Ergens gat in zien

Vrijdagavond, zo tegen 8 uur, kondigden we aan dat het bedtijd was en Alex, die een obsessie heeft met in alles het beste zijn (als eerste de trap op, als snelste rond de tafel rennen, het hoogste kunnen springen etc.) spurtte direct richting de trap. Wij zaten nog in de speelkamer en hoorden binnen enkele seconden een luide ‘bonk’. Het was een vreemd geluid en terwijl we ons afvroegen wat het in vredesnaam was, kwam een onthutste Alex met een blik vol paniek en wanhopig zwaaiende armen terug de speelkamer in. De combinatie van de knal die we net gehoord hadden en zijn gedrag betekende dat hij gevallen was, maar hoe en wat, dat bleef aanvankelijk een beetje vaag want Alex kon nauwelijks uit zijn woorden komen. Er was op het eerste oog niets aan hem te zien, behalve dan wanhoop. Gevraagd waar de pijn was, wees hij naar zijn kin. Mama keek eens van dichtbij en zag eerst niks… maar toen… begon het bloed te stromen. Het was een snee, een enorme jaap en vooral heel diep. Oh oh… dat was met een pleister waarschijnlijk niet op te lossen. Alex was tijdens het rennen uitgegleden en met zijn kin op een bijtafel terecht gekomen. Een bijtafel met een glazen plaat in het midden waar hij precies op de rand gevallen was, met een diepe snee tot gevolg.

In enkele minuten tijd hadden we beide kinderen in de auto en waren we op weg naar de eerste hulp. Alex hield een natte, koude doek onder zijn kin en Nova constateerde dat haar broer een ‘booboo’ had. Bij de eerste hulp ging alles vlot. Snel door triage en direct naar een behandelkamer. Natuurlijk komt er een parade aan verplegers en dokters voorbij en iedereen wil horen wat er precies gebeurd is. Gelukkig was Alex het babbelen niet verleerd en voorzag hij iedereen van het gevraagde commentaar. Al het personeel moest met hem lachen; hij is natuurlijk een vrolijke en enthousiaste verteller. Er werd het nodige gecontroleerd: was hij het bewustzijn niet verloren, was het glas in de tafel kapot gegaan, had hij pijn hier of daar? Gelukkig was het alleen de jaap in zijn kin en tja, daar moesten toch echt een paar hechtingen in.

Een verpleegster drenkte een watje in een medicijn om het gebied rond de wond te verdoven. Dat duurde wel een tijdje en tussendoor kwamen ze controleren of het gebied al gevoelloos genoeg was. Toen dat zo was, kreeg Alex twee flinke prikken lidocaine in de wond gespoten en dat was aan zijn gezicht te zien geen pretje. Maar heel dapper, hij heeft geen traan gehuild ondanks dat het geen fijne zaak was. Door de lidocaine voelde hij gelukkig echt niets meer en kon de wond schoongemaakt worden en uiteindelijk gehecht. Vier stuks erin, dus we zullen zien wat dat voor een litteken zal opleveren. Daarna kwamen de verplegers weer terug om de wond te dresseren, creme erop, pleister erbij en daarna hop, weer naar huis. Zaterdagmorgen zag het er gelukkig al een stuk beter uit en Alex heeft ook niet meer geklaagd over pijn. De tijd zal uitwijzen of hij zijn lesje geleerd heeft wat betreft rennen in huis…