Categorie: Alexander

Als Nova haar middagdutje doet, wil Alex altijd graag iets met mama samen doen. Eerder deze week wilde hij een puzzel maken, iets wat lastig is als je kleine zusje er steeds met de stukjes vandoor gaat of als ze de boel weer afbreekt voordat je puzzel af is. Tijdens het puzzelen heeft Alex heel wat te vertellen.

De afgelopen weken heeft Alex met heel veel plezier zwemlessen gevolgd. Jammergenoeg zit het er al weer op. Alex heeft een soort diploma gekregen waarop staat wat hij allemaal geleerd heeft en dat is heel wat! Schoolslag, borstcrawl, rugslag, watertrappelen, voorwerpen uit het water vissen en van de duikplank springen. Dat is toch al heel wat als je 3 bent. Natuurlijk kan Alex nog niet zelfstandig in een groot bad zwemmen, daarvoor moet hij nog wel een beetje meer oefenen. Gelukkig bestaat die mogelijkheid, in de maand september gaan we verder met lessen, twee keer per week. Onze knul kan niet wachten! We zijn heel
benieuwd of hij aan het eind van de volgende serie met iets meer lef van de duikplank af durft. Maar ook al gaat Alex voetje voor voetje naar het eind van de plank, als hij uit het water komt, vliegt hij meteen weer terug voor nog een sprong!

Alex vindt zijn zwemlessen niet alleen geweldig leuk, hij neemt het ook bijzonder serieus. Toen de derde les gisteren wegens onweer wederom niet doorging, wilde hij zijn zwemkleren niet uittrekken en er dan maar in slapen als in een pyjama. En ons tripje naar de bergen dit weekend kon alleen zijn goedkeuring wegdragen op voorwaarde dat er geen lessen gemist zouden worden. Bij deze wat beelden van Alex in het Swim Center.

Het is niet hetzelfde als leren lopen of een eerste woordje, maar toch, als je kind naar zijn eerste zwemles gaat, besef je maar weer eens hoe groot hij al wordt, hoe veel hij kan en wat hij snel en makkelijk leert. Vorig jaar ging Alex nog steeds mokkend naar het zwembad, dit jaar heeft hij er reuze lol in en krijgen we hem er nauwelijks uit. En al snel zei hij tegen ons: “I want to learn how to swim!”

We gingen gauw op zoek naar een plaats waar hij op zwemles kon, want iedereen die wel eens met jonge kinderen te maken heeft, weet dat ze heel snel van mening veranderen. Maar helaas, het kon niet eerder dan 6 augustus, alles zat al volgeboekt. Dat was ruim een maand geleden, maar toen gisteren de eerste les was, stond Alex nog steeds te popelen van ongeduld. Zijn mening was helemaal niet veranderd, sterker nog, dankzij al het zwemmen en synchroon duiken op televisie tijdens de Olympische Spelen was zijn wens alleen maar vuriger geworden.

Wat was het dus een deceptie dat de eerste les niet doorging! Arme Alex, daar stond hij dan, in zijn zwembroek en vol ongeduld om het water in te gaan. Maar buiten onweerde het en om veiligheidsredenen wordt er tijdens onweer niet gezwommen. In plaats daarvan mocht hij naar een film kijken over veiligheid in het water, iets wat toch wel bij de cursus hoorde, maar als je 3 bent en niks liever wilt dan het bad in is dat mooi flink balen.

Gelukkig was er vanavond geen wolkje aan de lucht en we waren op tijd bij het Spartanburg Swim Center. Alex roetsjte van links naar rechts en stuiterde in het rond terwijl we wachtten op 18:45. Samen met vier andere kindjes ging hij samen met een badmeester en badjuffrouw eindelijk naar het water toe. Eerst op de rand zitten, spetteren met de benen, een duikbril op en daarna al snel, hop, kopje onder!

De eerste les was vooral een speelse kennismaking met het water en erop gericht om de kinderen over hun schrik voor het ‘nat worden’ heen te helpen. Dus vaak even onder water zodat ze niet meer bang zijn om een paar druppels in hun snoet te krijgen. Alex deed het ongelooflijk goed, helemaal nergens bang voor, aandachtig luisteren en steeds mooi meedoen, een droomstudent. Het eerste begin van de schoolslag werd ook al gemaakt en tot twee keer toe moest hij van de badjuf naar de badmeester toe ‘zwemmen’, waarbij hij heel eventjes zelf in het water lag.

We hebben met veel plezier gekeken en zijn heel benieuwd hoe Alex zich verder ontwikkelt in het water. Als hij zo door blijft gaan als vandaag, kunnen we alvast met een scheef oog naar de zomerspelen van 2024 kijken.

Een dialoog met Alex die niet in de Peuterpraat stond, maar wel degelijk met enige regelmaat plaatsvindt, is de volgende:

Het is bedtijd en Alex zit vol verhalen.
“I need to go to the airport, I go to opa en oma. En I bring a koffer.”
“Wat ga je meenemen in de koffer?”
“Eh… a little bit rijst… and chicken… en ketchup.”
“Moet je geen kleertjes meenemen als je op reis gaat?”
“Ja, a little bit kleertjes. En three shovels. En Thomas en Brewster en Irving en Spencer en Salty.” (dat zijn treintjes)
Alex denkt nog even na.
“Opa en oma need to find me on the airport. I stay with opa en oma in a bed. Opa en oma build a bed for me. En I share my eat with opa en oma. I bring spoons. Nova blijft bij papa en mama en Alex bij opa en oma. En daarna gaat Alex weer naar huis.”

Dit gesprek, en vele variaties daarop, hebben we de laatste tijd vaak moeten voeren. Laatst was ik de auto aan het stofzuigen en stond zijn stoel naar voren geschoven. Verheugd concludeerde Alex: “Opa en oma komen!”, omdat hij nog goed wist dat zij steeds op de achterbank zaten. Wanneer hij boos is, mokt hij: “I go to my other home!” (waarmee hij het huis van opa en oma bedoelt). Het houdt hem bezig dat opa en oma ver weg wonen. Als hij vraagt waar de Olympische Spelen zijn en we vertellen hem dat het in Londen is, ‘vlakbij opa en oma’, verwacht hij zijn grootouders elk moment op televisie te kunnen zien. En soms kan het niet duidelijker: “I miss opa en oma.”

Het mag duidelijk zijn: Alex mist zijn grootouders. Allevier. Hij weet dat ze een bed voor hem hebben. Hij weet dat je er met een vliegtuig naar toe kan. Hij weet dat ze hem dolgraag zien. Maar hij snapt absoluut niet waarom het steeds zo lang moet duren. Het heeft dus drieenhalf jaar geduurd, maar nu zijn we op het punt dat we zijn verdriet om zijn ‘afwezige’ grootouders echt kunnen merken. En dat doet een moederhart pijn. Het zal nog wel even duren voordat hij begrijpt dat wij degenen zijn die ver weg wonen en waarom dat zo is. Tot die tijd put hij gelukkig enige troost uit het feit dat hij omringd is met speelgoed en kleding van zijn grootouders en dat ze op die manier toch altijd dichtbij hem zijn.