Onlangs zag ik een ingezonden brief aan een krant, waarin iemand zich afvroeg waarom haar vriendin, die kinderen had, zo weinig tijd had. Ze vroeg zich af of het misschien een smoes was en ze liever niet wilde afspreken of bellen, want wie thuis is met z’n kinderen zwemt toch in de tijd? De brievenschrijfster werkte zelf full-time, dus als er iemand weinig tijd had, was zij het wel! En toch kreeg ze de boodschappen gedaan, ging ze sporten en had ze nog tijd voor sociale contacten. Hoe zat dat precies?
Welnu, ik ben zo’n moeder die thuis is met twee kinderen en ik kan beamen dat je inderdaad nergens meer tijd voor hebt. De dag bestaat eruit je kinderen te verzorgen, wassen, aankleden, tanden poetsen, kleren aan, luiers vervangen, voeden en vermaken. Je kunt ze niet uit het oog verliezen, want ze zullen zichzelf ongetwijfeld pijn doen, een ander pijn doen, iets doen wat mag maar daar heel veel rotzooi bij maken of iets doen wat niet mag (en daar ook heel veel rotzooi bij maken).
Elke simpele onderneming kost het veelvuldige aan tijd die iemand zonder kinderen nodig heeft. Je moet immers altijd een gevulde luiertas bij je hebben, met eten, drinken, luiers, doekjes en extra kleren. Het kost tijd om je kind in de autostoel te krijgen en eenmaal ter plaatse om hem er weer uit te krijgen. In de winkel dien je te zorgen voor afleiding zodat ze de boel niet bij elkaar gillen, uit de wagen springen of andere mensen in de weg lopen. ‘Even’ boodschappen doen is er nooit bij.
In huis is het niet veel beter, sterker nog, het is er nog moeilijker want ze kennen er de weg en weten waar alles ligt waar ze niet bij mogen. Hoe kan het dat ik zo weinig tijd heb? Omdat het Alex 2 seconden kost een doos van 250 paperclips om te kiepen in de pennenla en mij 20 minuten om het weer op te ruimen. Omdat het Alex 3 tellen kost om alle handdoeken uit de kast te trekken en mij 15 minuten om ze weer op te vouwen en terug te leggen (omdat hij ze tussendoor nog drie keer overhoop gooit). Omdat Alex vol trots komt melden dat hij “zelf op de grote pot is geweest!”, met de slecht gemikte poep nog aan zijn been en een spoor van bruine voetstappen over het tapijt, iets wat minstens een uur kost om weer op te ruimen. Omdat je Alex vraagt de nieuwe tandpasta naar de badkamer te brengen, om er later achter te komen dat hij de nieuwe tandpasta meteen even heeft uitgeknepen in diezelfde badkamer. Omdat het een peuter niet zo veel tijd kost om de zorgvuldig gesorteerde boeken uit de kast te trekken, maar natuurlijk wel om ze weer terug te zetten.
Omdat je talloze boekjes met hen leest. Omdat je elk bestaand kinderliedje met hen zingt. Omdat je ze het alfabet leert, kleuren, vormen en nummers. Omdat je hen uitlegt dat ze wel mogen spugen als ze hun tanden poetsen, maar niet als ze aan het eten zijn. Omdat je al je riemen weer eens aan het zoeken bent, die ‘verdwenen’ zijn omdat Alex het ‘slangen’ vindt en ze zodoende verstopt. Omdat Alex je ‘helpt’ met stofzuigen door de volle stofzuigerzak door de kamer naar de vuilnisbak te sleuren, waarbij de helft van de inhoud weer in je schone kamer terecht komt.
Omdat je twee kinderen hebt die allebei niet slapen. Omdat je een baby hebt die alleen maar wil staan en springen. Omdat de baby ineens gaat kruipen en helemaal niet meer aan het oog van een volwassene mag ontsnappen. Omdat de baby een explosieve luier heeft die op het tapijt lekt, dus daar ga je weer met de tapijtreiniger. Omdat je de zomerkleren moet uitzoeken en verdelen in ‘houden’ en ‘opruimen’, en vervangen door de najaarsgarderobe. Omdat het weer tijd is voor een schone luier, schone kleertjes (want ondergepoept), eten, een knuffel of troost.
Het is tijd voor een wandeling, een boodschap, een speelafspraak, een uitje, een verplichting. De kinderen moeten leren tekenen, schilderen, schrijven, tellen. Ze moeten leren om taakjes te doen en je moet ze motiveren, dus verzin je systemen voor beloning en straf, iets wat weer tijd kost want je moet uitzoeken wat wel werkt en wat niet. En als ze hun taakjes doen, zullen ze ongetwijfeld knoeien, vallen, protesteren of alledrie.
De dagen vliegen om omdat je ook nog moet wassen, drogen, was opruimen, de vaatwasser legen en vullen, de koffie klaarzetten, lunch maken, koken, stofzuigen en opruimen. Het onkruid moet uit de tuin, het portiek moet geveegd, de vloeren moeten gedweild, de badkamers geschrobt, de bedden opgemaakt en de vuilnisbakken geleegd. En het houdt om vijf uur ’s middags niet op, of om acht uur. Ook midden in de nacht dien je paraat te staan met een knuffel, een kus, een slokje water (of melk), schone lakens en geduld, vooral veel geduld.
Vergis je niet, ik klaag niet hoor! Ik zou het niet anders willen. Maar wie zich afvraagt waarom een moeder weinig tijd heeft, kan hierboven het antwoord vast wel vinden.
Peperazzi Blog 