Alex heeft een paar dagen geleden geleerd hoe hij de deuren van het televisiekastje moet openmaken. Het zijn glazen deurtjes die werken op magneten, dus je kunt ze niet afsluiten met een sleutel. Toen de kleine boef begon te kruipen, had hij al snel in de gaten dat er achter die deurtjes allerlei interessante dingen staan met knopjes en lampjes eraan. Nu hij weet hoe de deuren open moeten, roetsjt hij bij elke gelegenheid die hij krijgt de televisiekast in, ondanks het veelvuldig ‘nee!’ dat hij te horen krijgt. Alle apparatuur heeft op hem een onweerstaanbare aantrekkingskracht, dus misschien zit er wel een technische studie in, net als papa.
Diepe dalen… hoge pieken!
Vandaag kunnen we ons geluk niet op, want na lang vechten, eindeloze papieren rompslomp, veel nee en weinig ja, frustratie, zenuwslopend wachten en vooral heel veel doorzettingsvermogen hebben we dan eindelijk de sleutels van ons nieuwe huis in ontvangst mogen nemen! Niet meer verwacht, toch nog gekregen. De andere kopers waren in de tussentijd afgehaakt, een extra geluk voor ons want zij hadden wel degelijk een hoger bod op het huis uitgebracht. Het had echt niet veel gescheeld of het hele feest was niet doorgegaan.
Afgelopen weekend zijn we al gaan zoeken naar meubilair en hebben een slaapkamer, woonkamer en koelkast uitgezocht. Die worden in de loop van de komende twee weken geleverd en dan kunnen we onze definitieve intreknemen. Vandaag zijn we al begonnen met de eerste stapjes om de boel schoon te maken en aan te kleden. We zijn heel benieuwd hoe alles er straks uitziet als ook de spullen uit Belgie arriveren.
In ieder geval is dit een gelegenheid om iedereen hartelijk te danken voor het meeleven met onze strijd een huis te bemachtigen. We hebben de felicitaties en troostberichten in grote getale ontvangen en erg gewaardeerd. Alsnog geopend: casa Hanssen!
Herfstfestival
Afgelopen weekend vond in Greenville het herfstfestival plaats. Gedurende drie dagen, vrijdag, zaterdag en zondag, werd het kleurrijke seizoen ingeluid met een festival dat draait om kunst en eten. We hadden dit vorig jaar gemist en waren wel benieuwd wat het was. Vicki en Emma gingen met ons mee, aangezien Daniel op dit moment in China is en ze wel zin hadden om er gezamenlijk op uit te trekken.
Op Main Street was het allemaal te doen. In grote drommen waren de mensen toegestroomd, het leek wel een worstfabriek, zoveel volk moest er door de hoofdstraat geperst worden. Het weer werkte goed mee, een stralende dag met een temperatuur van 28 graden. Overal stonden stalletjes waar je gerechtjes kon kopen. Een brij van zoete, zoute en kruidige geuren kwam je tegemoet. Maar kunst? Nee, dat hebben we niet veel gezien. Desondanks een gezellig uitstapje, en Alexander heeft weer eens fijn met Emma kunnen spelen. Ook leuk!
Lekker spelen
Voor Alexander is de wereld een grote speeltuin. Of het er nu voor bedoeld is of niet, in zijn handen is alles een stuk speelgoed.
Hulp in de huishouding
Alexander vindt dat hij mij best kan helpen met het uitpakken en ophangen van alle kleren. Of hij echt veel hulp is valt te betwijfelen, maar huishouden kan hij zeker…
Dat staat er goed op
We roepen het inmiddels al negen maanden, maar wat gaat het snel met Alexander en wat ontwikkelt hij vlot. De mijlpalen volgen elkaar rap op. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat hij leerde kruipen en staan, nu raast hij door het huis en loopt, met een hand aan het meubilair, overal naar toe. Gisteren stond hij ineens even los, zonder iets vast te houden, dus wie weet hoe lang het nog duurt voordat hij zijn eerste zelfstandige stapjes gaat zetten?
Hoge pieken, diepe dalen
Ik ben iemand die zijn verwachtingen het liefst een beetje binnen de perken houdt. Dan word je vaak verrast en als er iets mis gaat, valt het ook niet zo tegen. Toen we twee weken geleden tegen alle verwachtingen in de toezegging kregen dat we ons droomhuis mochten kopen en we een hypotheek zouden krijgen, gingen we dan ook helemaal los! We hadden de hele zaak al afgeschreven en door het oog van de naald was het dan toch gelukt. Geweldig!
We zijn direct enthousiast gaan shoppen, nu kon het immers! Van de ene winkel naar de andere, zoeken naar meubilair dat bij onze smaak en budget paste. Het huis is een blanco canvas, dus we konden het helemaal inrichten en schilderen naar onze smaak. Het duurde niet lang of we hadden ons oog laten vallen op een complete slaapkamer, een bureau, een eethoek… de inrichting voor de badkamers had ik al snel gevonden en aangeschaft. Rob had gas, water en licht op onze naam laten zetten en 251 Bridgeport Rd begon al een beetje als thuis te voelen.
