Bereleuk (met een klein hikje)

De ringmeester aan het werk

Dit weekend hadden we een aantal leuke dingen op het programma staan. Ten eerste hadden we wat mensen uitgenodigd voor een Indonesisch diner bij ons thuis. Pedro en Cathy met hun kinderen Owen en Reese, en de inmiddels 20 weken zwangere Ann kwamen allemaal bij ons aan tafel. Heel leuk om iedereen weer eens te zien en bovendien erg gezellig allemaal. Als we iedereen mogen geloven heeft het eten ook goed gesmaakt, dus het was een geslaagde avond. Alexander dacht er ook zo over, want hij was helemaal door het dolle heen met het bezoek van zijn twee vriendjes. De hele speelkamer lag natuurlijk overhoop, maar daar is het een speelkamer voor. Hij gilde het uit van plezier en Reese en Owen hebben allebei heel lief met hem gespeeld. Een feest om te zien!

Op zondag kregen we wat er voorspeld was, en dat was (voor de verandering maar weer eens) regen. Gelukkig hadden we vorig jaar al kaartjes voor het circus gekocht en dat kwam dus heel mooi uit. We hadden gekozen voor een matinee omdat de avondvoorstellingen allemaal om 19.00 begonnen, voor Alex echt wel aan de late kant. Een verstandige keuze, want de voorstelling duurde maar liefst 3 uur! Een hele kunst om Alexander op schoot te houden, want hij wilde alleen stil zitten als er iets te zien was, pal voor zijn neus. Als er verderop een clown bezig was, kon hij dat niet zo goed zien en dan was meneertje druk bezig om zelf de acrobaat uit te hangen. Rob heeft enkele erg mooie foto’s kunnen maken!

Kunst- en vliegwerk

Toen we zondagavond net de restjes van het Indonesisch eten achter de kiezen hadden, brak er een heus noodweer uit. De regen liep in een dikke stroom van de ruiten, de hagel sloeg woest tegen het huis en de regen kwam helaas via de luchtkoker de keuken in. Boven de ontbijthoek kwam het naar binnen stromen en we hebben pannen en schalen neergezet om het water op te vangen. Schade aan het plafond, maar wel iets wat we kunnen laten repareren. We weten nu tenminste waar de waterschade aan het plafond vandaan kwam, toen we het huis kochten konden we maar niet ontdekken hoe dat ooit gekomen was. Buiten hoorden we een alarm afgaan, iets dat later een tornado-alarm bleek te zijn. Volgende keer betekent dat dat we een veilig onderkomen moeten zoeken. Weer wat geleerd!

Een auto met een keppeltje

Onze auto heeft een keppeltje op

In Spartanburg zit een leuk winkeltje dat meubilair en decoratieve dingen uit exotische oorden importeert. Deze zaak, Pier 1 Imports, hebben we al een aantal keer bezocht en soms hebben we, in de uitverkoop, iets meegenomen. Het zijn namelijk erg mooie dingen, maar wel verschrikkelijk duur, dus vaak blijft het bij kijken alleen.

Er is echter een item in deze winkel dat we, sinds we het de eerste keer gezien hadden, al willen hebben: een papasan. Dat is een soort kuipstoel van riet waar je heerlijk in kunt loungen. Ze worden gemaakt in Indonesie en passen goed bij de andere rieten dingen die we boven hebben staan.

Om deze stoel mee te nemen heb je eigenlijk een iets grotere auto nodig dan wij hebben. Maar de verkoopster had een goed idee, want met behulp van wat stevig touw konden we de stoel ook op het dak van de auto binden. Het was maar een minuut of 20 rijden, dus dat is nog wel te doen. Een stevig touw haalden we bij de doe-het-zelfzaak twee deuren verder en terwijl we bijna weggeblazen werden door de ijskoude wind hebben we (=Rob) de stoel op het dak bevestigd. Dat zag er direct uit alsof onze auto een keppeltje op had. We vonden het eigenlijk wel erg grappig.

Voortaan kunnen we echt comfortabel zitten.

De papasan staat nu op de hobbykamer zodat papa op zijn gemak in zijn fotoblaadjes kan lezen terwijl mama lekker aan het hobbyen is. Het is zelfs nog een lekkere stoel voor Alex om in te slapen (als hij dat zou doen).  De hobbykamer begint nu een knus geheel te worden!

Pakjesavond

There's an awful lot of boxes in thereOp 13 november ging in Gent het zegel op de container. Met de hulp van onze ouders waren al onze spullen uit ons appartement ingepakt en klaar om verscheept te worden naar Amerika. Op 7 december kregen we een telefoontje dat de container in de haven van Charleston was aangekomen. Nu moest alles nog door de douane en dan kon het met de vrachtwagen naar ons nieuwe huis toe.

Donderdag 17 december was het dan zover: om 8.15 kwam de vrachtwagen met de container aangereden. De chauffeur was ’s nachts om 2.30 vertrokken! Naar eigen zeggen reed hij alleen lokaal, dus South Carolina, North Carolina en Georgia. Pfff… wat je maar lokaal noemt. Na aankomst belde hij de verhuizers, die rond 9.30 bij ons aan de slag gingen. De deuren van de container gingen open en 204 pakketten in alle soorten en maten kwamen naar buiten. Het was een vreemde gewaarwording om al onze spullen ineens hier te zien staan.

