Groeipijn?

In de nacht van zondag op maandag werden we opgeschrikt door luid gehuil. Alex brulde hartverscheurend en snikte over pijn. We dachten aanvankelijk dat hij buikpijn had, iets waar hij eerder op de dag ook een beetje last van had gehad. Maar tussen de snikken door kon ik uiteindelijk opmaken dat de pijn in zijn dij zat, wat ook verklaarde waarom hij amper op zijn benen kon staan. Ik heb Alex op zijn bed gelegd en zijn been gemasseerd en na een kwartiertje was het blijkbaar voorbij en viel hij simpelweg weer in slaap. Toen ik aan hem vroeg of de pijn weg was, mompelde hij nog net dat dat zo was voordat hij weer in dromenland was.

Ik was zelf natuurlijk klaarwakker, want je schrikt je wild en je vraagt je meteen af: moeten we naar de eerste hulp? Bij kinderen kun je heel goed het verschil merken tussen oprechte pijn en ‘pijn’ die vaak niet meer of minder is dan een verkapte vraag om aandacht. Maar dit nachtelijke voorval was absoluut geen acteerwerk en aangezien ik toch niet meer kon slapen, heb ik meteen op internet gezocht. Ik vermoedde dat het om groeipijn ging en wat ik daarover las, leek inderdaad heel sterk op wat er even daarvoor was voorgevallen.

“Wordt je kind ’s nachts wel eens huilend van pijn wakker? Je troost je kind, masseert hem en je vraagt je af of je een dokter moet bellen of een pijnstiller moet geven. Als dit bekend klinkt, lijdt je kind waarschijnlijk aan groeipijn, iets wat bij ongeveer 25% van alle kinderen voorkomt, doorgaans in de leeftijd van 3 tot 5 en later nog eens in de leeftijd van 8 tot 12. In tegenstelling tot wat de naam suggereert, heeft het meer met spieren te maken dan met botten, zijn het meestal de beenspieren die pijnlijk zijn en gebeurt het in de avond of nacht volgend op een dag waarin je kind erg actief is geweest.” (vertaald van de website kidshealth.org)

Deze informatie (en die van diverse andere websites) stelde me al snel gerust. Het incident met Alex stond bijna woord voor woord beschreven, dus de kans is zeer groot dat het inderdaad om groeipijn gaat. ’s Morgens was er niks meer aan hem te merken en de rest van de nacht had hij rustig geslapen. Geen koorts, zwellingen of roodheid, dus geen reden tot paniek. Desondanks zullen we het bij het eerstvolgende bezoek aan de kinderarts wel melden. De diagnose ‘groeipijn’ kun je in feite pas stellen als andere (en ergere) dingen zijn uitgesloten. Hopelijk heeft ons arme mannetje er niet al te vaak last van. Voor Alex is het heel vervelend en voor ons heel onprettig om hem zo te zien lijden. Niets zo verschrikkelijk als wanneer je kind pijn heeft!