Het schiet er qua filmpjes hopeloos bij in de laatste tijd, dus in dit bericht verschijnt weer een bonte verzameling materiaal van de afgelopen weken. Het eerste filmpje heb ik gemaakt tijdens een speelafspraak vorige week. Twee buurvrouwen waren elk op bezoek met hun twee kinderen, dus er waren in totaal 6 kinderen over de vloer. Lekker druk, maar wel een erg vrolijke ochtend. Nova genoot ervan om tussen de grote jongens te zitten!
Toen er onlangs een bakje met m&ms op de tafel in de speelkamer stond, had ik die (dacht ik) buiten bereik van Nova gezet. Terwijl ik met Alex een boek aan het lezen was, was ik in de veronderstelling dat ze er niet bij kon. Maar een peuter die graag iets wil hebben, vindt voor zo’n probleem al snel een oplossing.
Arme Alex. Hij speelt zo graag met zijn treinen maar dat is best moeilijk als je kleine zusje er steeds bovenop zit. En het argument ‘wacht maar tot ze slaapt’ gaat niet echt op, want zuslief slaapt bijna nooit. Dus dan maken we er maar het beste van, ook al zit Nova op de rails of haalt ze weer een paar stukken los.
Eerder deze week was ik nog aan iemand aan het vertellen over de twee trips naar de Eerste Hulp die we met Alex gemaakt hebben toen hij iets kleiner was en op dat moment bedacht ik me dat we met Nova gelukkig nog niks aan de hand hebben gehad. Dat mag een wonder heten, want ze is van nature een behoorlijk wilde tante en haar stuiterbal van een broer maakt het leven er niet veel veiliger op.
Natuurlijk heb ik met die gedachten het noodlot over ons uitgeroepen, want vanmiddag was het BOEM en AU en hop, de auto in naar de Eerste Hulp. Nova was samen met Alex krijgertje aan het spelen en ze viel precies met haar hoofd tegen de hoekrand van het bureau. Boven haar oog zwol het direct flink op, alsof er een ei onder haar huid zat en bovendien had ze een kaarsrechte snee. Het zag er lelijk uit en het was moeilijk in te schatten hoe ver de zwelling zou ontwikkelen, dus dan maar liever het zekere voor het onzekere.
Een mooie plakker verdiend
Eenmaal bij triage vroegen ze of Nova na de val haar bewustzijn had verloren of had moeten overgeven en aangezien dat niet het geval was, was snel duidelijk dat ze geen hersenschudding had of een bloeding. Daarmee was haar geval duidelijk geen hoge prioriteit en uiteindelijk kwam na anderhalf uur een dokter om alles nog eens even te bekijken. De wond werd schoongemaakt om te zien hoe diep het was en daaruit bleek dat hechtingen ook niet nodig waren. We moeten de snee goed verzorgen en insmeren met antibiotica creme en dan zou ze er littekenvrij vanaf moeten komen. Verder heeft Nova een fikse buil die de komende dagen wel prachtige kleuren zal krijgen. We zullen maar af en toe een foto maken zodat ze later kan zien dat ze haar eerste echte ‘oorlogswond’ te pakken had toen ze 14 maanden was.
Er zijn weinig dagen die voorbij gaan zonder dat we ons afvragen: “Waar heeft Alex die boevenstreken eigenlijk van?” Want voor zover wij begrepen hebben van onze eigen ouders, waren wij allebei rustige babies (en later peuters en kinderen). Het blijft ons zodoende verbazen dat onze grootste aap zoveel schurkenstreken tevoorschijn tovert.
Maar wat er bij Alex ook de oorzaak van is, datzelfde gen heeft Nova ook meegekregen. Het was natuurlijk al eerder duidelijk dat ze een ondernemende tante is (zeker toen ze eenmaal mobiel werd rond maandje 6) maar nu mevrouw kan lopen is het hek helemaal van de dam. Haalde ze eerst de potjes kruiden alleen uit de kast en gooide ze dan op de vloer, nu gaat ze ermee aan de haal en gooit ze buiten op het terras, brengt ze naar de speelkamer of het kantoor. Er is al een pot kaneel en een bus peper gesneuveld, want Nova weet blijkbaar ook hoe ze de zaak open moet maken.
