Categorie: Uncategorized

Het begint een beetje een zich herhalend thema te worden, maar we hebben sinds vandaag maar weer eens een nieuwe auto. Het verhaal begon eigenlijk al drie weken geleden toen we de Chrysler Sebring in Greenville ophaalden. Direct bij het wegrijden vroeg de auto al om nieuwe olie. We hadden toen beter direct kunnen zeggen dat we een andere auto wilden, maar braaf als we zijn deden we dat natuurlijk niet.

Toen we gisteren bij de garage een uur hebben zitten wachten terwijl de olie werd ververst, kwam de beste monteur ons zeggen dat er een remlicht kapot was en dat er een nieuw luchtfilter in de wagen moest. We hebben toen met Avis gebeld en die vroegen ons vandaag naar hun vestiging in Greenville te komen. Men zou daar ter plaatse de mankementen verhelpen.

Vanmorgen vroeg stonden we dus al weer in Greenville, waar met veel moeite het lampje van het remlicht werd gevonden. Eenzelfde lampje was niet voorradig en daarvoor moesten we dan weer naar Autozone, waar men gespecialiseerd is in auto-onderdelen. Ik vond het eigenlijk een beetje te gek dat we daar zo veel tijd en energie in moesten steken en bovendien was het probleem met het luchtfilter ook nog niet opgelost. De bediende belde toen eens met zijn baas en deze stelde voor om dan de auto maar om te ruilen. Hiervoor moesten we echter naar de vestiging bij het vliegveld, dus daar gingen we weer.

Ter plaatse hebben we wat inspraak gekregen in welke auto we wilden hebben. Helaas was er op dit moment geen Pontiac G6 beschikbaar, maar we hebben ons tevreden gesteld met een Nissan Altima 2.5S. Deze wagen is enigszins vergelijkbaar met de Pontiac die we eerst hadden en rijdt als een zonnetje. Omdat het een Japanse wagen is, is deze natuurlijk ook een stukje zuiniger dan zijn Amerikaanse neefjes. We hopen nu maar dat we deze auto een poosje kunnen blijven rijden, want het maandelijkse wisselen zijn we nu wel een beetje beu.

Hoewel politici vaak hun best doen om van burgers brave ja-knikkers te maken, zijn ze zelf met de regelmaat van de klok betrokken bij een of ander schandaal. Hier in de VS worden uitglijders van politieke figuren breed uitgemeten op televisie. Nu de verkiezingen hun hoogtepunt naderen, blijkt eens en te meer dat er zowel op landelijk als regionaal niveau een zeer smerig spel wordt gespeeld in de hoop kiezers te winnen.

De Republikeinse partij is met name zeer bedreven in het inspelen op angstgevoelens van burgers. Enige tijd geleden begon dat al toen ze democratisch kandidaat Barack Obama ervan beschuldigden een terrorist te zijn. Dit was een wel heel grove generalisatie van het gegeven dat er lang geleden in zijn wijk een van terrorisme verdachte persoon gewoond heeft. Sindsdien is Obama ervan beschuldigd een Moslim te zijn, tot een radicaal-islamitische groepering te behoren en een paar dagen geleden riep mevrouw Palin nog maar eens dat Obama echt, echt een terrorist is.

Het is pijnlijk duidelijk dat de Republikeinen volledig door hun ideeen heen zijn en zich verlagen tot moddergooien. Een andere truc die ze uitgehaald hebben is het verspreiden van flyers waarop vermeld staat dat “in verband met de verwachte grote drukte de Republikeinse stemmers op 4 november naar de stembus moeten komen, en de Democratische op 5 november”.

Maar hier houdt het niet op. Op 4 november kunnen Amerikaanse staatsburgers niet alleen stemmen voor hun nieuwe president, maar ook voor senatoren, sheriffs, lijkschouwers en bepaalde staatsgebonden wetsvoorstellen die op basis van een meerderheid in stemmen al dan geen doorgang vinden. Het is met zoveel keuzes geen wonder dat stembiljetten enigszins verwarrend worden.

In de staat North Carolina is een bijzonder smerig spelletje gaande tussen de senatoren Kay Hagan (democraat) en Elizabeth Dole (republikein), die beiden hopen herkozen te worden. Op de regionale zenders worden we bestookt met spotjes waarin beide dames elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Mevrouw Dole is hierin wel heel diep gegaan. Ze beschuldigde Hagan ervan een ‘goddeloze Amerikaan’ te zijn, die bovendien geldelijke steun krijgt van andere goddeloze Amerikanen. Zoiets komt onder godvrezende burgers in het zuiden als een mokerslag aan. Inmiddels is al gebleken dat het spotje op geen enkel feit berust en schaamteloos knutselwerk is van Republikeinse zijde. Het is maar goed dat de verkiezingen bijna achter de rug zijn. De hoeveelheid negativiteit die het over ons uitstort is bijna ondraaglijk.

Gisteren hebben we al even kunnen oefenen, maar vanavond was het dan echt zo ver: Halloween! Sinds 17.45 heeft de bel achter elkaar gerinkeld en hebben er een heleboel verklede kinderen aan de deur gestaan om met behulp van de kreet ‘Trick or Treat!’ om snoepjes te bedelen. Op de vroege avond zijn het vooral de allerkleinsten die zeer koddig zijn in hun kostuumpjes en een beetje verlegen een snoepje komen halen.

Vrijwel alle kinderen komen onder begeleiding van hun ouders, die zich keurig op de achtergrond houden. Zij trekken in groepen door de wijk, te voet of met de auto, en bij alle huizen waar het buitenlicht brandt (een teken dat kinderen welkom zijn om snoepjes te halen) wordt er aangebeld. De papa’s en mama’s houden vanaf de weg een oogje in het zeil. Je merkt een groot verschil in opvoeding: sommige kinderen nemen bedeesd een of twee snoepjes uit de schaal en zeggen beleefd ‘dank u wel mevrouw’, andere kinderen graaien een handvol en zijn al weer bijna de tuin uit als ze nog net ‘happy Halloween’ roepen.

We hadden vorig weekend al wat versieringen aangebracht, wat nepgrafzerken in de tuin en een stel bloederige handen op de voordeur. Deze handen bleken vanavond onweerstaanbaar, bijna alle kinderen moesten even voelen of het echt was. Een jongetje vroeg: “Wie is er aan het doodgaan?” Ik antwoordde hem dat hij er snel achter zou komen omdat hij de volgende was. Toen keek hij me toch even met verschrikte ogen aan.

Ik moet bekennen dat ik er een beetje tegenop zag, die parade van verklede kinderen aan de voordeur. Tenslotte was het de bedoeling dat ik dat samen met Rob zou doen, die verkleed als De Man Met De Zeis de deur zou opendoen. Maar Rob was vanmiddag al richting Belgie vertrokken dus dat feest ging niet door. Achteraf bleek het toch wel een leuke ervaring te zijn, al was ik dan alleen. En bovendien belden Joost en Cristina me nog op, omdat ze het zo sneu vonden dat ik vanavond alleen zat.

Eerder deze week kregen we van Vicki een uitnodiging voor het Herfst/Halloween-feest dat door de kerk van de Zevende Dag Adventisten zou worden georganiseerd. Daar bestond een officiele flyer voor waarop alle activiteiten stonden beschreven en ze legde me uit dat zij en Daniel ook deelnamen aan het ‘Trunk or Treat’, een variatie op de leus ‘Trick or Treat’ wat kinderen roepen als ze voor snoepjes langs de deuren gaan. Bij ‘Trunk or Treat’ staan een boel auto’s in een cirkel geparkeerd en liggen alle snoepjes in de kofferbak.

We waren wel benieuwd hoe het Halloweenfeest gevierd wordt, dus zijn we op donderdagavond eens een kijkje gaan nemen. Het was een behoorlijk festival, met springkussens voor de kinderen, chocolademelk, de nodige goede doelen en, omdat het natuurlijk een onderneming is van kerkelijken, alle ‘apostelen’ die bijbelverhalen vertelden.

We zijn bij de auto van Daniel en Vicki gaan staan, waar Emma, verkleed als engeltje, veel ‘ooh’ en ‘ahh’ oogstte. De stroom van kinderen voor het trunk-or-treaten was niet aflatend… alle kinderen in de wijde omtrek kwamen onder begeleiding van hun ouders op het festijn af. Dat geeft mij alvast een goed idee wat ik vrijdagavond kan verwachten, als de meute verklede kinderen door onze wijk trekt. Schijnbaar kan ik vanaf 17.00 de kleinsten verwachten en de grotere kinderen pas na zonsondergang, dus 19.00. Het zal me benieuwen hoe snel ik door onze enorme voorraad snoepjes heen ben!

Toen Rob maandag naar zijn werk reed, viel hem op dat de Pontiac Vibe een geluid maakte dat hem niet beviel. Op een laag toerental maakte de motor het geluid van een naaimachine, en dat valt natuurlijk extra op op het stukje spitsrijden in de stad onderweg naar zijn werk. Omdat we nu eenmaal niet bijster veel van auto’s af weten, heeft hij op zijn werk aan een collega gevraagd wat hij er van vond. Deze man bevestigde dat de kleppen van de motor waarschijnlijk niet goed afgesteld stonden.

Met deze informatie belde Rob naar Avis, om te vragen wat hij hiermee moest doen. Tot onze verbazing stelden ze direct voor dat we de auto kwamen omruilen voor een andere. Zodoende zijn we gisteren aan het eind van de middag naar vliegveld Spartanburg gereden om in een andere auto weer terug te komen. Het nieuwe model is een Chrysler Sebring, een auto uit de categorie ‘slagschip’. Kijk even naar de foto en laat gerust weten wat je er van vindt.