estate ligt het WNC Nature Center, een dierentuintje dat voornamelijk inheemse diersoorten herbergt. Rond 10.00 kwamen we er binnen en het was er bijzonder drukkend. Desondanks hebben we het er naar ons zin gehad. Alex was volop op onderzoek uit en was verrukt om overal de dieren te ontdekken. Zo ontzettend leuk om te zien. Bij de kinderboerderij ontdekte hij een paar ezels (“ie-aa!”) en schapen (“baa-baa!”) die hij bovendien mocht borstelen. Hij vond het een hele ervaring. De dierenverblijven zaten trouwens mooi in elkaar, vele ervan hadden een watervalletje en veel hoogteverschil, om de natuurlijke omgeving van de dieren zo goed mogelijk na te bootsen.

Theetijd op Biltmore

Van de dierentuin zijn we doorgereden naar Biltmore. We waren er tenslotte vlakbij en het was nog vroeg. We hebben Alex maar weer eens in Antler Hill losgelaten, wat hij nog steeds een geweldige omgeving vindt. De muzikanten maakten deze keer bluegrass muziek en onze kerel heeft zijn danskunsten volop laten zien, ook tot genoegen van andere moeders. De ouderwetse spelletjes die overal liggen kunnen zijn goedkeuring ook wegdragen. Hij kwam zo uitgelaten op een balspel afgerend dat een vader die daar met zijn dochtertjes stond er van onder de indruk was. Toen we hem later nog eens tegenkwamen informeerde hij nog eens of Alex het naar zijn zin had gehad met het ballen gooien.

Rond 15.00 uur zijn we naar huis gereden en de kleine boef viel binnen 10 seconden in een diepe slaap. We hebben daarom een toeristische terugrit gemaakt via Chimney Rock en omgeving, een erg leuke weg om te rijden. De vele groente- en fruitstalletjes naast de weg hadden al veel appels van de nieuwe oogst in de aanbieding, en we hebben ontelbare met appels behangen bomen gezien. Misschien een idee om binnenkort eens een appelboerderij op te zoeken?

Druk weekend

Aapjes kijken... en de aap kijkt terug!

Voor het eerst sinds lange tijd hebben we het afgelopen weekend weer eens flink wat kunnen ondernemen. Op zaterdagmorgen was het weliswaar warm, maar was er een klein briesje dat het net aangenaam maakte. We zijn zodoende naar de Greenville Zoo gegaan om eens te zien of Alex alle beesten uit de boeken in het echt ook kon herkennen. Vlak achter de ingang is het verblijf van de olifanten en inderdaad, toen Alex ze zag maakte hij direct zijn olifantengebaar (slurf) met het bijpassende geluid. Bij de reptielen keek hij naar de slangen en andere kruipers, bij de apen liet hij zijn ‘oe oe oe’ horen en bij de leeuwen een mooie brul. Sinds ons vorige bezoek aan de dierentuin is er dus weer veel veranderd!

Op zaterdagavond zijn we naar Blacksburg gereden voor de 42ste editie van de Ed Brown Championship Rodeo. Hier zijn we 2 jaar geleden ook verzeild geraakt en dat was een heel grappige ervaring. Ook deze keer zijn er weer talloze mannen van een stier of paard gekukeld, met het nodige spektakel. De avond bleef nog lang warm, toen we om 23.15 huiswaarts keerden was het heerlijk in een t-shirt en een korte broek. Alex was nog maar net in slaap gevallen, hij heeft het tot 23.00 volgehouden. Toch een hele prestatie als je de hele ochtend in de dierentuin hebt rondgecrosst en ’s middags niet bijster lang geslapen hebt!

Wespenplaag

Cicada killers: geen kleintjes!

Een poosje geleden kwamen we in en om de tuin een aantal zwarte weduwen tegen. Nu dat probleem onder controle lijkt, hebben we iets nieuws: een wespenplaag. Al weken zoemen ze ons om de oren, flinke wespen die, als je er tegen mept met de vliegenmepper, aanvoelen alsof je een honkbal wegslaat. Omdat het probleem steeds erger wordt, heb ik eens met All State Pest Control gebeld. De dame aan de andere kant vertelde me dat ik eerst moet weten waar het nest zit voordat ze langs kunnen komen.

Na een aantal dagen goed opgelet te hebben, valt op dat de wespen eigenlijk overal zitten. Een korte inspectie heeft drie nesten opgeleverd, dus daarna maar weer teruggebeld naar All State. Er komt iemand langs, hoera! Maar het afgelopen weekend zagen we ’s morgens kraaien in de tuin zitten die met smaak van de vele wespen zaten te eten, op een andere plaats dan waar wij de nesten gevonden hebben. Nog maar een keertje kijken dus. En met veel moeite een wesp gevangen, zodat we de beestjes kunnen identificeren en weten waar we precies mee te maken hebben.

Conclusie 1: drie nesten? Maak daar maar rustig 30 nesten van, en waarschijnlijk nog wel meer! Onder bijna elke struik in de heuvel in de achtertuin hebben ze gaten gegraven! Dit type wesp, een ‘cicada killer’ ofwel in het Nederlands een kevermoordenaar, maakt zijn nest in de grond en kan ontzettend groot worden. Het is geen erg agressieve soort, maar ze kunnen wel degelijk steken en Alex graait met veel plezier in de bergjes zand die naast de nesten liggen. Niet zo’n goed idee.

De verdelger van All State is inmiddels op bezoek geweest en constateerde inderdaad een enorme wespenplaag. Hij is wel een uur bezig geweest om gif te spuiten. Het exemplaar dat we gevangen hadden, was maar een kleintje. Hij wees me op wespen die, zonder overdrijven, zo lang en dik zijn als je pink. Goeie grutten, wat een joekels! Nu maar hopen dat het probleem opgelost is, en we snel weer zonder problemen lekker buiten kunnen zitten.