Rob and Joyce

Over appelbeignets en Lamaze

Omdat Rob zijn tijd doorbrengt op twee verschillende afdelingen, hadden we dit jaar ook twee verschillende kerstfeestjes te vieren, toevallig allebei in het clubhuis van onze estate en dus op loopafstand van ons huis. Het eerste feestje was op 5 december en ik had toen speculaas gebakken, iets wat prima in de smaak viel. Het tweede feestje was gisteravond, de 17de, en voor deze gelegenheid had ik appelbeignets gemaakt. De ronde versnaperingen met een gat in het midden deed de Amerikanen vermoeden dat het hier om donuts ging, en ze waren blij verrast toen het naar iets heel anders smaakte. Ik heb in ieder geval veel complimentjes mogen ontvangen!

Nu ik in feite iedere dag kan bevallen, worden Rob en ik overspoeld met goede adviezen van mensen die reeds kinderen hebben. Ook tijdens het kerstfeestje van gisteren zijn we bedolven onder verhalen wat je moet doen en/of laten tijdens de weeen en de bevalling. Ik kreeg zowel advies van de dames die erg voor de ruggeprik zijn als van de advocates voor een natuurlijke bevalling zonder pijnstillers (de zogenaamde Lamaze techniek). Beide teams verdedigen hun standpunten met evenveel verve! Extra leuk is trouwens dat het geven van adviezen niet beperkt blijft tot de aanwezige vrouwen; ook de echtgenoten hebben er hun ideeen over en Rob krijgt aan alle kanten tips over zijn rol als aanstaande vader.

We laten het allemaal maar een beetje over ons heenkomen. We hebben een tijd geleden al besloten om voor een natuurlijke bevalling te gaan, maar als het absoluut ondraaglijk wordt komt de ruggeprik vanzelf in beeld. Het is een verdoving die hier erg wordt aangemoedigd, terwijl dit in Nederland en Belgie slechts in bijzondere gevallen wordt toegediend. Toch vreemd dat twee westerse landen er zulke verschillende ideeen op nahouden als het om kinderen krijgen gaat!

Baby Hanssen, week 39

Met officieel nog 11 dagen te gaan tot de baby uitgerekend is, zijn de bezoekjes aan het ziekenhuis extra spannend. Is er veel veranderd ten opzichte van de vorige keer? Lijkt het er op dat hij zich binnenkort laat zien? We hebben in ieder geval al een goede beurt gemaakt bij de zusters vandaag. We hadden een grote doos koekjes gekocht en daar een bedankt-kaartje bijgedaan voor al hun goede zorgen deze afgelopen maanden. Het leek ons verstandig om dit nu alvast te geven, want wie weet komt het er anders niet meer van.

Zuster Tameka nam vandaag mijn waarden af en zei nog tegen mij dat de afgelopen maanden heel snel gegaan zijn! Zij was de zuster die ik bij mijn eerste afspraak zag om te bevestigen dat ik inderdaad zwanger was. Ze noteerde deze keer een bloeddruk van 116/60, een hartslag van 93 en weer een pondje erbij. Daarna was het rap door naar de spreekkamer van dokter Warren voor de volgende gegevens.

Echt veel vragen hadden we niet voor hem vandaag. Hij snapt ook wel dat we inmiddels ongeduldig zijn en gewoon willen weten wanneer de baby komt! Gelukkig was er weer enige progressie sinds vorige week: mijn buik meet 39 cm, ik heb nu bijna 2 cm ontsluiting en mijn baarmoederhals is voor 40% uitgedund en dus flink zachter geworden. We moeten natuurlijk naar 10 cm ontsluiting en 100% uitdunnen, dus we hebben nog een stukje te gaan. Volgende week maandag heb ik een nieuwe afspraak dus dan zullen we zien hoe de zaken er dan voor staan.

Een feest van licht

Vorig weekend zijn we eens door onze wijk gewandeld om de vele kerstverlichting goed te kunnen bekijken. Rob heeft toen ook een heleboel foto’s gemaakt van de soms wel erg uitbundige lampenpracht en we hebben toen anderhalf uur lang onze ogen uitgekeken. Sindsdien zijn er al weer een boel extra lichtjes bijgekomen. De economische crisis is blijkbaar nog niet zo ernstig dat mensen vinden dat ze op hun energierekening moeten besparen.