De ondeugd straalt er vanaf
De nachtlampjes worden uit het stopcontact getrokken, willekeurige voorwerpen liggen ineens in de vuilnisbak, Alex’ treinbaan is alleen veilig als hij de deur van zijn kamer dichthoudt, boeken worden onverbiddelijk op de grond gegooid, kasten zijn om in te klimmen, de trap is een mooi hulpstuk om speelgoed naar beneden te smijten, Nivea smeert ze op de muur (en de rest eet ze op) en wc rollen kun je zo mooi afdraaien.
Toen ik gisteren had gestofzuigd, wilde Nova blijkbaar ook eens met het apparaat aan de slag. Ze drukte op de ‘aan’-knop en toen het apparaat niks deed, liep ze met de stekker naar het stopcontact, probeerde het ding in te pluggen en liep toen terug naar de stofzuiger om nog eens te proberen of het ding aan wou gaan. Soms staan we er gewoon versteld van hoe bijdehand ze is. Dus ondanks de vele boevenstreken in ons huis waar we geregeld vermanend voor moeten optreden, staan we minstens net zo vaak achter onze hand te proesten van het lachen, in de hoop dat de kleintjes het niet zien! Ze halen samen heel wat uit (en meestal dingen die ze snel moeten afleren), maar het zorgt wel voor een zeer levendige boel bij ons thuis!
Dit blogbericht schrijf ik, vreemd genoeg, in alle rust. Alex en Nova slapen, Rob is een avond Dungeons and Dragons spelen met vrienden en opa en oma Eindhoven zijn vanmiddag weer op het vliegtuig naar huis gestapt. Het is stil in huis, en na de dolle boel van de afgelopen vier weken is het dus ijzingwekkend rustig.
Alex heeft er lol in
Als ik terug denk aan vorig weekend, kan het verschil niet groter zijn. Op zaterdagmorgen was de ‘graduation ceremony’ (afstudeerceremonie) op de peuterspeelzaal van Alex. De kindjes van vijf beginnen in augustus officieel aan hun eerste schooljaar en zodoende kregen zij een ‘diploma’ uitgereikt. Hiervoor mochten ze een heuse zgn. cap en gown aan, een afstudeertenue dat iedereen die wel eens iemand ziet afstuderen in een Amerikaanse film voor de geest zal kunnen halen. De kindjes van drie en vier hadden een aantal liedjes ingestudeerd om het geheel leuk aan te kleden. Het was dus Alex zijn eerste optreden!
Om 10.00 begon het feest en de ukkies stonden mooi opgesteld. Alex had er aanvankelijk niet zo’n zin in en trok een pruillip. Maar eenmaal tussen zijn klasgenootjes kwam hij toch op gang. Zijn juffrouw Pam had flink haar best gedaan en het was af en toe lachen tot tranen aan toe zoals die ukkepukken hun show afdraaiden. Alex werd per lied enthousiaster en we hoorden hem zingen over kleuren, dagen van de week, maanden in het jaar, nummers en vaardigheden. Een genot om naar te kijken en na afloop was er lekkere taart toe. Hartstikke mooi allemaal!
Van de peuterspeelzaal reden we vervolgens door naar het cultureel centrum in Mauldin. In een krantje hadden we gezien dat hier een expositie was van een aantal modeltreinenclubs. Je mocht er gratis naar binnen om te bekijken wat ze allemaal in huis hadden. Alex wist niet dat we dit zouden gaan doen, maar oh, wat was hij onder de indruk. Als het aan hem had gelegen, waren we de hele dag gebleven. Het was ook echt leuk opgezet, veel knopjes om op te duwen en zowel Alex als Nova mocht Thomas de Trein een keer besturen. Het cultureel centrum zelf lag in een aardig hoekje dat fraai aangekleed was in het groen, ook de moeite waard om een paar kiekjes te nemen.
Alex is soms een echte grote broer
Van Mauldin was het nog maar een klein stukje naar Greenville en aangezien we toch al een eind op weg waren, leek het ons wel aardig om naar de dierentuin te rijden. We stopten eerst bij een Thais restaurant waar we heerlijk (en pittig!) geluncht hebben. Daarna was het door naar de beestjes. Alex wilde eerst de speeltuin in waar de beide kleintjes nog een hele poos geroetsjt en geschommeld hebben. Net toen we dachten dat Alex het moe was, wilde hij toch ineens naar de dieren, dus hup, ook dat nog erachteraan. Je kunt je vast wel voorstellen dat de twee moppies op weg naar huis heel, heel diep geslapen hebben.
