Auteur: Rob and Joyce

Hoewel… echt ‘piep’ ben ik natuurlijk niet meer, met mijn vanaf vandaag 32 jaar! Aan iedereen die aan mij gedacht heeft, via kaartje, e-card, e-mail, Hyves, Facebook of wat dan ook: bedankt!

We zijn gisteravond al lekker gaan vieren in ons favoriete sushi-restaurant midden in de stad. De serveerster begint ons zelfs al te kennen want ze vroeg meteen of we groene thee wilden drinken (onze vaste order). 🙂 Dat lustten we inderdaad wel, want het was bepaald niet warm… zo rond het vriespunt. De laatste dagen zijn de ‘Boiling Springs’ niet zo ‘Boiling’ want elke nacht vriest het tussen de 2 en 6 graden! Brrr…!

In de strijd om klanten tijdens deze barre economische tijden hadden we van Barnes & Noble een paar spectaculaire kortingsbonnen gehad die we na ons etentje fijn hebben gebruikt. We hebben meteen geprofiteerd van een heerlijk ‘kopje’ koffie bij de Starbucks die in dezelfde winkel zit. Jumjumjum, ik voelde me helemaal jarig! Mijn B&N bon heb ik gebruikt voor een heel snoezig boek dat Baby Love heet en vol prachtige foto’s van babies staat. Papa Rob kan daar misschien nog wat inspiratie opdoen.

Over papa Rob gesproken… hij heeft mij echt verwend met een geschenkset van Lancome, in de nieuwe geurlijn Magnifique! Gelukkig waren mijn hints dat ik dit parfum ‘heel heel lekker’ vind niet aan dovemansoren gericht en ben ik nu het parfum, de douchegel en de bodylotion rijker. Deze dag draait in ieder geval helemaal om mij en laat ik daar maar even van genieten, want binnenkort zal er wel iemand anders in het middelpunt van de belangstelling staan…!

Na een succesvolle meeting in Boedapest was het voor Rob tijd om huiswaarts te keren richting Gent. Hij had het zo geregeld dat zijn koffer wel doorgestuurd was van het vliegveld in Zurich naar Boedapest, maar niet verder naar het hotel. Dat zou er ongetwijfeld toe geleid hebben dat zijn koffer bij het hotel zou arriveren nadat hij er zelf al weer uitgecheckt was. Tot zijn grote opluchting stond zijn koffer inderdaad op het vliegveld in Boedapest op hem te wachten, dus dat was alvast opgelost.

Natuurlijk werd het toch een hangdag, want de vlucht richting Brussel was pas in de vroege avond. Om middernacht lokale tijd belde Rob me om te zeggen dat hij eindelijk thuis was. Het intensieve reisschema had z’n tol geeist en hij was bekaf, maar gelukkig had hij een hele zaterdag om bij te komen. Op zaterdag heeft hij afgesproken met Aster en Kurt, wel zo gezellig om een beetje aanspraak te hebben. Bovendien hadden ze een cadeautje voor ons, het Dagboek van een Ettertje, waarvan we ongetwijfeld kunnen genieten als de baby eenmaal geboren is.

Op zondag was er niet veel tijd meer om te ontspannen, want rond de middag vertrok zijn vlucht naar Oslo. Helaas is Noorwegen geen Schengen-land en heeft het ook geen euro’s als nationale munt. Dat betekent dat je moet gokken hoeveel kronen je uit de muur trekt voor je verblijf van 24 uur, nogal lastig als je geen idee hebt wat alles zoal kost. Bovendien vergoedt het bedrijf natuurlijk wel je onkosten, maar als je zo onhandig bent om veel te veel kronen op te nemen, zit je zelf met een zooi muntgeld opgescheept waar je waarschijnlijk nooit meer iets mee kunt. In Oslo was het meer dan haasten naar de aansluitende vlucht naar Trondheim, die 50 minuten later al vertrok. Op zich niet zo erg, maar wel als je weer eerst door de rontgenpoortjes moet waar een ellenlange rij staat. Maar Rob is inmiddels een doorgewinterd reiziger, dus hij sprak de mensen van de beveiliging aan en mocht zodoende voorgaan, zodat hij op het nippertje nog zijn vlucht naar Trondheim haalde. Hoezee!

Om een uur of negen ’s avonds is hij vlak bij het hotel nog een hapje gaan eten bij een Indiaas restaurant. Wonderwel was zijn koffer ook in Trondheim beland, ondanks de korte overstaptijd. Dat betekent dat Spaans personeel gewoon incompetent is (denk aan de problemen in Madrid), of het Scandinavische personeel bijzonder efficient. Aan u de keuze. Het was de volgende ochtend wel een spijtige ontdekking dat de bespreking op het kantoor in Oslo plaatsvond en niet in Trondheim. Via teleconference heeft Rob er toch bij kunnen zijn, maar achteraf bezien had hij zich een hoop gedoe kunnen besparen.