Afgelopen zaterdagavond hebben we het breder aangepakt en zijn we bij de wijken in onze buurt (Eagle Pointe, Valley Falls, Fairforest, Rainbow Lake) gaan kijken hoe het daar met de kerstverlichting gesteld is. Sommige huizen die we zagen waren zo absurd versierd dat je ze vanuit de ruimte waarschijnlijk kunt zien liggen. Behalve de traditionele kerstlampjes zijn dit jaar opblaasbare kerstfiguren blijkbaar erg in de mode. In sommige tuinen staan hele gezelschappen opblaaskerstmannen, -sneeuwpoppen en/of -Disneyfiguren. Robs collega Wim, die op zondag bij ons op bezoek was, vatte het heel correct samen: het lijkt wel een scene uit een film!

De winterse kou van de afgelopen week gaat later deze week plaatsmaken voor temperaturen tot 24 graden, dus dat is een vreemde combinatie met het van kerst doordrenkte straatbeeld. Misschien dat baby Hanssen het warmere weer afwacht voordat hij zich laat zien?

Na regen komt zonneschijn!

Tjonge jonge, ik ‘klaag’ wel eens dat er hier zo weinig water valt, maar de afgelopen dagen hebben we iets van die schade ingehaald! Op woensdag en donderdag is er spectaculair veel regen gevallen, een inch (2.5cm) op woendag en 3 inches op donderdag. Onze tuin is een licht hellend vlak en dat is maar goed ook, want daardoor stroomde het overvloedige water naar de beek aan het eind van de tuin.

Gewoon regenen lijkt hier onmogelijk. Het is direct verschrikkelijk veel en langdurig. Op beide dagen ging de regen gepaard met tornadowaarschuwingen en overstromingswaarschuwingen. De regenputten in de straten van onze wijk lijken absurd groot, maar als je ziet hoeveel water ze soms moeten verwerken kan het duidelijk geen kwaad! Nu zal blijken of alle kerstverlichting bij de buren in de tuin inderdaad zo waterproof is als op de verpakking staat…

Voor de komende dagen staat gelukkig weer een ouderwets zonnetje op het programma, maar de hele volgende week is er een aardige kans op meer water. Wat een verschil met vorig jaar, toen we hier net aankwamen en het 25 graden was!

Baby Hanssen, week 38

Met nog tweeenhalve week te gaan tot de berekende geboortedatum van baby kijken we nu erg uit naar de wekelijkse controles in het ziekenhuis. Vanmorgen zijn we (Rob had er speciaal een vergadering voor verzet) door een voorspoedige controle gerold. Mijn bloeddruk was bij de eerste meting al een keurige 122/78! Mijn hartslag was net als de vorige keer 99 en qua gewicht zat er minder dan een pond bij. Dat viel me reuze mee, want de afgelopen week had ik duidelijk meer honger dan een tijdje geleden. De zuster was verbaasd maar verheugd dat ik nog geen voorweeen voel. De meeste vrouwen hebben in deze fase behoorlijk last van de Braxton Hicks weeen (de oefenweeen) maar die ellende blijft mij tot op heden bespaard.

Net als de vorige weken waren we vandaag bij Dr. Warren. Het lijkt ons wel nuttig om bij deze laatste controles bij dezelfde dokter te blijven, omdat deze precies weet wat we bij vorige afspraken besproken hebben. Hoewel het lijkt alsof mijn buik ineens een enorme groeispurt maakt, zat de groei nog steeds precies op schema met 38 cm. Hoe onze kleine iedere week precies weet hoeveel hij moet groeien is ons een raadsel! Rob was benieuwd of de dokter kon inschatten hoe groot onze baby bij zijn geboorte ongeveer zou zijn. Op basis van ons eigen geboortegewicht, geslacht en groei van de baby vermoedt hij dat het rond de 8 pond zal zijn.

Gelukkig was mijn vrees dat de baby terug in zijn stuitligging was gekropen ongegrond. Dr. Warren heeft me gecontroleerd op ontsluiting (nu ruim een centimeter) en kon daarbij duidelijk het hoofdje voelen. Bovendien lag de baby nu een stuk lager in mijn bekken dan de vorige keer, dus hij is echt begonnen met indalen!

A Dickens of a Christmas

Nu december echt begonnen en kerst onvermijdelijk is, beginnen de feestelijkheden zich op te stapelen. Op dinsdagavond was er in het centrum van Spartanburg een feestelijke happening met concerten, standjes met eten van lokale restaurants en het ontsteken van de 10.000 lichtjes in de grote kerstboom, een Noorse spar, op het stadsplein.

Samen met Vicki en Emma (Daniel was er niet bij want hij reist momenteel in Robs plaats naar Europa) zijn we na het avondeten naar het centrum gereden. Het was al koud, rond het vriespunt, dus de warme chocomelk die Vicki had meegenomen was erg welkom. Deelnemende muzikanten en andere artiesten waren allen gekleed in kostuums uit de Victoriaanse tijd, vandaar ook de naam van het evenement ‘A Dickens of a Christmas’ (naar de boeken van Charles Dickens). In winkeletalages werden kersttaferelen uitgebeeld uit deze periode, waar gezinnen ouderwetse activiteiten aan het ondernemen waren, zoals bijvoorbeeld kerstslingers maken van popcorn.