Zij aan zij maakten Nova en Hugo er een vrolijke knoeiboel van
Zondag was het moederdag en onze plannen om naar Biltmore te gaan, vielen erg letterlijk in het water. De regen viel onophoudelijk maar buiten dat hadden we nog een extra verrassing: de kleine Hugo van onze Vlaamse vrienden Wim en Ann was in de loop van de nacht op bezoek gekomen. Volledig onverwacht had zijn (naar later bleek) zusje Lucie zich aangekondigd en zodoende hadden we een extra kleintje onder onze hoede. We zijn toen naar het kindermuseum in Greenville gereden, waar de hummels zich fantastisch geamuseerd hebben op een verder nogal troosteloze dag.
Alex vindt het prachtig
Het idee om dan maar op maandag naar Biltmore te gaan, liep ook mis. Het regende nog erger dan de dag ervoor, dus we moesten weer op zoek naar een binnenactiviteit. We zijn dus maar naar Charlotte gegaan, waar het Discovery Place ligt. Je zou kunnen zeggen dat het ook een soort kindermuseum is, maar de proeven zijn zo opgesteld dat ook volwassenen er een hoop lol aan kunnen beleven. Verder is er een klein aquarium bij en een stukje tropisch regenwoud en een theater waar je 3D films kunt bekijken. Zoals verwacht waren we kort na openingstijd daar en vlak voor sluitingstijd de deur uit, veel ervaringen en lachsalvo’s rijker. Om de avond makkelijk (en lekker!) af te sluiten, zijn we aansluitend uit eten geweest bij Olive Garden. Hier hebben we heerlijk Italiaans gegeten met een smakelijk glaasje wijn erbij.
Zicht op de bergen
Op dinsdag hebben we nog flink in de tuin gewerkt en het huis wat onder handen genomen. En met het nadere afscheid waren er wassen te draaien en koffers om in te pakken. Op woensdag is Alex zoals gebruikelijk naar school gegaan en zijn wij, zonder Rob, doorgereden naar Asheville om uiteindelijk toch nog naar Biltmore te gaan. Het bloemenfestival loopt er ten einde en na de tulpen, azalea’s en rhodondendrons was het nu de tijd van de rozen. Het voordeel van de regen was natuurlijk wel dat alles er bijzonder fris en groen bij lag! Van regen was verder niks meer te merken, een heerlijk temperatuurtje, af en toe een briesje en zalig kuierweer. Alleen Nova was niet helemaal in haar hum, de eerste kiezen komen eraan en ons poppetje heeft er weer flink veel last van. Om 16.00 precies stonden we bij de peuterspeelzaal voor de deur om Alex op te pikken. Na het eten, dat we voor het gemak bij restaurant Applebee’s hadden gehaald, hebben opa en oma nog leuk gespeeld met de kleinkinderen op de oprit. Bovendien hebben we het traditionele familieportret geschoten, want dat hoort er altijd bij. Woensdagavond kregen opa en oma nog even mee hoe een fikse onweersbui er hier aan toe gaat. Binnen de korste keren staat de wereld blank en de flitsen volgen elkaar in hoog tempo op. Het internet ligt eruit en zoals dat bij ons gaat: het water komt de keuken in. Daar moet nu ECHT iets aan gedaan worden.
Het is dus stil in huis. Erg stil. En ik mis mijn ouders en schoonouders met wie we allebei zulke fijne weken hebben gehad. Ik kijk al weer uit naar de volgende keer dat we elkaar zien. En tot die tijd… hebben we gelukkig foto’s, filmpjes en Skype!
O, wat gaat de tijd soms akelig snel voorbij. Het aanstaande weekend is al weer het laatste met opa en oma Eindhoven en het voelt of ze er nog maar net zijn. De drukke dagen zijn om voor je het weet en het zal volgende week donderdag heel erg vreemd zijn als het ineens weer stil is in huis. Maar daar denken we nu nog maar even niet aan, we hebben nog een week om samen volop dingen te ondernemen.
Hollands boodschappen doen in Helen
Het afgelopen weekend zijn we op vrijdag naar het plaatsje Helen in Georgia gereden, een dikke 2.5 uur bij ons vandaan. Het is een heel bijzonder plaatsje, want het is geheel in Duitse stijl. Dat betekent vakwerkhuizen, Duitse straatnamen (denk Edelweiss strasse) en Duitse restaurants (met Duits bier). Dat was wel even een bijzondere ervaring toen we Helen binnenreden! Het is niet verschrikkelijk groot en waarschijnlijk vooral interessant voor toeristen, maar het was prachtig aangelegd en er was voor zo’n klein gehucht eigenlijk een boel te doen. Bovendien brak de zon door zodra we parkeerden, het had onderweg bijna de hele tijd geregend.
