Rob and Joyce

Eindelijk geboren: Alexander Finn Hanssen

Na een lange zwangerschap en een korte nacht togen we (vanmorgen) om 4:45 naar de kraamafdeling van het Spartanburg Regional. De receptionist verwacht ons al en laat ons binnen op de speciale parkeerplaats. We laden de spullen die we nodig hebben uit, en gaan naar de tweede verdieping (Labor and Delivery). Daar worden we ontvangen en direct geinstalleerd in kamer 203. Joyce wordt aan een infuus met zoutoplossing gehangen en tevens worden hartslag van baby en weeen gemonitord. Ieder kwartier wordt met hetzelfde apparaat ook de bloeddruk van Joyce opgemeten.

Rond 5:30 zitten alle lijntjes op z’n plaats. Dr Warren komt zo rond 7:15 nog even langs om te zien hoe het gaat en dan wordt de pitocin-oplossing (weeenopwekker) gestart. Een medewerker van anethesie komt nog langs om de voor- en nadelen van medicatie uit te leggen, en Joyce denkt dat ze nog wel even zonder kan… totdat de eerste weeen op gang komen. De weeen zijn redelijk hevig en komen snel na elkaar, zodat Joyce besluit om toch maar de ruggenprik te nemen. Deze werkt wonderbaarlijk goed, en zelfs het medisch personeel staat versteld van de effectiviteit! Nadat de ruggenprik eenmaal goed begint te werken (vrijwel meteen) heeft Joyce tot en met de bevalling geen enkele pijn gevoeld.

Aanvankelijk is de progressie niet zoals men had gehoopt. Hoewel de cervix vrijwel volledig gerijpt is, blijft de ontsluiting rond de 5 cm hangen. Met een kleine aanpassing van de pitocindosis bereiken we een klein wonder: in anderhalf uur tijd vorderen we van 5 naar 9.5cm en naar zeer sterke weeen. Rond 15:45 mag Joyce beginnen met persen, en een kleine 90 minuten later ligt ons (kleiner dan verwachte) zoontje op het ziekenhuisbed. Rob knipt de navelstreng door en dan beginnen alle standaardcontroles.

APGAR scores zijn zeer goed (8 en 9 na resp. 1 en 5 minuten). Alleen de ademhaling komt nog wat langzaam op gang. De dames van de Intensive Care (ook wel NICU) komen langs om alles nog even te controleren. We mogen hem even vasthouden en dan wordt hij meegenomen naar de NICU om daar nog gecontroleerd te worden. Vast de zuster krijgen we te horen dat er een rontgenfoto is gemaakt, waarvan de arts zo snel mogelijk de resultaten van moet komen meedelen. Op dit moment zijn we de trotse ouders van een mooi kindje dat helaas nog niet bij ons op de kamer ligt.

Voor de statistici onder de lezers: geboren om 17:11 op 6 januari 2009, gewicht 3104 gram, lengte 52.7 cm (ofwel 6 lbs 13.5 oz en 20 3/4″)

Update: Inmiddels is het Alexander iets na 22:00u bij ons op de kamer gebracht. Nu kunnen we eindelijk eens uitgebreid naar hem kijken en hem vasthouden. Aangezien hij op de NICU al een flesje heeft gehad en zijn luier al drie keer heeft laten verschonen, slaapt hij zeer vast. Hij heeft al een heel hoofd haar, gemengd donker en licht blond, en door zijn uitgebreide verblijf in de baarmoeder zijn zijn nageltjes ook al wat langer dan verwacht. Rond middernacht proberen we zelfs al wat aan borstvoeding te beginnen, al lijkt hij er op dit moment nog niet echt zin in te hebben. De zuigdrang is er zeker wel!

Baby Hanssen, week 42…

Niemand denkt er aan of hoopt er op, maar als je zwanger bent kan het toch gebeuren: de uitgerekende datum voorbij gaan. Vandaag zijn we 10 dagen over tijd en zijn voor een gewone controle en een echo op ziekenhuisbezoek geweest. Het is nu belangrijk om vast te stellen dat het met de baby nog steeds goed gaat. Om half twee hadden we onze afspraak, laat genoeg zodat Rob in ieder geval ’s morgens nog kon gaan werken.

