Peuterpraat #14

Hollands glorie!

He he, het is weer eens tijd voor een peuterpraat! De vorige dateert al weer van een paar weken geleden en Alex zit in een moeilijke fase, waardoor de grappige uitspraken tijdelijk wat spaarzamer zijn. Maar het lijkt erop dat hij weer op de goede weg is, want vandaag heb ik al twee nieuwe ‘praatjes’ kunnen noteren, meestal een teken dat meneer goed in zijn vel zit.

Alex probeert een woord te spellen op basis van klank.
“R-O-T : road.”

Onder de douche verzint Alex een liedje:
“Shake shake shake your piemel, it’s the piemel dance!”

Alex gaat naar bed en vraagt om een snack. Papa brengt hem een bakje pretzels. Bij het zien van de ‘vangst’ zegt Alex:
“This is not my snack! I want an apple.”

In de auto heeft Alex wat moeite om in zijn stoel te komen en dus vraagt hij:
“Can you give me a push on my kont?”

Nova komt op de zandbak afgestormd waar Alex al druk aan het graven is. Terwijl zijn zusje erin klimt, zegt hij nuchter:
“Hello baby. Welcome to the sandbox.”

Tijdens autoritten zit Alex altijd vol met willekeurige observaties:
“Mama is een meisje. Daddy is een daddy.”
“Home is thuis. Home is where boys can eat.”
“Daddy has a long arm. Mommy has no long arm.” (nadat papa zijn zonnebril tijdens het rijden van de vloer kon pakken en mama niet)

Nu het weer zomertijd is, is het buiten natuurlijk veel langer licht. Dat levert bij het slapen gaan nog wel eens problemen op. Toen een oververmoeide Alex om 19.00 eindelijk zijn pyama aan had, riep hij dan ook:
“Oh no! The sun is outside!”
(waarmee hij bedoelde ‘hee, het is nog licht, dan hoef ik dus niet te slapen’)

Om een uur of tien ’s avonds wordt Alex ineens wakker. Uit zijn kamer klinkt triest gehuil dus mama gaat even kijken.
“Wat is er schatje? Is alles ok?”
Alex, snikkend: “Mijn haar zit raar!”
“Je haar zit helemaal niet raar, je bent heel knap.”
“Mijn haar zit raar mammie! I need a borstel!”

Alex probeert een huis te bouwen van stukken foam. Zuslief vind het heel interessant en dendert over alles heen. Alex concludeert nuchter:
“Nova is a teeny tiny wolf”. (Nova is een heel klein wolfje)

Als Nova ringen probeert te stapelen, is Alex druk aan het dirigeren hoe ze dit moet doen. Uiteindelijk pakt hij alles af en zegt dat zusje met blauw moet beginnen. Alex doet het voor; mama legt uit dat Nova het nog allemaal moet leren, net zoals Alex het moest leren toen hij nog klein was. Vervolgens geeft Alex de ringen aan Nova terug en roept ‘aanmoedigend’:
“Leren Nova! Leren!”

Eén gedachte over “Peuterpraat #14”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s