Insmeren tegen de Helense zon
Na aankomst zijn we eerst maar iets gaan eten, zigeunerschnitzel voor de ene helft van het gezelschap en jagerschnitzel voor de andere helft. Daarbij hadden we rode kool, spaetzle en frietjes, echt een Duits bordje voor onze neus. Hoewel het niet 100% authentiek was, was het toch erg lekker en vooral meer dan genoeg, dus met ronde buikjes liepen we het plaatsje weer in. Al wandelend kwamen we langs een parkje met een watervalletje, een prieel en een speeltuin, erg mooi aangelegd en een paradijs voor de kleintjes, die er wel aan toe waren om hun benen even te strekken. En nu Nova loopt is er natuurlijk geen houden meer aan, ze wil voortdurend op pad!
Na het nodige schommelen, klimmen en klauteren zijn we doorgelopen naar een ‘museum’ met modeltreinen. Een meneer die lang geleden vanuit Duitsland in de Verenigde Staten terecht was gekomen, had zijn passie voor modeltreinen en zijn heimwee naar Duitsland met elkaar verenigd door een heleboel lokaties uit Duitsland na te bouwen en daar treintjes tussen te laten rijden. Er was duidelijk met veel liefde aan gewerkt en Alex was dolgelukkig dat we naar de treintjes gingen kijken, iets was we hem van tevoren ook beloofd hadden. Na het museumbezoek wilde hij dan ook stante pede naar huis om met zijn Thomas tafel te spelen, maar ja, dat ging natuurlijk niet.
Kijk nou eens!
Verder hebben we lekker rondgekuierd, foto’s geknipt en zelfs een Hollands winkeltje bezocht, waar je voor torenhoge bedragen echte Nederlandse producten kon kopen. Aan het eind van de middag viel Nova in slaap en hebben we nog een ijsje gegeten, waarna we weer in de auto zijn gestapt om verder te rijden naar Atlanta. Even buiten Helen zijn we eerst nog gestopt bij Anna Ruby Falls, een zeldzame dubbele waterval. Opa, oma en Rob zijn hier naar toe gegaan voor de nodige foto’s, terwijl ik bij de twee slapende ukkies in de auto ben geble ven.
De rit naar Atlanta was nog wel zo’n anderhalf uur en beide kinderen hebben al die tijd geslapen. Toen we om een uur of zes incheckten in ons hotel, moesten we dus nog iets bedenken om ze weer enigszins moe te krijgen! Gelukkig lag er niet al te ver weg een winkelcentrum, waar we dan maar naar toe zijn gegaan. Nova was eerder op de dag een schoen verloren, dus we moesten voor haar op zoek naar een nieuw paar. Het centrum was tot 21.00 open en rond die tijd stapten we inderdaad weer buiten, met twee kinderen die nog steeds vreselijk wakker waren. Eenmaal terug in het hotel sliep Nova uiteindelijk om half elf en Alex een kwartier later.
Bij de touch pools in het aquarium
Op zaterdag stond er ook iets moois op het programma, namelijk een bezoek aan het aquarium. Het aquarium in Atlanta is het grootste van de wereld en echt zeer indrukwekkend. We waren er vlak na openingstijd en binnen de kortste keren was het verschrikkelijk druk. Om 11 uur zijn we naar de eerste dolfijnenshow van de dag geweest, een echt spektakel met lichtshow en musical en natuurlijk een aantal dolfijnen die de meest fantastische buitelingen maakten. Alex bekeek alles ademloos en Nova vond het steeds opnieuw klinkende applaus bijzonder vermakelijk; ze klapte vrolijk mee en als het volgende applaus te lang op zich liet wachten, begon ze zelf alvast.
De beluga's dartelden vrolijk rond
Urenlang hebben we rondgekuierd in het aquarium en gekeken naar roggen, haaien, beluga’s en walvishaaien. Het ene bassin is nog fraaier dan het andere. ’s Middags hebben we ook nog een 4D film gezien die zich uiteraard afspeelde in de onderwaterwereld. Alex keek ook door zijn speciale bril en vond het zo bijzonder dat hij de 4D effecten zoals verneveling en het schudden van de stoel niet eens merkte. De dag vloog voorbij en het was te merken dat de kleintjes moe werden. Net na vier uur ’s middags reden we uit de parkeergarage weg en een goede tweeenhalf uur later reden we thuis de oprit weer op. We hebben toen maar Chinees gehaald omdat we geen fut meer hadden om nog te koken.
