Elke ouder maakt het ongetwijfeld vaak genoeg mee, maar de eerste keer dat je kind echt ziek is, is toch echt erg akelig. Alex was vorig weekend al geveld door het Noro-virus dat momenteel veel slachtoffers maakt in South Carolina en nog maar net bekomen kreeg hij er nog onbekende ziekte overheen. Het Noro-virus was een typisch maag-darm-virus dat na een dag of twee wel weer over gaat. Maar toen Alex op maadag nog steeds ziek was, hebben we maar eens contact opgenomen met de kinderartsenpraktijk.
Bij gebrek aan flinke koorts hoefden we niet langs te komen en moesten we er vooral op letten dat Alex genoeg vocht binnenkreeg. Het waren nog wat naweeen van Noro. Moest het tegen woensdag nog steeds niet beter zijn, dan werd het tijd om eens bij de dokter langs te gaan.
De diarree en het overgeven waren inmiddels allang verleden tijd, maar Alex was nog steeds lamlendig. Onze druktemaker wilde alleen maar de hele dag tegen je aan liggen, met een enkele opleving tussendoor. Nog steeds geen koorts, wel verhoging. Af en toe at hij een hapje maar zorgwekkender was dat hij steeds minder dronk.
Op donderdag begon het echt problematisch te worden. Alex gloeide helemaal en tot overmaat van ramp was de batterij van de thermometer leeg. Rob zat in Houston en de auto stond in Charlotte, dus dat maakte het ook lastig om bij de dokter te komen. Volgens de kinderartsenpraktijk was het niet zo erg als hij niet at, zolang hij maar genoeg vocht binnenkreeg. Maar dat was nu net het hele eieren eten, Alex dronk nauwelijks. Alles kwam uit de kast, elk vruchtensapje dat we in huis hadden, melk, water en spa rood. Hij moest er allemaal niks van hebben. Op enkele slokjes appelsap in de ochtend na, dronk hij op donderdag helemaal niks. Hij hield zijn lippen stijf op elkaar, schudde ‘nee’ als je met een flesje in de buurt kwam en hield zijn handen voor zijn gezicht. Probeer daar maar eens een beker water in te krijgen.
’s Avonds was het zo dramatisch dat er alleen onder dwang, onder hevig protest en met een pipet enkele millilitertjes water in zijn mond gedruppeld konden worden. Alex voelde zich duidelijk ellendig en ook zonder de thermometer was wel duidelijk dat hij nu flinke koorts had. Na overleg met de ziekenhuis kwamen we tot de conclusie dat Alex opgenomen moest worden. Voordat ik Vicki belde om te vragen of ze met me meeging, checkte ik nog een keer de luier: hoera, Alex had geplast! Met de pipet kreeg ik er nog wat water in en ik besloot voor optie B te gaan: als het rond 3.00 niet beter met Alex ging, moest hij alsnog naar het ziekenhuis.
Na een lange, onrustige nacht begon Alex dan toch weer enkele slokjes water te drinken, niet verschrikkelijk veel, een kleine 100 ml over de hele nacht. Maar het begin was gemaakt. Zodra de kinderartsenpraktijk vrijdagmorgen open ging, heb ik direct gebeld om een afspraak te maken. Rond half tien zaten we bij dokter Lucy. Die zag dat het kleine keeltje van Alex vuurrood was, en dat verklaarde waarom hij niet wilde drinken: het deed gewoon verschrikkelijk zeer. Dat nam niet weg dat hij nog steeds dringend vocht tot zich moest nemen en de dokter adviseerde zoete thee. Dat wil zeggen, ijsthee met veel suiker, zoals dat hier in het zuiden van Amerika veel gedronken wordt. Alex had inmiddels een temperatuur van een dikke 40 graden, dus we hoopten maar dat het zou werken.
En warempel! De hele dag heeft Alex teugjes thee gedronken! Wat een geweldig gezicht om je kind weer te zien opknappen. Natuurlijk had de Motrin (kinder-ibuprofen) daar ook mee te maken, een geneesmiddel waar hij veel beter op reageerde dan de Tylenol (kinder-acetaminofen) die we tot dan toe gebruikten. De koorts ging in de loop van vrijdag nog diverse keren flink de hoogte in en ook ’s nachts hebben we nog wat warme uurtjes gekend, maar gelukkig dronk Alex flink van de thee en ook gewoon water. Vrijdagavond kwam Daniel een ovenschotel brengen die Vicki gemaakt had, zodat we ons over het eten geen zorgen hoefden te maken. Wat een superhelden zijn het toch!
Peperazzi Blog 