Rond de grote kerstboom was een groot podium opgesteld waar verschillende orkesten en koren van zich lieten horen. Uiteraard brachten zij kerstliedjes ten gehore. Tegen 20.00 werden de lichtjes in de boom ontstoken, iets dat werd waargenomen door duizenden mensen. Ondanks Emma’s verkoudheid amuseerde ze zich prima en zat ze op de schouders van Rob waar ze probeerde mee te hummen met de liedjes die op het podium werden gezongen.

De activiteiten kwamen rond 21.00 tot een einde en zoals dat met Amerikanen gaat verdwijnen ze net zo snel als ze gekomen zijn. Daar zal de kou ook wel mee te maken hebben gehad, want het is ongebruikelijk fris voor de tijd van het jaar en dat valt de inwoners van het subtropische South Carolina zwaar tegen!

Baby Hanssen, week 37

Naar ik begrepen heb is de hoge frequentie controles aan het eind van de (normale) zwangerschap in Nederland niet gebruikelijk, maar hier is het de normale gang van zaken. Met enige trots presenteer ik dan ook de resultaten van ons controlebezoek van vandaag. De baby is nu in zijn 37ste week en wordt vanaf nu officieel beschouwd als volgroeid. Tot aan week 40 is hij vooral bezig met het oefenen van zijn longfunctie en natuurlijk de nodige vetopslag, zodat het bij zijn geboorte een lekker mollig ventje is.

De tijd die vandaag besteed werd aan labwerk was maar kort. De routine is bekend, dus we kunnen dit steeds sneller afhandelen. De zuster was met een bloeddruk van 131/80 bij de eerste meting al tevreden. Mijn hartslag was 99 en ondanks de copieuze Thanksgiving-maaltijden was er maar een pondje bijgekomen. Dr. Warren heeft mijn buik gemeten op 37cm en de hoeveelheid ontsluiting is niet verder toegenomen sinds vorige week. Het ziet er naar uit dat ons mannetje niet alleen precies op schema groeit, maar ook al heel goed kan klokkijken. Met 37 weken is hij weliswaar volgroeid, maar nog niet 100% klaar en dus blijft hij waarschijnlijk tot week 40 in onderhuur bij mama. Nog ongeveer 3 weken tot we eindelijk kennis kunnen maken met baby Hanssen!

Thanksgiving en Black Friday

Thanksgiving ligt inmiddels al weer twee dagen achter ons maar we genieten nog altijd van de restjes van het diner. Bij aankomst in Moore had Connies vader Lee de kalkoen net in de frituurpan gedaan. Het hele proces zou ongeveer drie kwartier duren bij 350F. Aangezien Lee ook een amateurfotograaf is, hadden hij en Rob al snel voldoende gesprekstof om de hele 45 minuten te vullen. In de tussentijd was ik met Wally, Connie en haar moeder Ann in de keuken om de laatste hand aan het avondmaal te leggen. Ook Milliken-collega’s Cristina en Eduardo (uit Puerto Rico) waren rond half vijf present en op tijd om aan te schuiven.

Zoals we al vermoedden, was er voldoende te eten voor een leger en een weeshuis. Wally had met name zijn best gedaan en met Connie het volgende gemaakt: de kalkoen gemarineerd in mango- en ananassap, barbecue (pulled pork bbq), twee bakken stuffing, verse broodjes met kruiden, spinazie, aardappelpuree met saus en kruiden, een appel-walnoot salade. Daarbij kwam nog de schotel van zoete aardappels die Ann had gemaakt en je begrijpt wel dat de borden goed gevuld waren.

Ook qua desserts waren we zeer goed bedeeld met pompoentaart, appeltaart, pecannotentaart, ijs, soesjes, speculaas en gevulde dadels. Cristina en Eduardo hadden bovendien een Puertoricaanse variant op eggnog gemaakt, een klassieke Amerikaanse drank die in de kerstperiode wordt genuttigd. Met ronde buiken kwamen we weer van tafel vandaan en hebben we nog twee films gekeken. Voordat we rond 23.15 weer richting huis vertrokken, kregen we van onze gastheer en -vrouw de nodige restjes mee om Thanksgiving thuis nog eens dunnetjes over te doen.