Zoals gebruikelijk werden eerst de normale waarden gemeten. Ondanks de stress van het inleiden viel mijn hartslag met 127/73 nog aardig mee. Ook de kerstdagen hadden geen schade aangericht, want ik was ruim een pond afgevallen. Mijn totale gewichtstoename blijft dus rond de 9 kilo. Mijn suiker is nog steeds in orde en hemoglobine was 2 weken geleden nog goed bevonden, dus het was weer snel bekeken. Volgens de zuster zou ik vanmiddag het middel Cervidil krijgen, iets om het rijpen van de baarmoedermond te bespoedigen.

Dr. Warren begon zijn onderzoek met de echo. Hij constateerde al snel dat de baby nog lekker in het vruchtwater zwemt, dus daarmee zat het goed. De hartslag van de baby was 135 en de hersenfuncties zagen er ook goed uit. Geen reden tot zorg, een hele opluchting. Op basis van het inwendig onderzoek was het toedienen van de Cervidil ook niet meer nodig. Mijn buik was niet meer gegroeid, iets dat te verklaren is door het verder indalen van de baby in het bekken. Dat wil niet zeggen dat de baby niet gegroeid is deze week, maar alleen dat het aan de buitenkant om deze reden niet meer te meten is. De dokter schat de baby nog steeds op 8 pond, wellicht zelfs iets daarboven, dus het zal de nodige moeite kosten om hem op de wereld te zetten…

Om 5:00 mogen we ons morgenvroeg op de kraamafdeling melden en dan wordt het infuus met Pitocin gestart om ontsluiting en weeen kunstmatig op te wekken. De bevalling wordt op die manier een heel technisch verhaal, van alle romantiek ontdaan, maar wie weet zijn we morgen rond deze tijd dan eindelijk de trotse ouders van een zoon. Duim voor ons!

Cherokee Foothills Scenic Highway

In het landschap om ons heen en meer specifiek richting de staatsgrens met North Carolina ligt de Cherokee Foothills Scenic Highway. Voor de mensen die er wel eens een kaart op naslaan: dit is highway 11. Deze weg slingert door het pittoreske en heuvelachtige terrein om en rond de Blue Ridge Mountains. De naam ‘Foothills’ verwijst naar de heuvels die voor het gebergte liggen.

De weg is in de wijde omtrek bekend en geliefd. Op deze zondagmorgen, terwijl Amerika braaf in de kerk zat, zijn wij een eind gaan rijden over deze toeristische route. Via een kort stukje over highway 9, dat ons naar het plaatsje New Prospect brengt, vinden we al snel de afslag naar highway 11. Het is erg mistig vandaag en dat geeft het uitzicht een spookachtig tintje. Dat wil zeggen, als er al sprake is van uitzicht, want soms zien we nog geen 50 meter ver.

Rond de middag komen we min of meer abusievelijk in Hendersonville terecht, een plaatsje waar we in het begin van 2008 ook al eens verzeild zijn geraakt. Inmiddels is de zon gaan schijnen en ziet het er buiten een stuk vriendelijker uit. Van Hendersonville gaan we door naar Chimney Rock en vandaar uit via Tryon over highway 9 weer terug naar Boiling Springs. Al met al een rit van zo’n 3.5 uur! De plaatsjes die we onderweg tegenkomen zijn vaak niet meer dan een paar huizen groot… je moet het zien om te geloven. Vergeleken met deze gehuchten is Boiling Springs een heuse metropool!

Baby’s wil is wet

Er schijnt in Nederland een programma op televisie te zijn van een soort babyfluisteraar met de naam Derek Ogilvie. We hadden nog nooit van deze meneer gehoord tot we vandaag een exemplaar van zijn boek ‘Baby’s wil is wet’ in de brievenbus vonden. Het is een cadeautje van de pasgetrouwde Bouke en Nicole, die tussen trouwen en huwelijksreis nog de tijd hebben gevonden om dit boek voor ons te halen, te laten signeren door de auteur en op te sturen. Dat kunnen we natuurlijk erg waarderen.

