MONSTER JAM!

Zelfgemaakte Higher Education

Na het bezoek aan de Monster Jam vorig jaar is de voorliefde voor monstertrucks en hun capriolen bij Alex nog steeds hevig aanwezig. Inmiddels heeft hij al een stevige collectie monstertrucks verzameld, en deze wordt regelmatig voor de dag gehaald om mee te spelen. Toen de aankondigingen voor de nieuwe Monster Jam laat vorig jaar in het nieuws kwamen, was er natuurlijk geen houden aan. We moesten weer naar de Monster Jam!

VROEM! Een Wheelie.

Voor de mensen die niet vertrouwd zijn met het idioom:  monstertrucks zijn auto’s met zware motoren en gigantische wielen.  Monster Jams zijn bijeenkomsten waarin de monstertrucks met elkaar strijden over wie het beste kan springen, het hardst kan rijden, en wie de meeste en beste stunts kan uitvoeren binnen een minuut. Monstertrucks hebben een naam, meestal binnen de categorieen van roofdieren (Prowler, Predator, Monster Mutt, Crushstation), constructie en destructie (Devastator, Wrecking Crew, Stone Crusher), en superhelden (Captain America, Man of Steel, Wolverine, Iron Man).

Op zaterdag gingen Alex en zijn vriendje Luke, de zoon van mijn collega Philip, samen met de vaders richting de Monster Jam arena in Greenville. Onderweg werd de gehoorbescherming alvast opgezet om in de stemming te komen, en er werd voluit gegrapt en gegrold over wat er achter ons aanzat (dinosauriers, politie, vloedgolven, etc.). Nadat we een parkeerplaats hadden gevonden en in de BSWA onze plaats hadden gevonden, ging het spektakel al snel van start. Net zoals bij alle “sport”-activiteiten werd aandacht besteed aan de veteranen, de strijdkrachten en de hulpdiensten. Daarna werd het volkslied gezongen door een van de lokale bekendheden.

Na deze formaliteiten was het tijd voor de monstertrucks. Deze keer waren Prowler, Predator, Samson, Iron Warrior, Wolverine, Higher Education en Grave Digger aanwezig. De laatste twee zijn de favorieten van Alex! Higher Education is een zwaar gemotoriseerde schoolbus en Grave Digger is een van de grondleggers van het genre. Er werder wedstrijden gehouden in de categorieen Wheelies (een sprong over een aantal crush cars), Racing (twee trucks die om het snelst over een aantal crush cars heen rijden) en Free Style (elke truck krijgt een minuut om zoveel mogelijk stunts uit te voeren). Grave Digger was in deze Monster Jam in alle drie evenementen het beste, hoewel Higher Education in de Free Style zeer dichtbij kwam; Grave Digger won hier om technische redenen, niet op punten.

Tussen de monstertrucks door waren er nog wedstrijdjes van twee teams op quads en stuntmotoren. De twee quad-teams waren zogenaamd van North Carolina en South Carolina en er werd zeer zwaar op gehamerd dat ze met elkaar ruzie aan het maken waren. De mannen waren niet zo’n goede acteurs en hun accent gaf nu ook niet direct het beeld dat ze uit de twee Zuidelijke staten kwamen :-). De motoren reden hard een helling op en de berijders voerden in hun vlucht allerlei capriolen uit met als toppunt de salto-achterover.

Higher Education na de crash

Na ongeveer twee-en-een-half uur was de show voorbij en moesten Alex en Luke met tegenzin weer terug naar de auto om naar huis te gaan. De show was veel te snel voorbij gegaan! Gelukkig konden ze onderweg nog napraten over alle monstertrucks, en konden ze weer fantaseren over de monsters en natuurrampen die ons achtervolgden op weg naar huis. Terug thuis werden alle monstertrucks voor de dag gehaald en werd de show nog een keer opgevoerd.

De laatste mededeling bij de show: volgend jaar komen de monstertrucks weer terug…

Ergens gat in zien

Vrijdagavond, zo tegen 8 uur, kondigden we aan dat het bedtijd was en Alex, die een obsessie heeft met in alles het beste zijn (als eerste de trap op, als snelste rond de tafel rennen, het hoogste kunnen springen etc.) spurtte direct richting de trap. Wij zaten nog in de speelkamer en hoorden binnen enkele seconden een luide ‘bonk’. Het was een vreemd geluid en terwijl we ons afvroegen wat het in vredesnaam was, kwam een onthutste Alex met een blik vol paniek en wanhopig zwaaiende armen terug de speelkamer in. De combinatie van de knal die we net gehoord hadden en zijn gedrag betekende dat hij gevallen was, maar hoe en wat, dat bleef aanvankelijk een beetje vaag want Alex kon nauwelijks uit zijn woorden komen. Er was op het eerste oog niets aan hem te zien, behalve dan wanhoop. Gevraagd waar de pijn was, wees hij naar zijn kin. Mama keek eens van dichtbij en zag eerst niks… maar toen… begon het bloed te stromen. Het was een snee, een enorme jaap en vooral heel diep. Oh oh… dat was met een pleister waarschijnlijk niet op te lossen. Alex was tijdens het rennen uitgegleden en met zijn kin op een bijtafel terecht gekomen. Een bijtafel met een glazen plaat in het midden waar hij precies op de rand gevallen was, met een diepe snee tot gevolg.