De vrijdag na Thanksgiving heet ‘Black Friday’ en is traditioneel het begin van het kerstinkoopseizoen. Winkels stunten met zeer vroege openingstijden (denk aan 4 uur ’s morgens) en zeer scherpe aanbiedingen. De allervroegste aanbiedingen hebben we aan ons voorbij laten gaan, maar we waren wel benieuwd hoe druk het in de stad zou zijn. Zodoende zijn we even na 9.00 richting de stad gereden (via een pitstop bij Starbucks) en in de gezellig drukke mall beland. Het was inderdaad druk te noemen. De reusachtige parkeerplaats rondom het winkelcentrum stond nagenoeg vol en voor wie hier al eens geweest is, zegt dat genoeg. Helemaal koopjesvrij zijn we ondanks onze voornemens niet gebleven: bij een winkel met sjieke kinderkleren (Gymboree) hebben we voor onze uk een mooie bodywarmer en warme broek gekocht voor de volgende winter. Bovendien had juwelier Zales een scherpe aanbieding voor een nieuw horloge voor Rob. Het zijne was enige tijd geleden al gesneuveld, maar sinds gisteren is hij weer de trotse bezitter van een nieuw uurwerk.

Happy Thanksgiving!

Vandaag vieren we een nationale feestdag in de VS en wel Thanksgiving. Dit oogstfeest vindt elk jaar plaats op de vierde donderdag in november en is een typisch familiefeest. Amerikanen leggen dan ook elk jaar behoorlijke afstanden af om dit ‘eetfeest’ met hun familieleden door te brengen. Sommige mensen zien elkaar alleen op deze dag! De vrijdag is doorgaans een brugdag waardoor je een lekker lang weekend hebt. Ook Rob is vandaag en morgen thuis.

Op de Thanksgiving-dis staat traditioneel kalkoen. Er bestaan talloze manieren om dit beestje te bereiden (en nog veel meer manieren om het te verprutsen) en vandaag gaan wij bij Wally en Connie, waar we uitgenodigd zijn voor het Thanksgiving diner, eens bekijken hoe de methode van het frituren in z’n werk gaat. Inderdaad, de kalkoen wordt dan in z’n geheel gefrituurd in een badje van ongeveer 30 liter olie. Na zo’n 3 kwartier is het beestje klaar en naar verluidt bijzonder smakelijk. We zullen het zien!

Behalve kalkoen staan er ook zoete aardappels, cranberrysaus en pompoentaart op het menu. Wally en Connie kennende zullen ze deze traditionele gerechten nog wel een beetje uitbreiden met andere dingen. Wij zorgen vandaag voor het dessert en we brengen slagroomsoesjes, speculaas en gevulde dadels mee. De speculaasjes heb ik gisteren al gebakken en ze zijn erg goed gelukt, mede dankzij de koekkruiden die mijn schoonouders ons gestuurd hebben. Ik ben benieuwd of Amerikanen deze koekjes ook lekker vinden.

Baby Hanssen, week 36

Een nieuwe week en wederom een bericht over de progressie van de zwangerschap en onze kleine. Voor wie het een beetje beu is, is er goed nieuws: we komen in de buurt van het einde, dus over een paar weken is het gedaan met de updates over de ziekenhuisbezoeken. Dat betekent natuurlijk wel dat onze kleine dan is gearriveerd en we kunnen niet garanderen dat er geen berichten over de baby op de blog verschijnen. Je bent dus alvast gewaarschuwd. 🙂

Het labwerk leverde vandaag de volgende resultaten op: een bloeddruk van 126/73, een hartslag van 107 en een gewichtsverlies van 2 pond. Hoe dat precies in elkaar zit, is me een raadsel. De vorige keer had ik erg gezond gegeten en was 5 pond aangekomen, de afgelopen week zijn we verschillende keren buiten de deur gaan eten en nu ben ik weer een kilo kwijt. Rara, hoe zit dat?

Net als vorige week heb ik Dr. Warren gezien en hij heeft mijn buik gemeten op 36 cm. Ik vroeg hem hoe hij kan weten dat ik niet teveel of te weinig vruchtwater heb, zoals ik regelmatig lees bij andere vrouwen. Een tekort of teveel leidt immers tot vroegtijdig ingrijpen via keizersnede. Dr. Warren legde me uit dat een tekort of teveel aan vruchtwater ook leidt tot afwijkende metingen van de baarmoeder. Die moet in centimeters immers ongeveer overeenkomen met het aantal weken van de zwangerschap. Aangezien ik tot op heden altijd exact op schema ben geweest, is er geen enkele reden tot zorg. Verder wist hij me te vertellen dat ik nu 1 cm ontsluiting heb. Nog maar 9 centimeter te gaan tot de baby zijn grote debuut maakt!