Maar helaas, na alle moeite, tijd, financiele en emotionele investeringen mag het toch niet zo zijn. Twee dagen voor het tekenen van het contract kwam SunTrust toch nog een keer met een te nemen hobbel: onze visas verlopen in januari en die moesten ten tijde van het tekenen voor het huis toch echt nog een jaar geldig zijn. Dat een nieuwe aanvraag al loopt, alsmede een aanvraag voor een greencard (permanente verblijfsvergunning) is niet ter zake doende. Het is niet in orde, dus een streep door de hypotheek en dus de koop. Een mokerslag.
Het is extra zuur dat we net een maand in Europa geweest zijn en daar makkelijk voor een nieuw paspoort en een visum hadden kunnen zorgen, als men ons hiervan 3 maanden geleden, toen men een kopie van onze paspoorten ontving, even op de hoogte had gebracht. Er bestaat nu nog een te verwaarlozen kans dat we het huis krijgen. Het is weer vrij op de markt en zelfs als we nu direct handelen is het erg waarschijnlijk dat andere kopers ons voor zijn. We zijn dus weer terug bij af, hebben voor de zoveelste keer onze spullen moeten verhuizen en zijn een heleboel illusies armer. Dat we flink balen is een understatement.
Leeuwengevecht
Af en toe krijgt Alexander een knuffel te pakken waar hij eens letterlijk en figuurlijk flink de beest mee kan uithangen. Dat heeft hij in het verleden al eens gedaan met een pluche krokodil, de slang die hij op de kermis in Meijel heeft gewonnen, en vanavond heeft hij zich eens geamuseerd met een knuffelleeuw van Emma. We hebben met z’n allen flink moeten lachen hoe Alex bezig was. Wat is en blijft het toch een schatje!
Een vrolijke noot
Nu we tijdens onze overbruggingsperiode tussen twee huizen bij onze vrienden logeren, kan Alex elke dag naar hartelust met Emma spelen. De twee ukkies kunnen het goed met elkaar vinden en ze doen elkaar geregeld na. Gisteren zagen we Alex beginnen met een dansje waarna Emma al snel begon mee te doen. Gelukkig had Vicki de tegenwoordigheid van geest om snel een filmpje te maken.
Binnenkort geopend: casa Hanssen
Toen we een week of acht geleden met een dame van SunTrust hypotheken om de tafel zaten en haar uitlegden dat we een bepaald bedrag wilden lenen om een huis te kopen, wisten we echt niet waar we aan begonnen. We hadden ons oog laten vallen op een leuk huis in een mooie buurt, tegen een lage prijs dat je met Robs inkomen makkelijk kan betalen. SunTrust vroeg ons om wat papierwerk en bekeek alles knikkend: dat zou een fluitje van een cent zijn.
Niets was minder waar. Toen we op reis gingen naar Europa waren we, tegen alle verwachtingen in, nog steeds niet goedgekeurd. Bij navraag bleek het toch iets moeilijker te zijn dan aanvankelijk gedacht. Tenslotte hebben we maar een zeer beperkte financiele geschiedenis in Amerika, dus moesten we op een andere manier aantonen dat we betrouwbare mensen zijn. Elke keer zeiden de mensen bij SunTrust ‘als je ons nog dit of dat kunt aantonen, dan komt het zeker in orde’.
We dachten dat we, als we na een maand terugkwamen uit Nederland, direct zouden kunnen tekenen en hup, het nieuwe huis intrekken. Niet dus. Weer meer documenten waren nodig, nog meer garanties. Weer langer wachten. De situatie begon precair te worden. Op 23 september zouden we normaal gezien moeten tekenen. Die datum kwam ineens met rasse schreden dichterbij. Maar de hypotheek leek verder weg dan ooit.
Het was inmiddels zo dat we bij de verkoper om uitstel moesten vragen. Steeds als we nieuwe papieren naar SunTrust stuurden, moesten we weer een week of langer wachten om te horen of het nu eindelijk naar wens was. Afgelopen zaterdag kregen we het bericht dat ze ons geen definitief ‘ja’ of ‘nee’ konden geven, maar als we zouden wachten tot januari en Rob zijn salaris in de USA ontvangt, zouden we zeker heel snel een hypotheek toegekend krijgen. Maar zoveel tijd hadden we niet: er waren immers ook andere mensen met belangstelling voor het huis. Als we het nu niet voor elkaar kregen, ging het over en het huis naar de andere mensen. Weg investeringen, weg tijd, weg huis.
Er gloorde nog een klein sprankje hoop aan de horizon. Toen bleek dat we over het jaar 2008 onze belastingen in de VS hadden betaald, konden we daarvan een kopie aan SunTrust geven. Met die informatie zou het misschien toch nog lukken. Op het hoogste niveau moest die beslissing genomen worden en vandaag, dinsdag, zouden we een antwoord krijgen. We hadden er inmiddels een hard hoofd in.
De dag begon en vorderde gestaag. Nog altijd niets. Dat hadden we al zo vaak meegemaakt en in het verleden betekende dat nooit iets goeds. Toen ik om 16.45 mijn e-mail checkte, was er nog altijd geen bericht. Om half zes kwam Rob thuis. Hij had kort daarvoor met SunTrust gesproken en had eindelijk de verlossende woorden te horen gekregen: jullie zijn GOEDGEKEURD. Het huis is van ons! Ge-wel-dig! Een last die van onze schouders valt en een heel spannende gebeurtenis. Ons eerste huis, een thuis voor Alexander, een tweede thuis overzee voor onze familie en vrienden. Binnenkort geopend: casa Hanssen!
Peperazzi Blog 