Dat baby’s wil inderdaad wet is, ondervinden we elke dag. Zijn wil is blijkbaar om nog steeds in mama’s buik te blijven en we kunnen niet meer doen dan ongeduldig wachten tot hij zich meldt, ofwel tot hij dinsdag onder zachte dwang tevoorschijn wordt gehaald. Geduld is een schone zaak, zegt men, maar wie dit gezegde de wereld in heeft geholpen is denk ik nooit hoogzwanger geweest!

Rijdend huis

We wonen hier nu een jaar, maar soms zijn we nog steeds verbaasd over wat we soms zien. Onlangs reden we naar Greenville en zagen we het volgende:

Het was niet de eerste keer dat we een huis over de snelweg getransporteerd zagen worden, maar wel de eerste keer dat we een camera bij de hand hadden en de tegenwoordigheid van geest hadden snel een filmpje te schieten. Toch niet iets dat je iedere dag ziet, wel?

South Carolina Botanical Garden

Vandaag, 30 december, is het een stralende winterdag. De hemel is strak blauw en het kwik is opgelopen tot 20 graden. Heerlijk weer dus, en prima om buiten iets te ondernemen. Aangezien de baby zich nog altijd niet gemeld heeft, kunnen we nog even genieten van een laatste uitstapje met z’n tweeen. Rob heeft een tijdje geleden ontdekt dat er een botanische tuin in Clemson ligt, op ongeveer een uur rijden hier vandaan. Het is een staatstuin die onderhouden wordt door de faculteit Plantkunde van de universiteit Clemson. Zodoende is de entree gratis.

In alle rust zijn we naar het kleine plaatsje Clemson gereden. Het belangrijkste in Clemson is de universiteit en het daarbij behorende American Football team. Als de ploeg thuis speelt, zit het stadion Death Valley met een capaciteit van 90.000 helemaal vol. Ter vergelijking: de totale bevolking van Clemson telt 12.000 en het centrum bestaat uit twee kleine straten.

In de botanische tuin zijn we eerst naar het bezoekerscentrum gereden waar hostess Jackie ons uitgebreid vertelt wat er allemaal te zien en te doen is. Op een plattegrond duidt ze voor ons aan wat op dit moment de interessantste plaatsen zijn. Behalve de tuin is er ook een groot arboretum waar we doorheen rijden. Langs deze weg liggen een aantal parkeerplaatsjes waar je de auto stil kunt zetten om even rond te kijken. Zelfs in deze wintermaanden is de tuin, zeker op een stralende dag als vandaag, erg aantrekkelijk.

Van het arboretum rijden we naar het botanische deel waar onder andere camelia’s in bloei staan. De bijen zijn hier nog volop bezig met het verzamelen van nectar, waardoor je het gevoel krijgt dat het al lente is. We struinen lekker door de tuinen, via slingerende paadjes en hier en daar een tuintje of hut die de moeite van het bekijken waard is. Een aanstaande bruid laat zich vandaag fotograferen en sleept een heel gezelschap mee om zo goed mogelijk voor de dag te komen. Gelukkig heb ik mijn eigen fotograaf bij me: Rob knipt in een paar uur weer ruim honderdvijftig foto’s die stuk voor stuk zó ingelijst kunnen worden.

Op de weg naar huis draaien we bij Greenville even van de snelweg af voor een koffietje bij Starbucks. Zonder jas kunnen we heerlijk buiten op het terras zitten. December? Niks van te merken!

Baby Hanssen, week 41…

Tja, zo zit je 9 maanden uit te kijken naar de datum dat je baby zou moeten verschijnen, en zo verstrijkt deze bijzondere dag zonder dat er iets gebeurt. Hoewel de helft van alle vrouwen na de uitgetelde datum bevalt, is het toch heel erg vervelend als het je overkomt, ook al bevind je je in goed gezelschap. Het is alsof je iedereen zwaar teleurstelt, jezelf voorop. Niets om vrolijk van te worden. Het regent inmiddels telefoontjes en emails vol goedbedoelde vragen, maar in de praktijk is het erg deprimerend om iedereen ‘nee’ te moeten verkopen.