Vliegeren en knuffelen gaat goed samen
Op zondag zijn we in Spartanburg gebleven. We zijn ’s morgens op het Milliken terrein nog eens gaan proberen om de vlieger de lucht in te krijgen, en warempel, het lukte nog ook. Helaas was de wind niet constant en kwam de vlieger ook net zo vaak weer naar beneden, maar we hebben het project van opa en Alex in ieder geval een keer in de lucht gezien.
In het centrum was Spring Fling in volle gang, een soort braderie met veel eten en ritjes voor de kinderen. Het was behoorlijk warm op de straat, het asfalt weerkaatste het rijk aanwezige zonlicht. De attracties bleven niet beperkt tot de podia, ook het volk wat rondliep was behoorlijk uniek. Bij de kinderattracties heeft
Doe nog maar een rondje!
Alex aardig wat rondjes gedraaid in een zweefmolen, helikopter, ‘reuzenrad’ en een treintje. Met name het treintje was een groot succes, maar hij vond het sowieso allemaal prachtig. Nova mocht mee in de helikopter en oh, wat vond ze het geweldig. Twee durfals, die kleintjes van ons!
Het volgende weekend staat inmiddels al weer voor de deur en ook nu zijn er plannen, hoewel we niet zo ver van huis gaan als de vorige keren. Hou de blog dus in de gaten!
Het is weer zover, tijd voor een blogbericht met een aantal filmpjes om de achterstand weg te werken. Het eerste filmpje is Nova in de hotelkamer in Asheboro, waar ze zich amuseert met het koelkastje op de kamer.
Het tweede filmpje zijn beelden van Alex in de dierentuin in Asheboro. Het is zijn eerste ervaring met hinkelen en op het eind zijn er nog wat commentaren te horen bij het flamingo-verblijf.
Het derde filmpje bevat erg belangrijke beelden, namelijk bewijs dat Nova loopt! Het filmpje is van afgelopen weekend en inmiddels loopt ze nog veel beter. Maar het is leuk om de prille stapjes te zien en de blijdschap en verwondering om haar eigen nieuwe kunstje.
Sinds een week heeft Nova een flinke koorts te pakken. Niet het soort waar je medicijnen voor nodig hebt hoor, want ze heeft ‘Bieber fever’. Zo noemen ze het hier als je bevangen bent door de charmes van zanger en tieneridool Justin Bieber. We hebben Nova de videoclip van zijn liedje ‘Baby’ eens laten zien op YouTube en nu kan ze er niet genoeg van krijgen. Zodra ze de eerste noten van het liedje hoort, zit of staat ze bij de computer in de hoop dat haar favoriete filmpje weer te zien is. Gelukkig blijft het niet bij Justin alleen, nu ze in de gaten heeft dat ze kan dansen, hoeft ze maar ergens een deuntje te horen en ze staat te schudden en draaien. Maar meezingen? Dat doet ze nog steeds alleen maar met ‘Baby’!
Nova is inmiddels oud genoeg om zelf te leren eten en zoals ze op haar eigen, bijzondere manier kan vertellen, wil ze dat ook heel graag. Omdat ze een verschrikkelijke knoeier is, zelfs als papa of mama de lepel vasthoudt, hebben we haar de eerste keer buiten op het gras gezet met een potje appelmoes. Hoewel ze best het een en ander haar mondje in kreeg, werd het zoals verwacht een ontzettende plakboel, waarna ze rechtstreeks het bad in kon.
Gisteren heb ik haar tijdens de lunch nog eens de gelegenheid gegeven. Het is wel duidelijk dat ze heel tevreden is als ze zelf mag eten, maar de hoop dat ze op korte termijn een keurige eter wordt, heb ik lang geleden al laten varen. Kijk maar even mee:
In Nederland heb je het Consultatiebureau, in de VS ga je met je kind naar de pediater voor zogeheten ‘well child check-ups’, ofwel een bezoek aan de kinderarts terwijl je kind niet ziek is, maar om te kijken hoe het met de algemene ontwikkeling gaat. Deze check-ups vallen rond 10 dagen, 2 maanden, 4 maanden, 6 maanden, 9 maanden en 12 maanden. Voor Nova was het vandaag tijd om te zien hoe ze ervoor staat.
