Twee dagen na zijn verjaardag had Alex een afspraak bij de kinderarts. Buiten eventuele kwaaltjes om gaan kinderen eens per jaar naar de pediater om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Deze bezoeken zijn in principe vrijwillig, maar we vinden het zelf ook belangrijk dat iemand met kennis van zaken zich over je kind buigt. Je kunt zelf natuurlijk wel vinden dat je zoon of dochter het goed of slecht doet op een bepaald vlak, maar er zijn mensen die ervoor gestudeerd hebben en (gelukkig) objectiever zijn in dat soort zaken.
Het was wel flink lachen deze keer, want nu Alex officieel een ‘big boy’ is, zijn er een paar testjes bijgekomen. Allereerst de gehoortest. Iedereen kent het wel: je krijgt een koptelefoon op en krijgt piepjes te horen. Alex moest bij het horen van een piep zijn hand opsteken. Dat ging de eerste keer prima en alle keren daarna mis. Je kon aan zijn gezicht zien dat hij de piepjes heus wel hoorde, maar dat gedoe met die hand had hij al een keer gedaan en een keer vond hij wel genoeg. Dankzij veel non-verbale communicatie konden we uiteindelijk vaststellen dat het met zijn oren wel snor zit. Een wonderlijke constatering, want met name als je dingen zegt als ‘ruim de rommel eens op’ of ‘eet je wortels op’, zou je zweren dat Alex iets aan zijn oren mankeert.
Behalve oren werden ook ogen getest. De zuster wees op een kaart verschillende plaatjes aan en Alex moest ze benoemen. Vervolgens ging ze een eind verder weg staan en wees ze willekeurig de plaatjes opnieuw aan en Alex moest ze identificeren. Dit deed hij prima, zij het soms aarzelend en na een blik op mama te werpen, zo van ‘wat sta ik hier in vredesnaam te doen’. Toen hij ook nog eens zijn linker- of rechteroog moest afdekken, vond hij het helemaal maf worden. Zijn blik sprak boekdelen: weet die zuster nou nog niet wat er op die plaatjes staat? Pfff! Maar ook zijn ogen waren dus goed en mama’s lachspieren werden als bonus flink getraind.
We moesten weer een aantal vragen beantwoorden om te ontdekken of Alex alles kan wat hij op deze leeftijd zou moeten kunnen.
– Beseft hij dat hij een jongen is?
– Kan hij een bal overhands gooien?
– Kan hij een zin maken van minimaal 5 woorden?
– Kan hij hinkelen en springen?
– Kan hij fantasie en werkelijkheid onderscheiden? etc.
Hart, longen, bloeddruk, neus en oren werden gecheckt en ja, Alex kuchte. De verkoudheid duurde nu al zeker drie weken en dus… antibiotica maar weer. Verder was ons mannetje kerngezond en ook belangrijk, in het afgelopen jaar 8 cm gegroeid! Hij is nu 102 cm, net iets onder het gemiddelde (47%) en iets meer dan 14 kilo, een heus krielkippetje want dat blijft maar rond die onderste 5% hangen. In het afgelopen jaar is er maar een kilo bijgekomen! Toch ziet Alex er heel gezond uit en we maken ons niet ongerust, hij eet niet veel maar wel redelijk gezond en gevarieerd.
Verder is Alex een slimme jongen, want de juf Spaans heeft hem bij de oudere kinderen gezet omdat hij het uitstekend doet en zich anders zou gaan vervelen tijdens de les. Zijn taalbegrip en uitspraak zijn zeer goed, en dat terwijl hij maar een les in de week heeft in plaats van twee. Daar zijn papa en mama natuurlijk beretrots op. Verder heeft juf Pam gezegd dat Alex alles beheerst wat nodig is om op de kleuterschool te starten, dus we zullen ons best doen om hem ingeschreven te krijgen voor eind augustus. Normaal gezien mogen kinderen echt pas beginnen als ze 5 zijn, maar dan zou Alex pas in augustus 2014 naar de kleuterschool mogen! We hopen dus, dat we het voor elkaar krijgen om hem in te schrijven voor dit najaar. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Peperazzi Blog 