Vandaag zijn we dan ook gewoon op controle geweest bij Dr. Warren. De verpleegsters keken er al naar uit om te zien of we nog zouden opdagen, en ondanks al onze pogingen om de weeen op gang te brengen, zaten we inderdaad als vanouds in de wachtkamer. Een bloeddruk van 127/74, geen gewichtstoename, hartslag 90. Mijn buik meet inmiddels 41 cm, dus de baby groeit nog steeds goed door.

Omdat dokters week 41 nog wel willen afwachten, maar niet veel langer dan dat (omdat de kwaliteit van de placenta dan ineens hard achteruit gaat, het vruchtwaterniveau spectaculair kan dalen en om nog talloze andere redenen) hebben we vandaag gezocht naar een geschikte datum om ingeleid te worden. Volgende week maandag krijgen we eerst een echo om te zien of de baby nog in goede gezondheid verkeert. Op 6 januari is het de grote dag; mocht de kleine zich dan nog niet uit zichzelf gemeld hebben, dan gebeurt het op deze dinsdag. Er is dus eindelijk een licht aan het eind van de tunnel: nog maximaal 8 dagen voordat we eindelijk de trotse ouders zijn van een zoon.

Kerst in Hollywild

Nog 2 nachtjes slapen en het is kerstmis en dat is goed te merken. De kerstkoorts heeft hier zo ongeveer zijn hoogtepunt bereikt en al zou je het willen, er is niet aan te ontsnappen. Gisteravond zijn we met onze vrienden de Connors in dierenpark Hollywild geweest waar elk jaar in december een lichtjesroute door het park wordt aangelegd. Vorig jaar zijn we hier ook geweest en toen viel de drukte reuze mee. Gisteren was dat wel anders: we hebben zo’n 20 minuten in de rij gestaan voor we naar binnen konden. Vanaf de weg waren de eerste kerstlichtjes echter al goed te zien zodat we tijdens het wachten onze ogen de kost konden geven.

Rob heeft laten zien dat multitasken niet perse iets voor vrouwen is. Moeiteloos stuurde hij ons door het park terwijl hij tegelijkertijd de nodige foto’s maakte. Wie doet hem dat na? Foto’s staan natuurlijk op Flickr, maar we hebben ook wat bewegende beelden vastgelegd die je op onderstaand YouTube filmpje kunt bekijken. Het tweede filmpje zijn nog wat impressies van de met name bewegende kerstlichtjes in onze wijk Sterling Estates.

We wensen graag alle lezers van onze blog een heel fijn kerstfeest en alle goeds voor 2009. Hopelijk is ons volgende bericht er een met het goede nieuws waar iedereen op zit te wachten!

Baby Hanssen, week 40

Behalve een spectaculaire duik qua temperatuur (vanmorgen was het -6!) is er spijtig genoeg heel weinig te melden vandaag. Ik had zelf het idee dat onze baby zich nog prima op z’n gemak voelt in mijn buik en weinig haast heeft zich te laten zien en ons bezoek aan het ziekenhuis heeft dat vandaag bevestigd.

Alle verpleegsters leven erg met ons mee en hadden gehoopt dat onze afspraak vandaag niet meer nodig zou zijn, maar het is nog erger dan dat: we hebben zelfs een nieuwe afspraak gepland voor 29 december, 2 dagen overtijd! Mijn waarden waren zoals vanouds prima, een bloeddruk van 117/74, een pond erbij en een hemoglobine van 12.1. De baby is weer iets gegroeid, zijn hartje klinkt nog steeds als een klok, maar qua ontsluiting of uitdunning van de baarmoederhals zijn we de afgelopen week niets opgeschoten.

Dr. Warren zei vandaag ook dat ‘we er nog net niet zijn’ en nog wat geduld zullen moeten opbrengen, hoewel hij als vader van twee zonen ook weet dat die laatste dagen erg lang kunnen duren. Pas als we week 41 helemaal vol maken en de baby zich nog steeds niet heeft laten zien, worden er stress-testen gedaan om te zien of de baby het nog goed maakt. Dan gaan we ook plannen maken voor het inleiden van de bevalling, zodat we de grens van 42 weken zeker niet overschrijden. Voorlopig is dat de enige garantie die we hebben!