Vier hechtingen rijker.

In enkele minuten tijd hadden we beide kinderen in de auto en waren we op weg naar de eerste hulp. Alex hield een natte, koude doek onder zijn kin en Nova constateerde dat haar broer een ‘booboo’ had. Bij de eerste hulp ging alles vlot. Snel door triage en direct naar een behandelkamer. Natuurlijk komt er een parade aan verplegers en dokters voorbij en iedereen wil horen wat er precies gebeurd is. Gelukkig was Alex het babbelen niet verleerd en voorzag hij iedereen van het gevraagde commentaar. Al het personeel moest met hem lachen; hij is natuurlijk een vrolijke en enthousiaste verteller. Er werd het nodige gecontroleerd: was hij het bewustzijn niet verloren, was het glas in de tafel kapot gegaan, had hij pijn hier of daar? Gelukkig was het alleen de jaap in zijn kin en tja, daar moesten toch echt een paar hechtingen in.

Een verpleegster drenkte een watje in een medicijn om het gebied rond de wond te verdoven. Dat duurde wel een tijdje en tussendoor kwamen ze controleren of het gebied al gevoelloos genoeg was. Toen dat zo was, kreeg Alex twee flinke prikken lidocaine in de wond gespoten en dat was aan zijn gezicht te zien geen pretje. Maar heel dapper, hij heeft geen traan gehuild ondanks dat het geen fijne zaak was. Door de lidocaine voelde hij gelukkig echt niets meer en kon de wond schoongemaakt worden en uiteindelijk gehecht. Vier stuks erin, dus we zullen zien wat dat voor een litteken zal opleveren. Daarna kwamen de verplegers weer terug om de wond te dresseren, creme erop, pleister erbij en daarna hop, weer naar huis. Zaterdagmorgen zag het er gelukkig al een stuk beter uit en Alex heeft ook niet meer geklaagd over pijn. De tijd zal uitwijzen of hij zijn lesje geleerd heeft wat betreft rennen in huis…

 

Met onze prinses op pad

Gisteren was Alex met Rob een middag uit naar de monster trucks in Greenville (en daar moet hij dus zelf maar een blog over schrijven). Nova wilde ook graag mee, maar omdat het zo’n verschrikkelijke herrie is, wisten we niet of het voor haar al zo geschikt is. Ze was echter vreselijk teleurgesteld dat ze niet met papa en Alex mee mocht en om dat te compenseren ben ik een middagje met haar op pad geweest.

De prinses en de monster truck fan bij elkaar.

Het was nog steeds berekoud (een maximumtemperatuur net rond het vriespunt) dus we moesten het binnen zoeken. In het overdekte winkelcentrum in Spartanburg zijn we eerst een lekker koekje gaan halen bij Great American Cookie. Ik had haar ook beloofd een prinsessenjurk te zoeken, dus we zijn wat typische kinderwinkels ingegaan op zoek naar iets super-meisjesachtigs. By Gymboree vonden we uiteindelijk een, hoe kan het ook anders, roze tutu waar ze zeer mee in haar nopjes is. Met een tutu kunnen we elke willekeurige outfit omtoveren in een prinsessen-outfit, want zolang ze maar een rokje met roesjes heeft, waant ze zich royalty.

Elders in het winkelcentrum heb ik haar een keer op de Spider Jump laten springen, waar je in een tuigje wordt gehesen zodat je daarna, vastgeklikt aan dikke elastieken, op een trampolinekussen heerlijk kunt stuiteren. Ik was benieuwd wat ze zou doen: wel of niet leuk? Maar niet gevreesd, ze vond het vanaf de eerste seconde fantastisch en de springtijd was veel te snel om. Weer een hele ervaring rijker!

Niet getreurd, de hoofdactiviteit moest nog komen. We gingen nog een keertje naar de bioscoop om voor de tweede maal Frozen te bekijken, de geweldige Disney film over maar liefst twee prinsessen, Elsa en Anna, welke poppen ze beide heeft. Ook de tweede keer maakte veel indruk. Voor wie niet bekend is met de film zal ik het verhaal niet verklappen, maar hieronder vind je ‘Let It Go’, het uitgekiende meezingnummer dat ook genomineerd is voor een Oscar en dat een goed beeld geeft van de indrukwekkende animatie. Nova weet overigens precies op welk moment de jurk van Else verandert wanneer we dit liedje in de auto beluisteren.

Even na 18.00 waren we weer thuis waar ervaringen uitgewisseld moesten worden. Alex vertelde over zijn middag en Nova over de hare. Maar ze waren vooral blij om elkaar weer gewoon te zien!

Vandaag moest Nova natuurlijk haar nieuwe tutu aan en Alex een monster truck trui en samen hebben ze een stukje gezongen van het liedje ‘In Summer’ uit Frozen. Je moet misschien eerst het origineel even horen en daarna naar Alex luisteren (en later ook Nova). Hij doet het voorzichtig maar hij zingt de tekst goed na. Tussen de monstertruck-rock muziek door, heeft hij blijkbaar ook nog oor voor Broadway.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag