Een visum voor de VS bemachtigen is geen eenvoudige zaak. Als je weet dat je vingerafdrukken en een foto worden genomen als je alleen als toerist het land binnen wilt, kun je je voorstellen dat een visum voor 3 jaar nog heel wat meer behelst. De advocaten van Robs bedrijf hebben zich er in Belgie en Amerika over gebogen en hebben dikke pakken papier aan ons gespendeerd. We zijn nu inmiddels zover dat Robs doopceel volledig is gelicht en we hebben groen licht gekregen.
Groen licht betekent in dit geval dat je de volgende stapel papieren mag invullen. Rob heeft deze week een flinke poos boven de nodige documenten gehangen, die ingevuld moeten worden voor we bij de Amerikaanse ambassade in Brussel terecht kunnen. Zo willen ze bijvoorbeeld weten in welke landen hij de afgelopen 10 jaar is geweest (en wanneer precies!) en staan er vragen of je specifieke chemische kennis hebt. De meeste mensen zullen hier ‘nee’ invullen, maar als je chemicus bent… Over dat stukje zullen ze tijdens ons bezoek aan de ambassade nog wel flink doorzagen.
Voor ons visum hebben we ook heel specifieke pasfoto’s nodig die aan allerlei maten en verhoudingen moeten voldoen. Dit soort foto’s kun je in Belgie maar op een beperkt aantal plaatsen laten maken, dus Rob had uitgezocht of we het hier in de buurt ook konden regelen. En jawel, gisteren zijn we naar een FedEx/Kinko’s winkel gereden om hier de lelijkste en duurste pasfoto’s te laten maken die ik in dit leven ben tegengekomen. Maar goed, het is toch weer iets dat we van ons lijstje kunnen schrappen.
Op 26 maart vliegen we terug naar Belgie en op 6 april weer naar Greenville. Voor die tijd moet alles geregeld zijn en dan hebben we enkele dagen om in Brussel ons visum helemaal rond te krijgen. In de tussenliggende tijd zijn we onze paspoorten kwijt. Ik zal blij zijn als het allemaal achter de rug is… wat een gedoe allemaal!
Peperazzi Blog 