Het ging gelukkig allemaal vlot bij de dokter en het mag geen verrassing zijn: Nova doet het super! Alle ‘vereisten’ heeft ze ruimschoots gehaald (kan ze iets oppakken tussen duim en wijsvinger, kan ze in haar handjes klappen, iets aanwijzen, enkele woordjes zeggen, etc). Voor ons was het spannendste om de officiele cijfers te horen voor gewicht en lengte, want hoe je thuis je best ook doet, het is best moeilijk om zo’n beweeglijk popje op te meten. De verpleegster maakte er 72 centimeter en 8.5 kilo van. Daarmee zit ze zowel met gewicht als lengte op de 25% lijn en is ze heel mooi in balans. De omtrek van haar hoofdje komt op 45 cm wat precies gemiddeld is. Geen rare uitschieters naar boven of beneden dus deze keer.
Je hoeft ons niet te vertellen dat Nova het goed doet, want wij zien het iedere dag. Ze is een ontzettend vrolijk meisje, een doerak en nergens bang voor. Wat ze niet zo leuk vond, was de naald waarmee ze geprikt werd vandaag, vier keer maar liefst, om eerst hemoglobineghalte te meten en daarna drie vaccinaties te zetten. Daarbij zette Nova zo’n keel op, dat de zuster nauwelijks kon geloven dat ze na haar geboorte op de intensieve zorg gebracht werd wegens zorgen om haar longen. Nee, geloof ons maar gerust, met die longen zit het he-le-maal goed! Wel had ze (alweer) een oorontsteking te pakken, dus weer een rondje antibiotica voor die kleine meid. En als ze 15 maanden is, volgt de volgende well child check up.
Een jaar geleden, op 31 maart, waren we in het ziekenhuis in de wetenschap dat onze kleine meid eraan kwam, een week vroeger dan verwacht en een volslagen verrassing. Dat uitgerekend op 1 april onze lieve Nova geboren werd, werd door veel mensen aanvankelijk een beetje argwanend aangehoord. Was het een grap? In de verloskamer moesten we er zelf al mee lachen. Vanwege het tijdverschil hadden we niemand op de hoogte kunnen stellen en dus kwam in de loop van 1 april 2011 het bericht via e-mail: Nova Elizabeth is er, 48 cm en 2804 gram, geboren om 4.36!
Alex was ’s nachts bij zijn vriendje Johnny blijven logeren, iets wat wonderwel heel erg goed was gegaan, zeker omdat het zijn eerste nachtje uit logeren was. De bedoeling was dat opa en oma Eindhoven bij ons zouden zijn als Nova geboren werd, maar het liep dus helemaal anders. Net als haar grote broer voor haar, kwam ze ter wereld met haperende longen, iets waarvoor ze naar de Neonatale Intensive Care Unit (NICU) werd gebracht. Maar binnen 5 minuten was ze al terug, niks mis met die longetjes zoals ze ter plaatse had laten horen! (En wie haar nu hoort huilen, zal niet kunnen begrijpen dat er ooit twijfel heeft kunnen bestaan.)
Het feestvarkentje mag cadeaus uitpakken!
Nu zijn we dus een jaar verder en kennen we dat kleine meisje een heel stuk beter dan 365 dagen geleden. We weten nu dat ze ontzettend nieuwsgierig is, een persoontje om u tegen te zeggen en die zich de kaas niet van het brood laat eten (en dat moet ook wel als je een broer als Alex hebt). Ze kan met haar hele wezen spelen, is dol op water en het speelgoed van broerlief. Ze heeft haviksogen, want als er iets nieuws in de kamer op speelkamer is, ziet ze het direct en dan zit ze er meteen bovenop. Geen enkele kast of lade is veilig en als ze ergens niet bij kan, doet ze haar uiterste best om dat te veranderen. Als ze naar buiten wil, kruipt ze naar de deur, wijst en gromt. Niks mis met haar communicatie!
Vandaag hebben we heerlijk gevierd dat ons moppie een jaar oud is, samen met opa en oma Meijel. Het huis hangt vol met slingers en ballonnen, de mantel staat vol met kaarten en we zijn heerlijk naar het circus geweest vanmiddag. Dank je wel aan iedereen die heeft geholpen er een leuk feest van te maken!
Peperazzi Blog 