Omdat hij toch weer moest wachten op zijn vlucht naar Oslo, was er ruim de tijd om uit te zoeken hoe hij op een goedkope manier terug naar het vliegveld kon. Rob had 400 kronen opgenomen, om in de taxi te ontdekken dat hij er 600 (70 euro) moest betalen. Dat was gelukkig op te lossen met een creditcard, maar het was een schokkend bedrag voor een relatief korte rit. Op de weg terug had hij uitgevogeld dat er ook een treintje reed naar het vliegveld, en een kaartje kostte daar maar 64 kronen. Dat klinkt al een stuk beter!

Van Trondheim vloog hij vervolgens terug naar Oslo en daar had hij wel 40 minuten om zijn aansluitende vlucht naar Bilund (Denemarken) te halen. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen is me een raadsel, maar het is gelukt. Van het vliegveld was het nog een eindje rijden naar niemandsland, waar het laatste bedrijf ligt dat nog bezocht moest worden tijdens deze reis. Rob kreeg een fijne Audi A6 met een GPS en heeft in het aardedonker en de regen toch de weg naar het hotel gevonden.

Dinsdag verliep dan eindelijk redelijk pijnloos, met een succesvol bedrijfsbezoek en de autorit terug naar het vliegveld. Deze keer kon hij de anderhalf uur afleggen bij daglicht, zij het nog steeds in de regen. Op het weinig spectaculaire vliegveld van Bilund (toch de tweede vluchthaven van het land, na Kopenhagen) was erg weinig te doen, behalve maar weer eens lang wachten. Gelukkig is dit de laatste keer: op woensdagmorgen komt de taxi al vroeg om hem op te halen voor de vlucht van Brussel naar Atlanta. Het zit er bijna op!

Wie de blog een beetje volgt weet dat Rob op het moment aan het rondreizen is in Europa. Vanwege de weinig positieve economische situatie heeft het bedrijf besloten om te bezuinigen op reizen, dus nu Rob de oversteek heeft gemaakt moet dat zo veel mogelijk benut worden. Dit resulteert in een behoorlijk inspannende trip die, helaas, niet altijd even voorspoedig verloopt.

Of de drukke zakenreis nog niet genoeg was, arriveerde hij in Belgie op Allerheiligen, een dag dat alles gesloten is. Om die reden is hij, met hulp van mijn ouders, doorgereisd naar Nederland om bij zijn ouders te blijven logeren. Nu was dit bepaald geen straf, want het was immers al weer een poosje geleden dat hij zijn ouders en schoonouders had gezien.

Op zondagavond moest hij weer terug zijn in Gent, want op maandagochtend kwam er al vroeg een taxi om hem naar een bedrijf in de buurt van de Franse grens te brengen waar hij een presentatie moest geven. Gelukkig kon hij op de weg terug met een collega meerijden tot aan Brussel en daarna met de trein verder reizen naar Gent. In Gent was er nog wat tijd over om alvast wat administratieve rompslomp af te handelen.

Dinsdag was het terug naar Nederland, Geleen om precies te zijn. Dit ging gelukkig met de auto, zodat de vervelende Nederlandse Spoorwegen wederom vermeden konden worden. Op woensdag was het van een presentatie op kantoor terug naar Brussel Airport, want er stond een vlucht naar Madrid op het programma. Op het vliegveld bleek zijn vlucht afgelast en moest hij wachten op de volgende vlucht om 19.00. Natuurlijk was ook deze te laat, waardoor mijn arme Rob pas tegen middernacht in zijn hotel ter plaatse was. In plaats van een lekker tapasmaaltijd in Madrid werd het dus een vliegveldhap.

Donderdagmorgen is de afspraak in Madrid met succes afgehandeld en was het weer terug naar het vliegveld. Hup, door naar Zwitserland voor een tussenstop naar Boedapest. De Spanjaarden maakten hun reputatie van ‘alle tijd van de wereld’ weer ruimschoots waar door Rob van het kastje naar de muur te sturen (van gate naar gate) en na veel op en neer rennen bleek het vliegtuig uiteindelijk een kapot voorwiel te hebben, waardoor er maar weer eens lang gewacht moest worden. In Zwitserland maakte vliegveld Kloten in Zurich zijn naam ook waar, door nog maar eens met gates te goochelen en dat terwijl de overstaptijd tussen de vluchten toch al niet al te royaal was. Met een beetje geluk komt Rob vanavond nog net voor middernacht aan in Boedapest. Helaas weinig tijd voor een lange nachtrust, want morgenvroeg moet er nog een uur of twee gereden worden naar het bedrijf waar hij en zijn collega moeten zijn. Pfff… en dan te bedenken dat hij morgen terug vliegt naar Brussel en zondag al weer vertrekt naar Trondheim. Een mens wordt al moe van de gedachte alleen!

Update: bij aankomst in Boedapest bleek zijn koffer nog in Zurich te staan. Welja, ook dat nog!