Een hapje en een drankje

Vrijdagmiddag verraste Rob mij door om 12.00 al thuis te komen. Hij had een halve dag vrij genomen en we zijn bij Denny’s Classic Diner eerst een lekkere lunch gaan eten. Bij deze zaak kun je prima terecht voor typisch Amerikaanse hamburgers in vele variaties en afhankelijk van je eigen keuze hoeven die niet perse heel ongezond te zijn. We hebben het ons in ieder geval goed laten smaken.

Met deze onverwachte extra middag zijn we eens naar Greenville gereden om wat te winkelen. Eerder deze week hadden we in Spartanburg al gezocht naar een contactgrill. Zo’n apparaat willen we al langer hebben maar ze zijn behoorlijk prijzig (150 dollar en meer). Rob had onlangs ergens een dergelijk apparaat zien staan voor 80 dollar en met de huidige koers (1 euro = ca 1.40 dollar) is dat nog wel op te brengen. Jammergenoeg konden we deze grill nergens meer vinden, behalve een demonstratiemodel bij Kohl’s dat we gerust mochten kopen, maar dat hoogstwaarschijnlijk incompleet was. De doos was immers weggegooid en extra onderdelen worden blijkbaar nooit bewaard. We dachten dus ‘even snel’ naar Kohl’s in Greenville te rijden om te zien of ze daar nog een exemplaar over hadden.

Op de weg naar Greenville was het ongebruikelijk druk en in het centrum zelf was het een echt gekkenhuis! Waar we geen rekening mee hadden gehouden was dat dit het laatste weekend is om kerstinkopen te doen en op basis van de mierenhoop van auto’s zou je spontaan vergeten dat we in een economische crisis zitten. We dachten aanvankelijk dat het lag aan lunchverkeer en zijn toen een Barnes & Noble ingevlucht met het idee dat het een half uur later wel beter zou zijn. Maar niets is minder waar, het was zelfs een hele toer om weer terug op de weg te komen.

Bij een iets verder gelegen winkelcentrum zijn we weer van de weg afgedraaid om wat te snuffelen. Hier lagen een aantal leuke winkeltjes die we nooit eerder gezien hadden. Een daarvan was een World Market, waar veel internationale producten verkocht werden. Tot onze blijde verrassing hadden ze hier o.a. een mooie verzameling kwaliteitschocolade en we hebben hier zelfs de Lindt chocolade met chilipeper gevonden, die Rob ooit eens uit Zwitserland heeft meegebracht. Mmm! Een aantal deuren verderop zat een winkel die Total Wine heet, met, je raadt het al, een behoorlijke verzameling wijnen en sterke drank. Nu zijn we tijdens ons verblijf in de VS nog niet één keer bij een slijter verzeild geraakt, dus we waren benieuwd wat we hier konden vinden. Tot ons grote genoegen bleek er zelfs een aardige collectie whiskies verkocht te worden en Rob kon zijn geluk niet op toen hij met een fles Macallan 12 Years Cask Strength én een fles cognac Rémy Martin 1738 weer buiten kwam. Daar komt de aanstaande vader de winter wel mee door!

Vanaf dit winkelcentrum was het wederom een hele kunst om ons opnieuw tussen het verschrikkelijk drukke verkeer te wurmen. We reden op goed geluk een kant op en hoera, daar kwamen we een vestiging van Kohl’s tegen. De volle parkeerplaats sprak direct boekdelen. Bij de kassa’s stonden rekken opgesteld om klanten op geordende wijze richting de toonbanken te leiden, met extra personeel om dit proces ordelijk te laten verlopen. In de hoek met kookspullen was het even zoeken, maar Rob zag uiteindelijk nog één laatste doos met onze contactgrill staan. Op het prijskaartje stond een bedrag van 110 dollar, maar we gingen toch overstag. Eenmaal bij de kassa kregen we het ding toch voor 80 dollar mee en daarmee was ons middagje kerstinkopen doen bijzonder geslaagd! We zijn ons al volop aan het beraden wat allemaal gaan maken dit weekend: gegrilde vis, wafels, pannenkoeken, broodjes, of gewoon allemaal?