Natuurlijk ben je na twee jaar al weer grotendeels vergeten welke spullen je allemaal had, dus toen de verhuizers rond 14.30 vertrokken, begon voor ons ‘pakjesavond’. Elke doos die we open maakten, zat vol nieuwe verrassingen. Hoewel we nog kinderloos waren toen we uit Belgie vertrokken, hadden we toch ineens verdacht veel dozen met speelgoed. Binnen de korste keren lag ons huis van boven tot onder bezaaid met spullen. Waar te beginnen?

Inmiddels hebben we een groot deel van de dozen al uitgepakt en kunnen we voorzichtig een begin maken met het opruimen. We hebben al veel kleren gesorteerd en een deel is naar het goede doel. De rest wordt allemaal gewassen, want de lange zeereis heeft alles een tikkeltje muf gemaakt. De klerenkasten zullen goed volhangen als alles weer fris is. Het huis staat helemaal op z’n kop en Alexander is een beetje uit z’n doen van alle gekte, maar aan de andere kant is hij ook in zijn nopjes met alle leuke dingen die hij overal tegenkomt. Zijn zitauto hebben we al gevonden, nu het hobbelpaard nog!

Kom maar binnen

Tja, als je zo ver weg woont, is het natuurlijk moeilijk om even op de koffie te komen en te komen kijken hoe we nu wonen. Daarom hebben we een tussenoplossing gevonden en hebben wat foto’s gemaakt die een indruk geven van ons nieuwe stulpje. Ik zou zeggen, pak er een kopje koffie bij en het is net of je op bezoek bent.

Het moet wel gezegd worden dat het huis nog niet klaar is, we wachten nog op spullen uit Belgie en sommige kamers worden nu duidelijk nog gebruikt als opslagruimte of rommelkamer. Als we over ongeveer anderhalve maand alles af hebben, zullen we nog wel een keer een ‘reportage’ maken.

Een nieuw huis… toch veel werk

Dat ons huis nieuw opgeleverd is en dus nog nooit bewoond is geweest, alle vloeren erin zitten, alle The new washer and dryer have arrived!lampen hangen en alle muren netjes geschilderd zijn, wil toch niet zeggen dat je er geen werk mee hebt als je gaat verhuizen. De oorspronkelijke bouwer van het huis is kort na het opleveren van het pand failliet gegaan vanwege de economische crisis en een derde partij heeft het huis van de bouwer overgenomen om het alsnog te verkopen. Omdat deze verkoper er ook weer snel vanaf wilde, stond het tegen een zeer lage prijs te koop en daar konden wij dan weer mooi van profiteren.

Natuurlijk zitten er altijd een paar kleine schoonheidsfoutjes aan een huis en in een normale situatie stap je dan naar de bouwer toe, die het vervolgens komt herstellen. In ons geval kon dat niet meer, wat gedeeltelijk gecompenseerd werd door de lage koopprijs. We hebben dus een echte klusjesman in dienst genomen die voor ons enkele zaken heeft aangepast en verbeterd, zoals het opnieuw schilderen van het plafond in de keuken/woonkamer vanwege een lek dat in het verleden een lelijke plek in het plafond heeft veroorzaakt. Inmiddels ziet het er een stuk beter uit.

The living roomBehalve wat klusjes links en rechts, hebben we ook een heleboel meubilair moeten aanschaffen: een koelkast, wasmachine, droger, een bed, nachtkastjes, een complete woonkamer, televisie… En dat moet natuurlijk bezorgd en geinstalleerd worden, dus elke dag lopen er wel mannen binnen en buiten om spullen in elkaar te zetten, aan te sluiten en in het geval van de televisie en telefoon om de nodige kabels aan te leggen. Maar nu we hier een week wonen, hebben we het meeste achter de rug. We kunnen zitten, liggen, kijken en bellen. Alleen later deze week komen ze nog een eettafel en een servieskast bezorgen.

Tuurlijk, de boel moet nog aangekleed worden want de muren zijn nog kaal. Maar er komen ook een hoop spullen uit Belgie naar ons toe, zo rond Kerst, dus tot die tijd zullen we nog met wat lege ruimte blijven zitten. Het geeft allemaal niets, we zitten hier heerlijk en doen het allemaal op ons gemak. Het begint al weer een beetje onze eigen stek te worden!

In de speelkamer

Hoewel de hele boel nog wat verder aangekleed moet worden, heeft Alexander al heel wat tijd in de speelkamer doorgebracht. Natuurlijk is het hele huis voor hem een speelkamer, want hij vindt overal wel iets waar hij zich mee kan vermaken. Maar in principe komen al zijn speeltjes in zijn eigen kamer en in de speelkamer op de begane grond. Dat wil zeggen, totdat hij oud genoeg is en ze waarschijnlijk alsnog door het hele huis gaat verspreiden…

Het begin is gemaakt

Hoewel klussen in huis met een baby voor 90% bestaat uit opletten dat je kleine hummel veilig is en voor 10% uit daadwerkelijk iets voor elkaar krijgen, hebben we het gepresteerd om twee kamers te schilderen en hier en daar wat aan te kleden. We hopen het komende weekend onze slaapkamer en die van Alex zo ver af te krijgen dat we er begin volgende week voor het eerst kunnen gaan slapen. Veel van onze meubels worden dinsdag, woensdag en donderdag geleverd, dus dan begint het echt vorm te krijgen. En daarna is het natuurlijk wachten op de spullen uit Gent. Alexander bekijkt de vooruitgang op zijn eigen manier.