Categorie: Nova

Sommige mensen mopperen wel eens dat er in South Carolina zo weinig te doen is, maar die mensen letten volgens mij niet zo heel goed op. Wij vinden, ruim vier jaar nadat we hier zijn komen wonen, nog steeds nieuwe dingen om te doen en je kunt toch niet zeggen dat we er weinig op uit trekken. Onlangs ontdekten we dat er in Columbia ook een Children’s Museum-achtig activiteitencentrum zit. Het heet EdVenture en het was een perfecte bestemming voor een doordrenkte zondagmiddag zoals vandaag.

Hoewel het een variatie was op het type ‘leerzaam kindermuseum’ vervelen deze bezoekjes nooit. Geen enkel museum lijkt op een ander omdat ze niks met elkaar te maken hebben. Een van de spannendste en bijzonderste dingen in EdVenture was een gigantisch kind, Ed (waar het musum dus ook zijn naam vandaan heeft), waar je in kon kruipen om de boel van binnen te bekijken. Klimmen en glijden, en tegelijkertijd leren dat er een spijsverteringsstelsel in je lijf zit, dat is zo’n beetje de opzet achter veel activiteiten in dergelijke ‘musea’.

De kinderen hebben zich fantastisch vermaakt en doodmoe gespeeld in het Afrikaanse dorp, met het spelen met een skelet, in de baby en peuterhoek, in de levensgrote kinderboekenhoek (de favoriet van Alex: Chicka chicka boom boom), bij de brandweerauto en de bouwhoek, waar Alex door hard werken en samenwerken een bobcat aan de gang moest krijgen en houden, en Nova zich amuseerde met reuzenblokken en dumptrucks die tegelijk dienst deden als loopwagen. Toen we rond een uur of drie merkten dat de kindjes moe werden, gingen we weer huiswaarts. En inderdaad, binnen geen tijd sliepen de hummels allebei!

http://www.youtube-nocookie.com/embed/k_9VqH9NWEs?rel=0

Dat Alex gek is op treinen weet, denk ik, iedereen wel. Al ruim voor zijn tweede verjaardag speelde hij volop met Thomas de Trein en de treintafel die op zijn kamer staat, mag nog vrijwel elke dag op een bezoek van Alex rekenen. Toen we vorig jaar in Nederland waren, wilden we al met hem naar het treinmuseum in Utrecht, maar dat bleek helaas gesloten. We puzzelen dus al een tijd hoe we Alex kunnen laten kennismaken met een echte trein en warempel, in North Carolina ligt een Transportation Museum waar aandacht is voor allerlei vormen van transport, maar met een grote nadruk op treinen. We kwamen er een poosje geleden achter en het was wachten op een weekend met mooi weer om er eens een kijkje te nemen.

Welnu, dat mooie weer is gekomen want het doet al lente-achtig aan! Het gras wordt al voorzichtig groen, de planten lopen al uit en de temperaturen zijn navenant. We maakten de reis naar Spencer, NC op zaterdag, want op zondag zijn ze gesloten. Toch een aardige trip, want we hebben er een kleine twee uur over gedaan en in totaal hebben we 365 km afgelegd. Maar we kunnen wel stellen dat het een erg geslaagd bezoek was, zeer de moeite waard!

Toen we de auto uitstapten, zagen we al direct een diesellocomotief staan met twee wagons en twee tellen later kwam er een trein voorbij gereden. Terwijl we de spullen uit de auto pakten, stond Alex letterlijk met open mond te kijken. Daarna was het van de ene in de andere verrassing vallen, ook voor ons zelf, want het was echt een leuk museum om te bezoeken.

Bijzonder indrukwekkend was de remise, inclusief werkende draaischijf, waar heel wat oude locomotieven te bezien waren. In totaal 37 sporen liepen naar de remise toe, dus het was ook geen kleintje. Binnen waren nog meer treinen te zien en sommigen kon je ook van binnen bekijken, zoals een oude posttrein en een militair ziekentransport. In een grote loods wordt stevig gewerkt aan de restauratie en reparatie van nog veel meer treinen en terwijl we daar waren, werd een locomotief op de draaischijf gezet en de remise binnengereden. Heel indrukwekkend allemaal!

Natuurlijk liepen er in het museum veel mensen rond met kinderen van Alex zijn leeftijd, maar ook een heleboel volwassenen met professionele camera’s, statieven en meer leuke fotosnuisterijen. Rob vond het heel erg jammer dat hij zijn verzameling lenzen deze keer had thuis gelaten. Het was echt een plaats waar een fotograaf zijn hart kan ophalen. Maar niet getreurd, we kunnen zeker nog eens terug en ik heb het vage vermoeden dat dat nog wel eens zal gebeuren.

Een tweede hoogtepunt was een ritje met een echte trein. Er was een klein station gebouwd waar we mochten instappen in een dieseltrein die vervolgens zo’n 25 minuten op het terrein van het museum rondreed. Helemaal fantastisch en bovendien kwam er een heuse conducteur een gaatje in je kaartje knippen. De trein liet zijn claxon geregeld horen, iets wat bij Alex op veel goedkeuring kon rekenen. “What is that sound?” vroeg hij dan steeds. “It’s the horn!” Nova keek ook haar ogen uit, zij had weer bijzonder veel indrukken te verwerken en mocht daarnaast veelvuldig ‘ooh’, ‘aahhh’ en ‘so cute’ in ontvangst nemen. Jaja, mensen, we weten het, we hebben mooie kinderen, dank u wel.

Ruim vier uur hebben we alles bekeken, bewonderd en bestudeerd, maar toen werd het zoetjesaan toch eens tijd om te gaan. Op de weg terug zijn we bij Charlotte bij de Ikea gestopt. Ten eerste brak het de lange reis was op en ten tweede kon Nova haar beentjes eens strekken, want voor haar was het de hele dag veel stil zitten, iets wat heel moeilijk is al je dol bent op leren lopen. We hebben daar dan maar een hapje gegeten en wat kleinigheden meegenomen. Al met al was het een paar minuten voor 7 toen we de auto weer instapten en het was kwart over acht voordat we thuis waren. Een lange dag dus, maar wel zalig op pad geweest!